ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 101 ระดับ D ขั้น 100 ทั้งคู่
นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันล่ะ
หมายความว่า บัดนี้เพียงแค่อาศัยร่างกายเปล่าๆ ของโม่หยิงเฉิน
โดยไม่ต้องพึ่งพาการอัญเชิญสัตว์อสูรตัวใดออกมา เขาก็มีพละกำลังมากพอที่จะเข้าปะทะกับสัตว์อสูรระดับ E ขั้นสูงสุดได้อย่างสูสีแล้ว!
ส่วนเรื่องที่จะไปท้าทายสัตว์อสูรระดับ D น่ะหรือ…
นั่นมันก็เพ้อเจ้อเกินไปหน่อย
ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของสัตว์อสูร อยู่ที่ทักษะสกิลอันพลิกแพลงได้สารพัดต่างหากล่ะ
ต่อให้ค่าสถานะของโม่หยิงเฉินจะสูงส่งปานใด มันก็เป็นเพียงแค่ตัวเลขดิบๆ
เขาพ่นไฟไม่ได้ ปล่อยสายฟ้าก็ไม่เป็น ยิ่งไม่มีบาเรียพลังงานคอยปกป้อง
การมีแต่พละกำลัง แต่ไร้ซึ่งการขยายพลังจากทักษะสกิล
หากต้องไปงัดกับสัตว์อสูรระดับ Dจริงๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาเนื้อไปป้อนถึงปากเสือหรอก
แน่นอนว่า หน้าที่ของผู้ฝึกสัตว์แต่เดิมก็ไม่ได้มีไว้เพื่อต่อยตีกับสัตว์อสูรอยู่แล้ว
ทักษะติดตัวอย่าง จ้าวสัตว์อสูร นี้…
แท้จริงแล้วมีจุดประสงค์เพื่อให้ร่างกายของผู้ฝึกสัตว์ สามารถทนรับการเติบโตอันก้าวกระโดดของสัตว์อสูรได้ต่างหาก
เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้เป็นนายต้องมาตายอนาถเพียงเพราะโดนลูกหลงจากการต่อสู้ของสัตว์อสูรตัวเอง
อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
โม่หยิงเฉินผู้เป็นคนจากอีกโลกหนึ่ง กลับมองเห็นศักยภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังทักษะติดตัวนี้
ในปัจจุบัน ราชาวานรและจอมดาบมรณะเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับ Dเท่านั้น
ทว่าพลังงานที่พวกมันป้อนกลับมา ก็มากพอที่จะขัดเกลาร่างกายของเขาให้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชนไปแล้ว
แล้วถ้าหากพวกมันวิวัฒนาการทะลวงขึ้นสู่ระดับ C ระดับ B หรือแม้กระทั่งระดับ A ระดับ S ในตำนานล่ะ
เมื่อถึงตอนนั้น ร่างกายของผู้ฝึกสัตว์อย่างเขา จะแข็งแกร่งดุดันถึงขั้นไหนกัน
ฉีกกระชากหุ่นรบกันดั้ม… เอ๊ย ฉีกร่างสัตว์อสูรด้วยมือเปล่า บางทีมันอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องตลกอีกต่อไป
จู่ๆ ในหัวของโม่หยิงเฉินก็นึกถึงเรื่องที่ผู้อาวุโสหวางเคยหลุดปากพูดขึ้นมา
ดูเหมือนว่า ในหมู่ผู้ฝึกสัตว์ตั้งแต่ระดับห้าขึ้นไป จะมียอดฝีมือระดับท็อปเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น…
ที่สามารถครอบครองทักษะที่เรียกว่า ผสานกายาสัตว์อสูร ได้
มันคือทักษะที่ช่วยให้ผู้ฝึกสัตว์สามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสัตว์อสูรของตนได้ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ และได้รับสืบทอดพละกำลังรวมถึงทักษะสกิลทั้งหมดของสัตว์อสูรมาไว้ในร่างของตนเอง
นั่นมันโคตรจะน่ากลัวเลยไม่ใช่หรือไง!
เอาเป็นว่า สรุปสั้นๆ คำเดียว… อนาคตไกลแน่นอน!
