ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 82 ปรมาจารย์ผู้ฝึกสัตว์ระดับ 5 ปรมาจารย์ไป๋
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิง ใจกลางเมืองเทียนอวิ๋น
รถเก๋งคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่ด้วยความเร็วสูง
หลิงเสี่ยวเสี่ยวกระโดดลงจากรถอย่างรีบร้อน เมินเฉยต่อคำทักทายของคนรับใช้ที่ยืนเรียงแถวต้อนรับ แล้วพุ่งตัวเข้าไปในตัวบ้านทันที
ปัง
เธอผลักประตูไม้สักบานหนาของห้องทำงานบิดาเปิดออกอย่างแรง พร้อมตะโกนเสียงดัง
พ่อคะ
หนูเจอคนที่จะช่วยเราเปิดสระสืบทอดมรดกได้แล้ว
แต่ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก เธอก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
ภายในห้องทำงานเงียบสงัดจนน่าขนลุก
ผ้าม่านกำมะหยี่หนาทึบถูกปิดสนิท กันแสงจากภายนอก เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟโบราณบนโต๊ะทำงานที่ทอดยาวเงาของสิ่งมีชีวิตในห้องให้ดูบิดเบี้ยว
ชายชราแปลกหน้าในชุดเสื้อคอจีนแบบโบราณ นั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน
ในมือหมุนลูกวอลนัทคู่หนึ่งเล่นไปมาเสียงดัง กรอกแกรก
ส่วนพ่อของเธอ… หลิงเทียน ผู้นำตระกูลหลิงผู้ยิ่งใหญ่แห่งเทียนอวิ๋น
กลับนั่งตัวลีบอยู่บนโซฟารับแขกด้านข้าง ด้วยท่าทีนอบน้อมราวกับลูกน้องที่กำลังรอรับคำสั่งเจ้านาย
หลิงเทียนหน้าถอดสี รีบส่งสายตาดุ ๆ ปรามลูกสาว
ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มเจื่อน ๆ ให้กับชายชรา
ขอประทานโทษครับท่านปรมาจารย์ไป๋… นี่ลูกสาวผมเอง หลิงเสี่ยวเสี่ยว
ยัยเด็กนี่ถูกผมกับเชี่ยนหรูตามใจจนเสียคน วัน ๆ เอาแต่โวยวายไร้สาระ ชอบพูดจาเพ้อเจ้อ
หากล่วงเกินท่านไป… ขอท่านโปรดอภัยด้วยครับ
ชายชราที่ถูกเรียกว่าปรมาจารย์ไป๋โบกมือเบา ๆ อย่างไม่ถือสา
หลิงเทียนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบหันไปแนะนำลูกสาวที่ยังยืนงงอยู่ที่ประตู
เสี่ยวเสี่ยว นี่คือท่านปรมาจารย์ไป๋ เป็นญาติผู้ใหญ่ฝั่งแม่ของลูกมาจากเมืองหลวง… ตามศักดิ์แล้วลูกต้องเรียกท่านว่าคุณปู่ไป๋
รีบทำความเคารพท่านซะ
สมองของหลิงเสี่ยวเสี่ยวยังประมวลผลไม่ทัน แต่สัญชาตญาณสั่งให้เธอรีบก้มหัว
สวัสดีค่ะ… คุณปู่ไป๋
หลิงเทียนยิ้มอย่างพอใจ
คุณปู่ไป๋ของลูก… คือผู้ฝึกสัตว์ระดับปรมาจารย์จากเมืองหลวง
ผู้ฝึกสัตว์ระดับ 5
เปรี้ยง
เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล หลิงเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกหน้ามืดวูบ
ระดับ 5?
นั่นมันระดับเดียวกับผู้อาวุโสหวางเสาหลักแห่งมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นเลยไม่ใช่เหรอ?
ตัวตนระดับตำนานที่ครอบครองสัตว์อสูรระดับ A
คนระดับนี้… ทำไมถึงมาโผล่ที่บ้านของเธอได้?
