ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 86 ลานประลองพิชิตขีดสุด
คนเพียงคนเดียว ไล่บี้กลุ่มนักเรียนหัวกะทิจากประเทศเกาหลีจนแตกพ่ายยับเยิน
สร้างสถิติพิชิตดันเจี้ยนป่าไม้ก็อบลินเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
แถมขากลับยังสร้างวีรกรรมสังหารผู้ฝึกสัตว์เกาหลีระดับสูงไปถึง 6 คน รวมถึงคางคกพิษระดับ C จนดับดิ้น
วีรกรรมระดับนี้… จะใช้คำว่าเด็กปีหนึ่งมาวัดค่าได้ยังไง?
นี่มันคือวีรบุรุษแห่งจักรวรรดิมังกร ว่าที่ผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตชัด ๆ
ใครจะกล้าเบี้ยวค่าจ้างคนแบบนี้?
ตอนที่อ่านรายงานจบ กู้เป่ยว่างคิดในใจแค่ประโยคเดียว:โชคดีชิบหายที่ไปสืบมาก่อน...
ณ ชั้นใต้ดิน
โม่หยิงเฉินและกู้เป่ยว่างเดินลงบันไดวนลึกลงไปเรื่อย ๆ อากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบและหนักอึ้ง
ทางเข้ามิติลับตั้งอยู่ในโถงกว้างใต้ดินขนาดมหึมา
ผนังทั้งสี่ด้านบุด้วยโลหะอัลลอยด์เย็นเฉียบ บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟัน
คนของตระกูลหลิงมารออยู่ก่อนแล้ว
หลิงเทียนและไป๋เชี่ยนหรูกำลังยืนห้อมล้อมชายชราในชุดคอจีนโบราณด้วยท่าทีพินอบพิเทา
ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
ส่วนชายชราผู้นั้นนั่งหลับตาพริ้ม ทำตัวราวกับผู้วิเศษที่ตัดขาดจากทางโลก
โม่หยิงเฉินเดาได้ทันที… นี่คงเป็นปรมาจารย์ไป๋ที่ร่ำลือกัน
แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดในโถงกว้างนี้ กลับเป็นกลุ่มทีมงานที่กำลังแบกกล้องถ่ายทำภาพยนตร์ขนาดใหญ่
พวกเขากำลังง่วนอยู่กับการตั้งค่าอุปกรณ์และเช็คสัญญาณอย่างขะมักเขม้น
สายตาของโม่หยิงเฉินหยุดอยู่ที่กล้องเหล่านั้นครู่หนึ่ง
กู้เป่ยว่างกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงแฝงความนัยแปลก ๆ
นี่เป็นเงื่อนไขของท่านปรมาจารย์ไป๋ครับ… ท่านต้องการให้บันทึกวิดีโอตลอดการท้าทาย
เขาเว้นจังหวะ มุมปากกระตุกยิ้มหยัน
เห็นบอกว่าเพื่อสนองนโยบายเบื้องบน... จะทำเป็นสื่อการสอนเรื่องศิลปะการต่อสู้ของสัตว์อสูรเพื่อเผยแพร่ให้โรงเรียนมัธยมทั่วประเทศ
โม่หยิงเฉินพยักหน้าเข้าใจ
มิน่าล่ะ…
เรื่องนี้เขาพอจะเข้าใจได้
เขาเองก็เพิ่งจบมัธยมมาหมาด ๆ ตอนฟังเลคเชอร์ของอาจารย์หวงหมิง เขาก็ยังสงสัยอยู่ว่าทำไมเรื่องสำคัญอย่างเทคนิคการต่อสู้ถึงไม่เคยถูกสอนในโรงเรียน
อาจเป็นเพราะนักเรียนมัธยมส่วนใหญ่เพิ่งทำสัญญาตอนใกล้จบ การเรียนทฤษฎีล่วงหน้าอาจไม่เห็นภาพ
แต่มันก็ถือเป็นช่องโหว่ใหญ่ของระบบการศึกษา
สำหรับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างเทียนอวิ๋น เรื่องพวกนี้จะถูกเติมเต็มอย่างรวดเร็ว
แต่สำหรับเด็กโรงเรียนธรรมดา หรือผู้ฝึกสัตว์ที่ไม่ได้เรียนต่อล่ะ?