มุมปากของโม่หยิงเฉินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
เขาบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย ข้อต่อกระดูกลั่นเปรี๊ยะปร๊ะเบาๆ
ทีนี้ คนที่เป็นตัวถ่วงก็ไม่ใช่ข้าอีกต่อไปแล้วสินะ
เขาส่งความคิดสายหนึ่งเข้าไปในมิติเก็บสัตว์อสูร
ภายในมิติเก็บสัตว์อสูร
ราชาวานรที่กำลังแบกกระบองสัปหงกอยู่ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง
มันปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงอย่างเกียจคร้านตามเดิม
แววตานั้นสื่อความหมายชัดเจนสุดๆ… เอาที่เอ็งสบายใจเลยลูกพี่
เมื่อโม่หยิงเฉินเลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกสัตว์ระดับสาม โซ่ตรวนที่ใหญ่ที่สุดก็ถูกปลดเปลื้องลง
ราชาวานรและจอมดาบมรณะ ต่างก็ได้รับคุณสมบัติในการทะลวงขึ้นสู่ระดับ C แล้ว
ในขณะนี้ บนหน้าต่างสถานะของสัตว์อสูรทั้งสอง…
ช่องเลเวลต่างก็ระบุตัวเลข [ระดับ D – ขั้น 100] ไว้อย่างชัดเจน
นับว่าทำให้โม่หยิงเฉินได้ลิ้มรสชาติความน่าหงุดหงิดของอาการ เลเวลตัน แบบผู้ฝึกสัตว์ทั่วไปเข้าให้แล้ว
สำหรับสถานการณ์ของราชาวานรนั้น ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ
ตราบใดที่สถาบันวิจัยหมื่นภพยังไม่เปิดใช้งานอีกครั้ง ก็แทบไม่ต้องไปคิดเรื่องวิวัฒนาการเลย
ทว่าหลังจากการเลื่อนขั้นเป็นระดับสามในครั้งนี้ พลังจิตของเขาก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล
โม่หยิงเฉินเองก็เริ่มมีความเข้าใจใหม่ๆ เกี่ยวกับสถาบันวิจัยหมื่นภพอันลึกลับในหัวของเขาเพิ่มขึ้นมาบ้างแล้ว
ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ตั้งอยู่ ณ พิกัดกาลเวลาและมิติใดที่ตายตัว
แต่มันกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางทะเลแห่งความว่างเปล่าอันวุ่นวายและไร้ระเบียบ
ทุกครั้งที่จะเปิดใช้งาน มันจำเป็นต้องกำหนดจุดยึดเหนี่ยวในโลกแห่งความเป็นจริงขึ้นมาใหม่
และทำการเชื่อมต่อเข้ากับจิตสำนึกของเขา จึงจะสามารถดึงตัวเขาเข้าไปได้
ทะเลแห่งความว่างเปล่านั้นแท้จริงแล้วคือสิ่งใด โม่หยิงเฉินไม่อาจล่วงรู้
แต่เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า…
เมื่อพลังจิตของเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
กระบวนการสร้างการเชื่อมต่อระหว่างสถาบันวิจัยกับตัวเขาก็เริ่มเสถียรมากขึ้น
และรวดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
การเปิดใช้งานครั้งต่อไป คงอีกไม่ไกลเกินรอแล้ว
ส่วนทางด้านจอมดาบมรณะนั้น…
สถานการณ์ของมันถือว่าพิเศษยิ่งกว่า
โม่หยิงเฉินสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ดาบฟันวิญญาณนาม ริวจินจักกะ (ดาบอัคคีหลั่งไหล) เล่มนั้น…
