ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 84 บททดสอบราคาแพง กู้เป่ยว่างผู้ถูกตบจนหน้าหงาย
โธ่เอ๊ย…
หลิงเสี่ยวเสี่ยวกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ มองดูแผ่นหลังของมารดาที่กำลังจะเดินจากไป น้ำตาแห่งความน้อยใจเอ่อคลอเบ้า
เธอรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย ตะโกนไล่หลังไป
แม่คะ ลองคิดดูอีกทีเถอะค่ะ เขาขอแค่ผลึกเทียนไห่ร้อยก้อนเองนะ แค่ร้อยก้อนแลกกับการผ่านดันเจี้ยน มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม
เธอคิดว่านี่คือข้อเสนอที่ถูกเหมือนได้เปล่า
เมื่อเทียบกับวัสดุวิวัฒนาการระดับ S ที่ต้องประเคนให้ท่านปรมาจารย์ไป๋ มูลค่ามันต่างกันราวฟ้ากับเหว
แค่ร้อยก้อน?
ไป๋เชี่ยนหรูชะงักฝีเท้า หันกลับมามองลูกสาวแล้วแค่นหัวเราะ
เด็กคนนั้น… กล้าเรียกราคาขนาดนี้เชียวหรือ?
เธอเดินกลับมาหาลูกสาว เอื้อมมือไปจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของหลิงเสี่ยวเสี่ยวให้เข้าที่ แววตาฉายแววเอ็นดูระคนสั่งสอน
เสี่ยวเสี่ยว… ลูกยังอ่อนต่อโลกนัก
จงจำไว้… เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงินหรือความคุ้มค่า แต่มันคือเรื่องของกฎเกณฑ์และสามัญสำนึก
จอมดาบมรณะระดับ D… ไม่มีทางผ่านบททดสอบของหุ่นเชิดเหล็กไหลระดับ C ได้
นี่คือความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย
แม่รู้ว่าลูกประทับใจในตัวเขา แต่โลกใบนี้วัดกันที่ระดับพลังและความแข็งแกร่ง… ไม่ใช่ปาฏิหาริย์
เลิกเพ้อเจ้อเรื่องเพื่อนคนนั้นได้แล้ว มันไม่สมเหตุสมผล
พรุ่งนี้เตรียมตัวให้พร้อม… หลังจากท่านปรมาจารย์ไป๋เคลียร์ดันเจี้ยนสำเร็จ หนึ่งในโควตาเข้าสระมรดกจะเป็นของลูก
พูดจบ เธอก็นวดขมับที่ปวดตุบ ๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องนอนไป ทิ้งลูกสาวไว้เพียงลำพัง
ในห้องทำงานที่เงียบงัน หลิงเสี่ยวเสี่ยวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง
ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า…
เธอถอนหายใจยาว หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดหมายเลขที่เพิ่งท่องจำได้เมื่อครู่
นิ้วมือสั่นระริกค้างอยู่เหนือปุ่มโทรออกอยู่นาน
ในที่สุด… เธอก็กดโทรออก
สัญญาณรอสายดังขึ้นไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็กดรับ
หลิงเสี่ยวเสี่ยวหลับตาลง กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล น้ำเสียงแห้งผากและสั่นเครือ
ขอโทษด้วยนะคะ คุณโม่…
ทางบ้านฉัน… ปฏิเสธข้อเสนอของคุณ
พวกเขา… ไม่เชื่อใจคุณ… ขอโทษจริง ๆ ค่ะที่ทำให้เสียเวลา
ณ วิลล่าหมายเลขหนึ่ง
โม่หยิงเฉินโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ
ตรงข้ามเขา…
ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดสุดหรูนั่งหลังตรงด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความร้อนรน ร่างกายโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อยเหมือนกำลังรอคำตัดสิน
น้องชายโม่… เอ่อ… คุณพิจารณาเรื่องที่ผมขอว่ายังไงบ้าง?
โม่หยิงเฉินยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ชำเลืองมองอีกฝ่ายด้วยหางตา
สรุปก็คือ… อาจารย์หวงหมิงเป็นคนแนะนำให้คุณมาหาผม?
คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่ใครอื่น
แต่เป็นผู้นำของอีกหนึ่งขั้วอำนาจแห่งเมืองเทียนอวิ๋น... กู้เป่ยว่าง ผู้นำตระกูลกู้
ใช่ ใช่ครับ กู้เป่ยว่างพยักหน้ารัวเร็ว รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนใบหน้า
ไม่อ้อมค้อมนะครับ… มิติลับที่ผมถือครองร่วมกับตระกูลหลิง เราติดแหง็กอยู่ที่หน้าประตูมาเกือบยี่สิบปีแล้ว
วันนี้ผมหอบเอกสารข้อมูลทั้งหมดไปขอความช่วยเหลือจากอาจารย์หวงหมิง หวังให้ท่านช่วยชี้แนะ
แต่พาท่านดูข้อมูลจบ… ท่านกลับบอกว่าท่านเองก็ผ่านไม่ได้
กู้เป่ยว่างนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่าย สีหน้ายังคงฉายแววไม่เชื่อหูตัวเอง
ตอนนั้นผมสิ้นหวังแล้ว… แต่อาจารย์หวงกลับบอกว่าฉันทำไม่ได้ แต่มีคนหนึ่งที่ทำได้แน่นอน
แล้วท่านก็เขียนที่อยู่ของคุณมาให้ผม
โม่หยิงเฉินฟังจบก็แค่นเสียงในลำคอ
และนั่น… ก็เลยเป็นเหตุผลที่คุณบุกรุกเข้ามาในบ้านผม?
คำพูดเรียบ ๆ แต่แทงใจดำทำเอากู้เป่ยว่างหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู
ใช่… เขาบุกรุกจริง ๆ
ตอนที่ได้รับคำแนะนำจากหวงหมิง ในใจเขามีแต่คำว่าเป็นไปไม่ได้
เด็กปีหนึ่ง?
แถมสัตว์อสูรเป็นแค่จอมดาบมรณะระดับ D เลเวล 1?
เขาคิดว่าหวงหมิงคงรำคาญแล้วหาเรื่องไล่เขาทางอ้อม
แต่ด้วยความที่หมดหนทาง เขาจึงลองเสี่ยงดวงมาดู
พอมาถึง… ยังไม่ทันได้กดออด เขาก็เหลือบไปเห็นจอมดาบมรณะยืนฝึกดาบอยู่ที่ลานกว้าง
ท่าทางการฟันดาบของมันดูเรียบง่าย ซ้ำซาก และเชื่องช้าจนน่าเบื่อ
ด้วยความสงสัยระคนดูแคลน กู้เป่ยว่างจึงตัดสินใจทดสอบ
เขาแอบปล่อยด้วงมรณะแห่งห้วงลึกสัตว์อสูรระดับ C ของเขาลงไปในดินเงียบ ๆ
ด้วงตัวนี้แม้พลังโจมตีจะไม่สูงมาก แต่พลังป้องกันระดับน้อง ๆ รถถัง
เขาแค่อยากจะลองแหย่ดูสักหน่อย กะว่าแค่ทำให้ตกใจเล่น ๆ ไม่ถึงกับเอาให้ตาย
ทันทีที่ตัดสินใจ ด้วงยักษ์ก็พุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมา
เขี้ยวอันแหลมคมพุ่งตรงเข้าใส่สีข้างของจอมดาบมรณะจากมุมอับสายตา
แต่ภาพที่เกิดขึ้นถัดมา… ทำให้ลูกตาของกู้เป่ยว่างแทบถลนออกจากเบ้า
จอมดาบมรณะที่กำลังฟันดาบอย่างเอื่อยเฉื่อย
ไม่ได้ขยับตัวหลบ ไม่แม้แต่จะหันมามอง
ติ๊ง
เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ
มือซ้ายของมันพลิกฝักดาบไปด้านหลังอย่างแม่นยำราวจับวาง รับคมเขี้ยวของด้วงยักษ์ไว้ได้พอดี
