ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 100 จ้าวสัตว์อสูร ผู้ฝึกสัตว์ระดับสาม
หางตาของจวงเหว่ยกระตุกยิก
เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจว่าตนเองทำถูกของจางเผยฝูแล้ว ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เหลวไหล!
จวงเหว่ยตวาดเสียงต่ำ
ที่นายทำแบบนี้ มันคือการจับเขาไปย่างบนกองไฟชัดๆ! เข้าใจบ้างไหมเนี่ย!
วันแข่งขันลีกภายในมหาวิทยาลัย ไม่ได้มีแค่ระดับสูงจากสมาคมต่างๆ มาร่วมงาน แต่ยังมีตัวแทนจากมหาวิทยาลัยชั้นนำแห่งอื่นมาดูงานด้วย!
เมื่อถึงตอนนั้น สายตาทุกคู่จะจับจ้องมาที่อันดับหนึ่งของเรา!
ถ้ามีคนถามว่า อันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นคือใครล่ะ ทำไมไม่เห็นแม้แต่เงา แล้วเราจะตอบพวกเขายังไง
จะให้บอกว่าเขาแข็งแกร่งเกินไป พวกเราเลยไม่กล้าให้เขาลงสนาม แล้วประเคนสิทธิ์ให้ไปเลยดื้อๆ อย่างนั้นน่ะเหรอ
นายคอยดูเถอะ ไม่เกินครึ่งวัน ข่าวลือเรื่องมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นใช้เส้นสายเล่นพรรคเล่นพวก จะต้องแพร่สะพัดไปทั่วทั้งมณฑลเทียนไห่แน่!
ยิ่งพูดยิ่งโมโห จวงเหว่ยเดินวนไปวนมาอยู่หน้ากระจกบานยักษ์
ถึงตอนนั้น มหาวิทยาลัยนั่นแหละที่จะเสียหน้า! แถมชื่อเสียงของโม่หยิงเฉินเองก็จะพลอยมัวหมองไปด้วย!
แล้วทางตาแก่หวางล่ะ จะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหนตอนอธิบายให้เขาฟัง
ใบหน้าของจางเผยฝูพลันซีดเผือด
เขาเพียงคิดว่าไม่อยากให้โม่หยิงเฉินแย่งซีนไปจนหมด และเปลี่ยนการแข่งขันให้กลายเป็นเวทีโชว์เดี่ยวของตนเอง
แต่กลับไม่ได้นึกถึงผลกระทบในมุมนี้เลยแม้แต่น้อย
ถ้า… ถ้าอย่างนั้นจะทำยังไงดีครับ จะให้เขาลงสนามจริงๆ หรือ
แล้วแบบนี้คนอื่นจะได้เกิดหรือครับ
ฝีเท้าของจวงเหว่ยหยุดชะงัก
สิ่งที่จางเผยฝูพูดมาก็เป็นความจริง
ไอ้เด็กนั่นมันคืออาวุธสงครามเดินได้ที่หลุดกรอบไปไกลลิบ ไม่อาจใช้ตรรกะทั่วไปมาวัดได้เลย
ด้วยรูปแบบการทดสอบแบบนี้…
หากโม่หยิงเฉินลงสนาม
นอกจากสัตว์อสูรระดับ C สิบตัว กับระดับ B อีกหนึ่งตัวที่ถูกผนึกพลังเอาไว้แล้ว
ที่เหลือ… โม่หยิงเฉินคงใช้ตัวคนเดียวล้างบางสัตว์อสูรทั้งเมืองจนเหี้ยนเตียนได้สบายๆ
ให้เขาลงแข่ง คนอื่นก็หมดสิทธิ์เล่น
ไม่ให้เขาลงแข่ง ก็จะเป็นขี้ปากชาวบ้าน
จวงเหว่ยขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด
รู้สึกได้เลยว่าศิษย์รักของตาแก่หวางคนนี้ คือเผือกร้อนของแท้
ทั้งต้องเปิดโอกาสให้เขาได้แสดงฝีมือ เพื่ออุดปากหอยปากปูของคนนอก
และต้องไม่ให้เขาทำอะไรเกินเบอร์ จนไปแย่งเวทีของนักศึกษาคนอื่นจนหมด
มีวิธีไหนบ้างนะ…
สายตาของจวงเหว่ยกวาดมองลงไปยังเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายเบื้องล่าง ประกายตาไหววูบ
ทันใดนั้น เขาก็หยุดนิ่ง นัยน์ตาเปล่งประกายเจิดจ้า
เขาหันขวับกลับมา มองจางเผยฝูด้วยสายตาที่แปลกประหลาดพิลึก
เหล่าจาง นายว่า… ถ้าให้โม่หยิงเฉินมาเป็นอาจารย์คุมสอบล่ะ จะเป็นยังไง
บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบ
จางเผยฝูอ้าปากค้าง นัยน์ตาเบิกโพลง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อเป็นหิน
อะไรนะ
เขาหูฝาดไปหรือเปล่า
นักศึกษาปีหนึ่ง… มาเป็นอาจารย์คุมสอบในการแข่งขันลีกระดับมหาวิทยาลัยเนี่ยนะ
คุมสอบเพื่อนร่วมชั้นของตัวเองงั้นเหรอ
ทะ… ท่านอธิการบดี… น้ำเสียงของจางเผยฝูแหบแห้ง
ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมครับ นี่มัน… เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์เลยนะครับ!