กำลังอยู่ในช่วงสุดท้ายของการหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของจอมดาบมรณะ
ทุกครั้งที่มันตวัดดาบ ล้วนเป็นการเร่งกระบวนการนี้ให้รวดเร็วขึ้น
ตามข้อมูลที่จอมดาบมรณะส่งผ่านสายใยจิตวิญญาณมาให้
เมื่อใดที่มันสามารถเอ่ยนามที่แท้จริงของดาบเล่มนั้นออกมาได้ เมื่อนั้นการ ปลดปล่อยขั้นต้น (ชิไค) ก็จะสำเร็จลุล่วงอย่างเป็นธรรมชาติ
และเมื่อเวลานั้นมาถึง ประตูสู่ระดับ Cก็จะเปิดอ้าต้อนรับมันเอง
ซึ่งวันนั้น… ก็เหลืออีกไม่ไกลแล้วเช่นกัน
ถึงกระนั้น โม่หยิงเฉินก็รู้สึกพึงพอใจกับพลังรบในปัจจุบันเป็นอย่างมากแล้ว
ราชาวานรที่มีพละกำลังมหาศาล บวกกับวิชาก้าวพริบตาที่ไปมาไร้ร่องรอย
การจะบดขยี้สัตว์อสูรระดับ C ขั้นสูงสุดนั้นถือเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับระดับ B ถึงจะสู้ไม่ได้ แต่เรื่องหนีเอาตัวรอดนั้นรับรองว่าไม่มีปัญหา
ส่วนจอมดาบมรณะ ก็เป็นตัวแทนของอีกขั้วหนึ่ง
ในยามที่ยังไม่สามารถดึงพลังของดาบอัคคีหลั่งไหลออกมาใช้ได้เช่นตอนนี้ มันก็คือดาบที่บริสุทธิ์และเฉียบคมถึงขีดสุด
ด้วยบัฟเสริมจาก จ้าวศาสตรา ผนวกกับสัญชาตญาณการต่อสู้ที่สลักลึกถึงแก่นวิญญาณ
พลังรบที่แท้จริงของมัน ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตของระดับ Cอย่างมั่นคงมานานแล้ว
และที่สำคัญที่สุด ตราบใดที่ไม่ใช่ศัตรูที่มีระดับพลังห่างชั้นกันจนเกินไป
ก็แทบจะไม่มีใครหน้าไหนสามารถสร้างรอยขีดข่วนให้มันได้เลยแม้แต่น้อย
สัญชาตญาณการต่อสู้ระดับเทพสวรรค์ ทำให้มันสามารถคาดเดาทิศทางการโจมตีส่วนใหญ่ล่วงหน้าได้เสมอ
และสำหรับการโจมตีระดับท่าไม้ตายที่ไม่อาจคาดเดา หรือหลบเลี่ยงไม่พ้นจริงๆ…
มันก็ยังสามารถเปิดใช้สภาวะ กายามายามฤตยู ได้อีก
ปล่อยให้การโจมตีอันรุนแรงนั้นทะลุผ่านร่างกายไปอย่างไร้ผล
เมื่อสองสิ่งนี้ผสานเข้าด้วยกัน จอมดาบมรณะก็กลายเป็นตัวตนที่สามารถยืนหยัดบนสมรภูมิได้อย่างไร้เทียมทาน
ตราบใดที่ไม่ได้เจอกับศัตรูที่มีพลังทำลายล้างเหนือกว่าจนสามารถเป่ามันให้แหลกเป็นผุยผงได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว
ไม่ว่าศัตรูจะมีจำนวนมืดฟ้ามัวดินแค่ไหน ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องแม้แต่ชายเสื้อของมัน
หุ่นเชิดโลหะเก้าสิบเก้าตัวก่อนหน้านี้ คือเครื่องพิสูจน์ชั้นยอด
การอัปเลเวลในครั้งนี้ มันรวดเร็วเสียจนน่าเหลือเชื่อจริงๆ โม่หยิงเฉินลอบคำนวณในใจ
คราวก่อนที่ลานตัดไม้ก็อบลิน เขาต้องใช้เวลาถึงครึ่งเดือนเต็ม กว่าจะลากราชาวานรระดับ E จากเลเวลสามสิบกว่าๆ ให้พุ่งไปแตะเลเวลห้าสิบได้