ดูเหมือนพวกระดับสูงจะเริ่มตระหนักถึงปัญหานี้แล้ว ถึงได้เริ่มขยับตัว
คุณโม่? คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?
เสียงคุ้นหูดังขึ้น
โม่หยิงเฉินหันไปมอง… หลิงเสี่ยวเสี่ยว สาวน้อยที่เพิ่งเจอกันเมื่อคืน
สีหน้าของเธอดูซับซ้อนและลำบากใจ
โม่หยิงเฉินพยักหน้าทักทายเรียบ ๆ ไม่ได้ตอบคำถาม
กู้เป่ยว่างจึงเป็นฝ่ายตอบแทน
เสี่ยวเสี่ยว… รู้จักน้องชายโม่ด้วยเหรอ?
เขาคือคนที่ลุงเชิญมาช่วยเคลียร์ดันเจี้ยนในส่วนของตระกูลกู้น่ะ
เสียงของกู้เป่ยว่างไม่ดังมาก แต่ในโถงที่เงียบสงัด ทุกคนได้ยินชัดเจน
แต่ก็นะ… ฮ่าฮ่า พ่อหนูมือไวกว่าลุงไปก้าวหนึ่ง ชิงเชิญท่านปรมาจารย์ไป๋มาตัดหน้าซะก่อน
น้ำเสียงของเขาเจือความผิดหวัง
เขามั่นใจในฝีมือโม่หยิงเฉิน
แต่สถานการณ์ตอนนี้ มันกลายเป็นการวัดกันว่าใครจะได้เริ่มก่อน
และให้ตายเขาก็ไม่กล้าบอกให้ปรมาจารย์ระดับ 5 รอต่อคิวเด็กปีหนึ่ง
ความคับแค้นใจนี้… เขาต้องกลืนลงท้องไปเงียบ ๆ
อ๋อ… หลิงเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าช้า ๆ
เธอมองโม่หยิงเฉินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้า
วูมมม—
ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าก็ระเบิดขึ้นที่ใจกลางประตูโลหะยักษ์เบื้องหน้า
มันหมุนวน ขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว กลายเป็นวังวนมิติสีฟ้าครามที่บิดเบี้ยวและส่งเสียงฮึ่ม ๆ ต่ำ ๆ
มิติลับ… เปิดออกแล้ว
ไปกันเถอะ น้องชาย กู้เป่ยว่างผายมือเชิญ
มิตินี้พิเศษหน่อย เข้าไปกี่คนก็ได้ แต่คนท้าทายต้องขึ้นลานประลองทีละคน
ถือซะว่าเราเข้าไปเป็นคนดู… ไปชมบารมีท่านปรมาจารย์ก็แล้วกัน
ความรู้สึกไร้น้ำหนักที่คุ้นเคยเข้าครอบงำ ทิวทัศน์รอบตัวบิดเบี้ยวหมุนคว้าง
เมื่อโม่หยิงเฉินรู้สึกว่าเท้าสัมผัสพื้นอีกครั้ง เขาก็มาปรากฏตัวอยู่ในพื้นที่ที่แตกต่างจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
ที่นี่ไม่เหมือนมิติลับอื่น ๆ ที่เคยเจอ
ไม่มีป่าดิบชื้น ไม่มีทางเดินคดเคี้ยว
สิ่งที่ปรากฏต่อสายตา คือโถงวงกลมขนาดมหึมาที่ใหญ่โตมโหฬารจนน่าขนลุก
