ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 85 จ่ายค่าจ้างแต่ไม่ได้งาน ไม่ต้องให้ผมออกโรงแล้ว
กู้เป่ยว่างเงยหน้าขึ้นขวับ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ปฏิเสธ?
ตาแก่จอมเขี้ยวลากดินอย่างหลิงเทียนเนี่ยนะ ปฏิเสธข้อเสนอ?
เขารู้ดีที่สุดว่ามิติลับนี้สำคัญกับสองตระกูลขนาดไหน
ด้วยฝีมือระดับปีศาจของจอมดาบมรณะที่เขาเห็นกับตา นี่มันคือโอกาสทองที่จะคว้าชัยชนะมานอนกอด
หลิงเทียนสมองเลอะเลือนไปแล้วหรือไง? ถึงกล้าปล่อยของดีขนาดนี้หลุดมือ?
หรือว่า…
ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวกู้เป่ยว่าง
หรือว่าเงื่อนไขของพ่อหนุ่มคนนี้จะโหดหินจนแม้แต่ตระกูลหลิงยังรับไม่ไหว?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงลองหยั่งเชิงถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง
งั้น… น้องชายโม่ ข้อเสนอที่คุณต้องการคือ…?
โม่หยิงเฉินปรายตามองอีกฝ่าย แผนการในใจถูกวางไว้อย่างเสร็จสรรพ
นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ สองสามที เป็นจังหวะที่กดดันหัวใจคนฟัง
ผลึกเทียนไห่… สองร้อยก้อน
อะไรนะ?
กู้เป่ยว่างแทบจะดีดตัวผุนออกจากโซฟาด้วยความตกใจ
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างใจเย็น
ทำไม? ลำบากใจเหรอ?
งั้นก็เชิญกลับไปได้ ผมไม่ส่งนะ
ไม่ ไม่ลำบาก ผมตกลง ผมตกลงครับ
กู้เป่ยว่างรีบละล่ำละลักตอบรับ กลัวว่าถ้าช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว อีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ
เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
นึกว่าจะเรียกร้องเงื่อนไขวิปริตอะไรที่ทำให้หลิงเทียนถึงกับถอย
ที่ไหนได้… แค่นี้เองเหรอ?
ผลึกเทียนไห่ 200 ก้อน ยอมรับว่าเป็นจำนวนมหาศาล
อาจจะทำให้สภาพคล่องทางการเงินของตระกูลกู้สะดุดไปพักใหญ่ ต้องรัดเข็มขัดกันจนตัวกิ่ว
แต่มันเป็นปัญหาที่ใช้เงินแก้ได้
เมื่อเทียบกับวิถียุทธ์ที่รออยู่ในสระมรดกแล้ว… การลงทุนแค่นี้ถือว่าขี้ประติ๋ว
กัดฟันกลืนเลือดแค่อึกเดียวก็ผ่านไปได้
หัวใจของกู้เป่ยว่างเต้นรัวด้วยความลิงโลด
ไอ้โง่หลิงเทียน มันคิดอะไรอยู่ของมัน?
ข้อเสนอดีงามขนาดนี้ ทำไมถึงปฏิเสธ?
หรือว่าตอนคุยกับหลิงเทียน ไอ้หนุ่มนี่เรียกราคาแพงกว่านี้?
พอโดนปฏิเสธมา เลยลดราคาลงตอนมาคุยกับเรา?