ทว่าในครั้งนี้ สัตว์อสูรระดับ Dทั้งสองตัว เริ่มต้นจากศูนย์แท้ๆ
แต่กลับใช้เวลาเพียงหนึ่งเดือน ก็สามารถพุ่งชนเพดานเลเวลหนึ่งร้อยได้สำเร็จ
ประสิทธิภาพมันเพิ่มขึ้นเกินสิบเท่าเสียอีก
สาเหตุก็คือ…
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาแทบจะไม่ได้เหยียบย่างเข้าไปในมิติลับระดับ Cเลยแม้แต่แห่งเดียว
แต่มิติลับระดับ Dเกือบทั้งหมดที่อยู่รายรอบเมืองเทียนอวิ๋น กลับถูกเขากวาดล้างจนเรียบวุธ
เพราะเขาได้ค้นพบเส้นทางที่เหมาะสมกับตัวเองที่สุดแล้ว
อาศัยรางวัลจากการติดอันดับบอร์ดสถิติ
นั่นแหละคือวิธีการฟาร์มเลเวลที่รวดเร็วและตอบโจทย์เขาที่สุด
บอสใหญ่ของมิติลับระดับ C ล้วนแต่เป็นระดับ C ขั้น 100 ทั้งสิ้น
ด้วยพลังของราชาวานรในตอนนี้ หากจะดันทุรังสู้ ก็ใช่ว่าจะเอาชนะไม่ได้ แต่มันใช้เวลานานเกินไป
การจะไปแข่งทำสถิติความเร็วกับปาร์ตี้ระดับ Cแบบฟูลทีมที่ทั้งอาวุธครบมือและเข้าขากันเป็นอย่างดีนั้น ประสิทธิภาพมันต่ำต้อยเกินไป
สู้ลุยเคลียร์มิติลับระดับ Dยังจะเข้าท่ากว่าเยอะ
ดังนั้น ภายในเวลาหนึ่งเดือน
มิติลับแห่งใดที่ไม่มีเงื่อนไขการผ่านด่านที่ซับซ้อนวุ่นวาย
และตัดสินอันดับด้วยความเร็วในการสังหารเพียงอย่างเดียว ล้วนถูกเขาแวะเวียนไปเยี่ยมเยือนจนครบทุกแห่ง
ส่งผลให้บอร์ดสถิติของมิติลับระดับ D รอบเมืองเทียนอวิ๋นเกือบทั้งหมด ต้องเผชิญกับการผลัดใบครั้งใหญ่
สถิติเดิมที่ฝุ่นเกาะมาเนิ่นนานนับไม่ถ้วน…
ถูกชื่อของโม่หยิงเฉินทั้งสามพยางค์ บดขยี้และก้าวขึ้นครองบัลลังก์อันดับหนึ่งด้วยท่าทีอันทรงพลังและเหนือชั้น
เขาอาศัยรางวัลเลเวลอันมหาศาลจากการติดอันดับบอร์ด ผลักดันเลเวลของสัตว์อสูรทั้งสองตัวให้พุ่งทะยานขึ้นไปจนสุดเพดานได้อย่างหน้าตาเฉย
กฎเกณฑ์ที่มีช่องโหว่ให้กอบโกยผลประโยชน์ได้ขนาดนี้ มีหรือที่เขาจะปล่อยผ่าน
แถมด้วยอานิสงส์จากโชคระดับพระเจ้าที่โกงจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยาย
กล่องรางวัลที่ได้จากระบบ ล้วนอัดแน่นไปด้วยของดีๆ จนแทบจะล้นทะลักออกจากมิติเก็บของของเขา
ไม่ว่าจะเป็นหินวิญญาณกองพะเนิน หรือจะเป็นวัสดุวิวัฒนาการและอุปกรณ์สวมใส่อีกนับไม่ถ้วน
ไว้หาเวลาว่างแวะไปที่แท่นบูชาวิญญาณสักหน่อย แล้วจัดหนักจัดเต็มเปิดสุ่มรวดเดียวเลยดีกว่า
จากนั้นค่อยพิจารณาเลือกเรียนทักษะสกิลให้เหมาะสมกับเส้นทางการวิวัฒนาการของสัตว์อสูรทั้งสองตัวอีกที
ช่างเป็นแผนการที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
น่าเสียดายอยู่อย่างเดียว… ช่วงเวลาแห่งการกอบโกยผลประโยชน์อย่างเมามันเช่นนี้ คงจะทำได้อีกแค่ครั้งเดียวตอนที่วิวัฒนาการขึ้นสู่ระดับ Cเท่านั้นแหละ