นอกเมืองเทียนอวิ๋น ภายในมิติลับระดับ D เหมืองเสียงครวญ
พลองสุริยันม่วงทองฟาดฟันลงมาด้วยพละกำลังอันหนักหน่วงดุจขุนเขา
ราชันย์หนอนเจาะปฐพีกลายพันธุ์ซึ่งเป็นแกนกลางของมิติลับ ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างไม่ยินยอม
ร่างอันมหึมาของมันระเบิดออกเสียงดังสนั่น ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงพราวระยับเต็มท้องฟ้า
หนึ่งเดือน… หนึ่งเดือนเต็มๆ
โม่หยิงเฉินพาราชาวานรและจอมดาบมรณะ ตระเวนกวาดล้างมิติลับระดับ D ที่เปิดเผยต่อสาธารณะรอบเมืองเทียนอวิ๋นจนแทบจะหมดเกลี้ยง
ในชั่วพริบตาที่ราชันย์หนอนแหลกสลาย
เขาพลันรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงภายในห้วงจิตสำนึก
สายใยจิตวิญญาณที่เชื่อมโยงกับสัตว์อสูรทั้งสอง ร้อนลวกและส่องแสงสว่างวาบขึ้นมากะทันหัน
วินาทีต่อมา พลังงานบริสุทธิ์อันมหาศาลเกินกว่าจะจินตนาการได้
ก็ทะลักย้อนกลับมาจากปลายสายใยอีกฝั่งอย่างบ้าคลั่ง มันไหลบ่าเข้าชำระล้างแขนขาและกระดูกทุกชิ้นในร่างกายของเขาอย่างป่าเถื่อน
โม่หยิงเฉินครางต่ำในลำคอ หน้ามืดทะมึน ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไม่อาจควบคุม
เจ็บปวด
เป็นความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับจะฉีกกระชากหัวใจและปอด
กระดูกร่ำร้องครวญคราง กล้ามเนื้อกระตุกเกร็ง โลหิตเดือดพล่านราวกับถูกนำไปต้ม
เส้นประสาททุกเส้นต่างส่งสัญญาณเตือนถึงขีดจำกัดที่ใกล้จะพังทลายไปยังสมอง
อึก...
เขากัดฟันกรอด เส้นเลือดดำปูดโปนบนหน้าผาก เหงื่อเย็นเยียบหลั่งรินจนชุ่มแผ่นหลังในพริบตา
ราชาวานรที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็ร้อนรนจนเกาหัวแกรกๆ เดินวนรอบตัวเขาไปมา
แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปแตะต้องตัวผู้เป็นนายส่งเดช
ส่วนจอมดาบมรณะนั้นก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้า ชักดาบขวางลำตัวไว้
สายตาอันเย็นเยียบกวาดมองไปรอบทิศทาง คุ้มครองหนึ่งคนหนึ่งลิงไว้เบื้องหลังอย่างแน่นหนา
ความทรมานที่ไร้มนุษยธรรมนี้ ดำเนินต่อเนื่องยาวนานเกือบยี่สิบนาที
เมื่อพลังงานอันบ้าคลั่งสงบลงในที่สุด และค่อยๆ ซึมซาบเข้าสู่ทุกอณูเซลล์ในร่างกาย
โม่หยิงเฉินก็ทิ้งตัวนอนหงายแผ่หลาบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่
เขาปรายตามองราชาวานรที่มีสีหน้าเป็นกังวลอยู่ข้างๆ ด้วยความหวาดหวั่นที่ยังตกค้างอยู่ในใจ
ก่อนจะค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน
เพียงแค่การเคลื่อนไหวอันแสนธรรมดานี้
ข้อต่อกระดูกทั่วร่างกลับลั่นกรอบแกรบดังสนั่นต่อเนื่องราวกับเสียงคั่วเมล็ดถั่ว
ความรู้สึกเติมเต็มและพละกำลังอันล้นปรี่อย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน พวยพุ่งออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย
เขาถึงกับรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า…
ความหนาแน่นของกล้ามเนื้อ และความแข็งแกร่งของกระดูก ได้ก้าวกระโดดขึ้นไปอีกระดับหนึ่งแล้ว
นี่คือการยกระดับสมรรถภาพทางกาย จากความสามารถ จ้าวสัตว์อสูร ของผู้ฝึกสัตว์ระดับสามงั้นเหรอ
มันจะดุดันป่าเถื่อนเกินไปแล้ว
เบื้องหน้า หน้าต่างระบบได้อัปเดตข้อมูลเสร็จสิ้นแล้ว
[ขอแสดงความยินดี! ระดับความแข็งแกร่งของผู้ฝึกสัตว์เลื่อนขึ้นเป็น: ระดับสาม]
[ระดับของสัตว์อสูรที่สามารถทำพันธสัญญาได้เพิ่มขึ้นเป็น: ระดับ C]