พื้นปูด้วยหินออพซิเดียนสีดำสนิท เรียบกริบและเย็นเยียบ
ใจกลางโถง… มีวงแหวนโลหะสีเงินเส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยเมตรฝังอยู่กับพื้น
บนผิววงแหวนสลักลวดลายอักขระซับซ้อนที่ส่องแสงเรืองรองจาง ๆ
ภายในวงแหวนนั้น…
กองทัพหุ่นเชิดโลหะนับสิบตัวยืนสงบนิ่ง ราวกับสุสานเหล็กกล้า
พวกมันมีรูปร่างแตกต่างกันไป
บ้างสูงใหญ่หลายเมตร ถือโล่ยักษ์และขวานศึก ดูหนาหนักและแข็งแกร่ง
บ้างมีรูปร่างเพรียวลมเหมือนเสือชีตาห์ หมอบต่ำพร้อมตะครุบเหยื่อ
บางตัวมีสามหัวหกแขน ถืออาวุธสังหารครบมือ
กู้เป่ยว่างมายืนข้าง ๆ โม่หยิงเฉิน แล้วกระซิบอธิบาย
หุ่นเชิดพวกนี้คือศัตรูเพียงหนึ่งเดียวในดันเจี้ยนนี้
เขาเว้นวรรค ยิ้มขมขื่น
เรียกว่าศัตรูอาจจะไม่ถูก... ต้องเรียกว่ากฎเกณฑ์ที่เดินได้มากกว่า… พวกมันเป็นอมตะ
เห็นโม่หยิงเฉินเลิกคิ้ว กู้เป่ยว่างจึงรีบขยายความเสียงเบา
บรรพบุรุษตระกูลกู้ของผม เคยมีอยู่คนหนึ่งที่เป็นอัจฉริยะ
สัตว์อสูรคู่กายของท่านคือมังกรวายุผ่าเวหาระดับ A ของแท้
ตอนนั้นท่านมั่นใจมาก สั่งให้มังกรพ่นลมหายใจที่รุนแรงที่สุดใส่หุ่นพวกนี้
ผลปรากฏว่า… อย่าว่าแต่พังเลย รอยขีดข่วนสักรอยก็ไม่มี
กลับเป็นมังกรวายุเองที่โดนแรงสะท้อนกลับจนเกล็ดแตกยับ บาดเจ็บสาหัสคาที่
ตั้งแต่นั้นมา สองตระกูลก็ซึ้งเลยว่า… ที่นี่ใช้กำลังแก้ปัญหาไม่ได้
โม่หยิงเฉินพยักหน้าเรียบ ๆ แต่สายตาจดจ้องไปที่ลานประลองอย่างไม่วางตา
เขาจดจำตำแหน่ง ท่าทาง และอาวุธของหุ่นเชิดทุกตัวเข้าสู่สมอง
เห็นแสงวิบวับที่จุดตายพวกหน้าผาก คอ และหัวใจของหุ่นพวกนั้นไหม?
กู้เป่ยว่างชี้มือไปที่เป้าหมาย
การโจมตีของผู้ท้าชิง ต้องแม่นยำราวจับวาง เข้าเป้าที่จุดแสงพวกนั้นเท่านั้น หุ่นตัวนั้นถึงจะหยุดทำงาน
ในวงแหวนมีหุ่นทั้งหมด 99 ตัว… ต้องเก็บให้ครบถึงจะผ่าน
แต่เงื่อนไขความพ่ายแพ้นั้นง่ายกว่าเยอะ
แค่ครั้งเดียว… การโจมตีของหุ่นเชิด ถ้าโดนตัวสัตว์อสูรของเราแม้แต่ครั้งเดียว
ต่อให้แค่ถาก ๆ หรือโดนแค่ปลายเสื้อ… การท้าทายจะจบลงทันที
สัตว์อสูรจะถูกดีดออกจากวงแหวนด้วยพลังที่ต้านทานไม่ได้