ในเสี้ยววินาทีเดียวกัน… มือขวาที่ว่างเปล่าก็พุ่งผ่านอากาศ
เส้นแสงสีเงินวาบขึ้นเพียงหนึ่งเส้น
เพลงดาบชักสังหาร
ฉัวะ—
เปลือกแข็งสีดำทมิฬของด้วงมรณะ ที่ขึ้นชื่อว่าทนทานต่อปืนใหญ่พลังงานได้สบาย ๆ
กลับถูกผ่าแยกออกจากกันเหมือนเต้าหู้บาง ๆ
รอยแผลลึกจนเกือบขาดครึ่งท่อน เลือดสีเขียวพุ่งกระฉูดเป็นน้ำพุ
และฝันร้ายยังไม่จบแค่นั้น
เมื่อดาบแรกฟันผ่านไป ข้อมือของจอมดาบมรณะก็บิดกลับ เตรียมจะฟันดาบที่สองเพื่อปลิดชีพศัตรู
วินาทีนั้น กู้เป่ยว่างขนหัวลุกซู่
ถ้าเขาไม่ไหวตัวทัน รีบอัญเชิญทูตสวรรค์สงครามระดับ B ออกมาขวางวิถีดาบที่สองไว้ได้ทันเวลา
ป่านนี้ด้วงลูกรักของเขาคงกลายเป็นเศษเนื้อไปแล้ว
เหตุการณ์นั้นทำให้เขาหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน… ความตื่นเต้นก็พุ่งทะยานจนแทบระเบิด
ของจริง
ที่อาจารย์หวงหมิงพูดมา… เป็นเรื่องจริงทั้งหมด
จอมดาบมรณะตัวนี้มีฝีมือระดับปีศาจ
ด้วงมรณะของเขาเกราะหนาขนาดไหนเขารู้ดีที่สุด
แต่ภายใต้คมดาบนั้น มันเปราะบางยิ่งกว่ากระดาษ
ที่สำคัญคือ… ตลอดการต่อสู้ (ที่กินเวลาไม่ถึง 2 วินาที) จอมดาบมรณะไม่แม้แต่จะปรายตามองคู่ต่อสู้เลยด้วยซ้ำ
นี่ไม่ใช่แค่ทักษะ… แต่มันคือวิถี
ความหวังที่จะพิชิตมิติลับสว่างวาบขึ้นมาตรงหน้า
เขาจึงรีบเก็บสัตว์อสูร แล้ววิ่งหน้าตั้งเข้ามาขอขมาเจ้าของบ้านทันที
โม่หยิงเฉินเห็นท่าทางสำนึกผิดของอีกฝ่าย ก็ไม่ได้ติดใจเอาความอะไรมาก
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ก่อนที่คุณจะมาถึง… คนของตระกูลหลิงเพิ่งออกไป
และผมก็ได้ยื่นข้อเสนอให้ทางนั้นไปแล้ว
หัวใจของกู้เป่ยว่างร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ไฟแห่งความหวังที่เพิ่งจุดติด เกือบจะมอดดับลงในพริบตา
ตระกูลหลิง?
ไอ้แก่หลิงเทียนอีกแล้วเหรอ?
สู้กันมาครึ่งค่อนชีวิต ไม่นึกว่าเรื่องนี้มันจะนำหน้าเขาไปอีกก้าว
ความเสียดายและความเจ็บใจแล่นพล่านไปทั่วอก
แต่ในขณะที่เขากำลังจะหมดอาลัยตายอยาก
โม่หยิงเฉินก็ชี้ไปที่โทรศัพท์บนโซฟา แล้วเอ่ยประโยคต่อมา
แต่ว่า…
เมื่อกี้ทางนั้นเพิ่งโทรมาปฏิเสธข้อเสนอของผม
โม่หยิงเฉินหันมาสบตาผู้นำตระกูลกู้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มการค้า
ดังนั้น… ตอนนี้สิทธิ์ในการเจรจาธุรกิจ ตกมาอยู่ที่คุณแล้ว