[ได้รับทักษะติดตัว: จ้าวสัตว์อสูร]
[จ้าวสัตว์อสูร: สัตว์อสูรในพันธสัญญาจะป้อนกลับพลังงานเพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายของผู้ฝึกสัตว์ ระดับการเสริมพลังแปรผันตามเผ่าพันธุ์และธาตุของสัตว์อสูร]
ผู้ฝึกสัตว์ระดับสาม
แม้จะไม่ได้โควตาทำพันธสัญญาเพิ่ม แต่ขีดจำกัดสูงสุดของพลังจิต ก็มากพอที่จะรองรับสัตว์อสูรระดับ C ได้แล้ว
นั่นหมายความว่า โซ่ตรวนเส้นสุดท้ายที่ขวางกั้นราชาวานรและจอมดาบมรณะจากการก้าวขึ้นสู่ระดับ C ได้ถูกกวาดล้างไปจนสิ้น
โม่หยิงเฉินก้มมองฝ่ามือของตนเอง ออกแรงกำหมัดแน่น อากาศเบื้องหน้าพลันถูกบีบอัดจนเกิดเสียงระเบิดดังทึบๆ
พลังสะท้อนกลับของ จ้าวสัตว์อสูร ช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ต้องหาที่ลองวิชาสักหน่อยแล้วสิ ว่าพลังมันเพิ่มขึ้นมามากแค่ไหน
หลังออกจากมิติลับ โม่หยิงเฉินก็เรียกแท็กซี่มุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางเมืองเทียนอวิ๋น
เขาเลือกโรงยิมเครือข่ายที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ตาเห็น
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
โม่หยิงเฉินยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ของโรงยิมด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ผู้จัดการโรงยิมซึ่งเป็นชายวัยกลางคนร่างกำยำกล้ามโต
กำลังถือเครื่องรับชำระเงินด้วยมือที่สั่นเทาน้อยๆ ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงประดับรอยยิ้มต้อนรับขับสู้แบบมืออาชีพ
คุณลูกค้าครับ ยอดชำระทั้งหมดคือหนึ่งแสนสามหมื่นแปดพันแปดร้อยแต้มเครดิตครับ เชิญทางนี้ครับ
โม่หยิงเฉินรูดกำไลข้อมือผ่านเครื่องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ติ๊ด เสียงสแกนชำระเงินเสร็จสิ้น
โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ! เสียงของผู้จัดการดังกังวาน
ทว่าในแววตา กลับแฝงไปด้วยความยำเกรงที่ยากจะอธิบาย
โม่หยิงเฉินไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเดินตรงดิ่งออกจากโรงยิมทันที
ท้ายที่สุดแล้วก็ยังขาดประสบการณ์อยู่ดี
เขาถึงกับคิดจะใช้อุปกรณ์ออกกำลังกายของคนธรรมดา มาทดสอบความแข็งแกร่งทางร่างกายในปัจจุบันของตัวเองเนี่ยนะ
แค่ต่อยออกไปหมัดเดียว เครื่องวัดพลังหมัดที่ยอดมวยแชมป์โลกในชาติก่อนยังต้องยอมศิโรราบ…
ก็ถูกเขาต่อยจนพังยับเยินไม่มีชิ้นดี
เละเทะไม่เป็นท่าเลยสิทีนี้…
แม้จะทำอุปกรณ์พังไปหลายเครื่อง
แต่ผ่านการอาละวาดในครั้งนี้ โม่หยิงเฉินก็พอจะประเมินสภาพร่างกายของตัวเองคร่าวๆ ได้แล้ว
ไม่เหมือนกับสัตว์อสูรที่มีหน้าต่างสถานะบอกชัดเจน
การเสริมพลังร่างกายของผู้ฝึกสัตว์ เป็นการยกระดับแบบองค์รวมมากกว่า
ด้วยอานิสงส์จากพลังงานป้อนกลับของราชาวานรและจอมดาบมรณะ
สมรรถภาพทางกายของเขาในเวลานี้ ได้ก้าวข้ามขอบเขตของมนุษย์ปุถุชนไปแล้ว
ในด้านพละกำลัง ถือว่ายังไม่โดดเด่นที่สุด
ก็แน่ล่ะ ราชาวานรไม่ได้อัปค่าพละกำลังเลยสักนิด ส่วนจอมดาบมรณะก็เป็นสายสมดุล
แต่ถึงกระนั้น หมัดเดียวของเขา ก็มากพอที่จะสร้างพลังทำลายล้างเทียบเท่ากับค่าสถานะพละกำลังเกือบสองร้อยแต้ม
นั่นเทียบเท่ากับพลังของสัตว์อสูรระดับ D ขั้นที่หนึ่งแบบสบายๆ
ส่วนความว่องไวและความอึดนั้น แข็งแกร่งกว่ากันมาก
เขากะประมาณเอาว่า ค่าสถานะทั้งสองอย่างนี้ น่าจะทะลวงผ่านหลักห้าร้อยแต้มไปได้อย่างมั่นคงแน่นอน