ช่างมันเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาวิเคราะห์
น้องชายโม่… ผมจะรีบกลับไปจัดการเดี๋ยวนี้ ท่าทีของเขาอ่อนน้อมลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาหยิบนามบัตรเคลือบทองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นส่งให้อย่างนอบน้อมด้วยสองมือ
พรุ่งนี้เช้าแปดโมง… นี่คือที่อยู่คฤหาสน์ชานเมืองของตระกูลกู้และตระกูลหลิง
ผลึกเทียนไห่ 200 ก้อน จะวางกองรอคุณอยู่ที่นั่น
และประตูมิติลับ… จะเปิดออกตรงเวลาเป๊ะ
โม่หยิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงรับทราบ
หลังจากส่งแขกกลับไป
โม่หยิงเฉินเอนหลังพิงโซฟา หวนนึกถึงบทสนทนากับท่านผู้อาวุโสหวางหลังจากที่หลิงเสี่ยวเสี่ยวกลับไป
เขาเล่าเรื่องที่ตระกูลหลิงมาขอความช่วยเหลือให้ท่านฟัง
ปลายสายเงียบไปนาน ก่อนจะสรุปว่าเขาเรียกราคาถูกเกินไป
ด้วยความหิวกระหายในมิติลับของสองตระกูลนั้น
ต่อให้เขาเอ่ยปากขอวัสดุวิวัฒนาการระดับ S สักชิ้น สองตระกูลนั้นก็คงสุมหัวกันด่าแต่สุดท้ายก็ต้องยอมจ่าย
พอโม่หยิงเฉินอธิบายว่าเขาต้องการผลึกเทียนไห่มาอัปเกรดตัวเองด่วนที่สุด
ผู้อาวุโสหวางก็ยังบ่นเสียดาย
บอกว่าถ้าจะเอาผลึกเทียนไห่ อย่างน้อยก็น่าจะเรียกได้มากกว่านี้
200 ก้อนเนี่ย… ตระกูลหลิงตระกูลเดียว กัดฟันหาก็หาได้สบาย
ตอนแรกโม่หยิงเฉินก็แอบเสียดายนิด ๆ ที่ตัวเองประเมินราคาต่ำไป
แต่ใครจะไปนึกว่า… ละครจะพลิก
ตระกูลหลิงปฏิเสธ แล้วตระกูลกู้ก็วิ่งโร่เข้ามาเสียบแทนทันที
การคาดการณ์ของผู้อาวุโสหวางแม่นยำราวจับวาง
ผลึกเทียนไห่ 200 ก้อน น่าจะเป็นขีดจำกัดที่ตระกูลกู้พอจะหาได้แบบเลือดตาแทบกระเด็น
ถ้าเขาโลภมากเรียกเพิ่มอีกสัก 30-40 ก้อน... กู้เป่ยว่างคงไม่ได้ยิ้มดีใจแบบเมื่อกี้ แต่น่าจะร้องไห้โฮออกมาแทน
คิดได้ดังนั้น โม่หยิงเฉินก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้า
ไปกันเถอะ ต้าเซิ่ง เคน... ไปรับภารกิจหาแต้มกัน
ถือโอกาสพาทพวกแกไปอัปเลเวลด้วย
พรุ่งนี้… เราจะไปดูให้เห็นกับตาว่า ไอ้ดันเจี้ยนที่เขาว่ายากนักยากหนาจนไม่มีใครผ่านได้มา 20 ปี… มันจะแน่สักแค่ไหน
เช้าวันรุ่งขึ้น
โม่หยิงเฉินเดินทางมาถึงคฤหาสน์ตามนัดหมาย
กู้เป่ยว่างยืนรออยู่ที่หน้าประตูรั้ว แต่สีหน้าของเขาดูย่ำแย่สุดขีด
ขอบตาดำคล้ำเหมือนคนอดนอนทั้งคืน รอยยิ้มที่ฝืนส่งมาให้นั้นดูน่าเกลียดจนโม่หยิงเฉินต้องขมวดคิ้ว
เกิดอะไรขึ้น?
หรือว่าผลึกเทียนไห่จะบินหนีไปแล้ว?
กู้เป่ยว่างถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วหยิบถุงผ้าใบหนักอึ้งออกมาจากด้านหลัง ยื่นส่งให้
น้องชายโม่… ของตามสัญญาครับ รับไปเถอะ… เฮ้อ
โม่หยิงเฉินรับถุงมิติมาถือไว้ น้ำหนักของมันบอกให้รู้ว่าของข้างในครบถ้วน
ท่านผู้นำตระกูลกู้… นี่หมายความว่ายังไงครับ?
กู้เป่ยว่างถอนหายใจอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและจนปัญญา
คนอย่างผม… คำไหนคำนั้น สัญญาต้องเป็นสัญญา ของนี่ผมหามาให้คุณแล้ว
แต่ว่าวันนี้… คุณอาจจะ… ไม่ได้ออกโรง แล้วล่ะครับ
โม่หยิงเฉินขมวดคิ้วสงสัย
เห็นสีหน้าของเด็กหนุ่ม กู้เป่ยว่างก็รีบอธิบาย
ผมคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่านังจิ้งจอกไป๋เชี่ยนหรูแห่งตระกูลหลิง… จะสามารถเชิญ ท่านปรมาจารย์ไป๋จิงชุน จากเมืองหลวงมาได้จริง ๆ
พูดถึงตรงนี้ เขาก็กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ
นึกว่าท่านปรมาจารย์จะเล่นตัว ดึงเชงไปอีกสักพัก
ที่ไหนได้… ท่านดันมาทำธุระที่เทียนอวิ๋นพอดี เลยโดนตาแก่หลิงเทียนชิงตัดหน้าไปซะก่อน
ยิ่งพูด สีหน้าของกู้เป่ยว่างก็ยิ่งหมองคล้ำลง
น้องชายโม่… ผมเชื่อใจคุณนะ ว่าคุณมีฝีมือพอที่จะผ่านดันเจี้ยนนี้ได้
แต่ท่านไป๋จิงชุน... ท่านคือผู้ฝึกสัตว์ระดับ 5 ผู้ครอบครองสัตว์อสูรระดับ A
ถ้าท่านลงมือเอง… ก็น่าจะการันตีผลลัพธ์ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
สรุปคือ… ผมหมดสิทธิ์แล้ว?
โม่หยิงเฉินถามสวนกลับไป น้ำเสียงเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ถูก
กู้เป่ยว่างพยักหน้ายอมรับความจริง
หลังจากท่านปรมาจารย์ไป๋เคลียร์ดันเจี้ยนเสร็จ สระสืบทอดมรดกจะถูกเปิดใช้งาน
ตามกฎของมิติลับ… เมื่อถูกพิชิตแล้ว มันจะปิดตัวลงและต้องรออีก 10 ปีถึงจะเปิดให้ท้าทายใหม่ได้
เขามองโม่หยิงเฉินด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก
น้องชาย… ถ้า… ผมสมมตินะครับ ถ้าท่านปรมาจารย์ทำสำเร็จในครั้งเดียวจริง ๆ
โควตาเข้าสระของตระกูลกู้จะเหลือแค่ 1 ที่นั่ง
ข้อตกลงเรื่องให้สัตว์อสูรของคุณเข้าไปใช้สระ… ผมคงทำให้ไม่ได้แล้ว
โม่หยิงเฉินยักไหล่สบาย ๆ
ไม่เป็นไร… งั้นเราเข้าไปดูกันหน่อยไหม?
เขาปรายตามองเข้าไปในเขตคฤหาสน์
ตามที่คุณบอก ดันเจี้ยนนี้วัดกันที่เทคนิคขั้นสูงสุดไม่ใช่หรือ?
เลเวลหรือพลังแทบไม่มีผล
แล้วใครจะการันตีได้ล่ะว่า… ท่านปรมาจารย์ไป๋ ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น จะผ่านมันไปได้จริง ๆ?
พูดจบ โม่หยิงเฉินก็ไม่รอกู้เป่ยว่าง เขาออกเดินนำหน้าตรงไปยังทางเข้าชั้นใต้ดินทันที
ทิ้งให้กู้เป่ยว่างมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ก่อนจะถอนหายใจแล้วรีบเดินตามไป
เมื่อคืนนี้…
ทันทีที่รู้ข่าวว่าไป๋จิงชุนจะลงมือแทนตระกูลหลิง
แวบแรกในหัวของกู้เป่ยว่างคือความดีใจ…ประหยัดผลึกเทียนไห่ไปได้ตั้ง 200 ก้อน
แต่ความคิดนั้นอยู่ได้ไม่ถึง 3 วินาที ก็ถูกปัดทิ้ง
เขาได้ส่งคนไปสืบประวัติของโม่หยิงเฉินอย่างละเอียด
และเมื่อรายงานวางอยู่บนโต๊ะตอนตีสาม…
อ่านจบ… เหงื่อเย็นเยียบก็ไหลอาบหลังจนชุดนอนเปียกชุ่ม
เด็กคนนี้… ไม่ธรรมดา