อย่าเห็นว่าพ่อของเธอมีสัตว์อสูรระดับ B แล้วจะยิ่งใหญ่คับฟ้าในเมืองเทียนอวิ๋น
ช่องว่างระหว่างระดับ B กับ A มันไม่ใช่แค่ขั้นบันได… แต่มันคือเหวที่กว้างจนมองไม่เห็นก้น
ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น คนที่มีสัตว์อสูรระดับ B มีนับนิ้วได้ ทั้งอธิการบดีและรองอธิการบดี
แต่ระดับ A… มีเพียงผู้อาวุโสหวางคนเดียว
แถมผู้อาวุโสหวางก็ไม่ได้ขึ้นตรงกับมหาวิทยาลัยจริง ๆ เป็นแค่ศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ที่มาอาศัยทรัพยากรแลกกับการดูแลความปลอดภัย
วันดีคืนดีอยากสอนก็สอน ไม่อยากสอนใครก็บังคับไม่ได้ แม้แต่อธิการบดีจะเข้าพบยังต้องดูฤกษ์ดูยาม
ขนาดผ่านมาหลายสิบปี ท่านยังรับศิษย์แค่คนเดียวคือสวีหงหยาง
ไป๋จิงชุน มองท่าทางตกตะลึงของหลิงเสี่ยวเสี่ยวด้วยความเฉยเมย
เขาชินชากับปฏิกิริยาแบบนี้ของพวกบ้านนอกเวลาได้ยินระดับพลังของเขาแล้ว
เสี่ยวเสี่ยว ไม่ต้องมากพิธีหรอก
แม่ของหนู ไป๋เชี่ยนหรู ก็ถือเป็นคนของตระกูลไป๋เราเหมือนกัน หนูเองก็นับเป็นลูกหลานครึ่งหนึ่งของตระกูลไป๋ ทำตัวตามสบายเถอะ
น้ำเสียงของเขาฟังดูอบอุ่น แต่กลิ่นอายความสูงส่งที่แผ่ออกมา กลับสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นกลางไว้ ทำให้ไม่กล้าตีสนิท
มือที่หมุนลูกวอลนัทหยุดลง สายตาคมกริบของชายชราจ้องมองมาที่หลิงเสี่ยวเสี่ยว
แต่เรื่องที่หนูวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาตะโกนเมื่อกี้นี้… ปู่สนใจมากกว่า
ไหนลองเล่าซิ… คนที่หนูบอกว่าจะมาช่วยตระกูลหลิงผ่านดันเจี้ยนได้… เป็นใครมาจากไหน?
หลิงเสี่ยวเสี่ยวอึกอัก หันไปมองหน้าพ่อด้วยความลำบากใจ
ท่านถามก็ตอบไปสิ มีอะไรต้องปิดบัง หลิงเทียนดุเสียงเข้ม เหงื่อกาฬเริ่มซึมที่ขมับ
หลิงเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปาก รวบรวมสติแล้วเริ่มเล่า
คือ… เป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่มหาวิทยาลัยค่ะ สัตว์อสูรของเขาคือจอมดาบมรณะ…
เธอกำลังจะบรรยายฉากการต่อสู้สุดระทึกที่ฉีกทุกกฎเกณฑ์ในห้องเรียนให้ฟัง
แต่ยังไม่ทันได้เข้าเรื่อง ไป๋จิงชุนก็ยกมือขึ้นเบรกทันที
พอ… ไม่ต้องเล่าต่อแล้ว
ชายชราแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเจือรอยยิ้มขบขันระคนสมเพช
จอมดาบมรณะ?
สัตว์อสูรระดับ D เนี่ยนะ?
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หมุนลูกวอลนัทต่อด้วยท่าทีผ่อนคลาย
เสี่ยวเสี่ยวเอ๊ย… หนูนี่ยังเด็กจริง ๆ
อย่าว่าแต่เพื่อนรุ่นเดียวกันที่เอาเวลาไหนไปฝึกฝนเทคนิคการต่อสู้เลย
ต่อให้เป็นเซียนดาบที่ฝึกมาเป็นสิบปี… ถ้าใช้จอมดาบมรณะระดับ D ก็ไร้ประโยชน์
หลิงเสี่ยวเสี่ยวชะงัก ทำ… ทำไมคะ?
ไป๋จิงชุนหัวเราะร่า
ดันเจี้ยนของตระกูลหนู… แม่หนูเคยเล่าให้ปู่ฟังคร่าว ๆ ปู่ก็ลองวิเคราะห์ดูแล้ว
มันดูเหมือนบททดสอบที่วัดกันที่เทคนิคใช้ความอ่อนสยบความแข็งใช่ไหม?
แต่หนูลืมกฎพื้นฐานที่สุดของเทคนิคไปข้อหนึ่ง
เขาจ้องตาหลิงเสี่ยวเสี่ยว แล้วถามช้า ๆ ชัด ๆ
นั่นคือ… ต้องเจาะเกราะให้เข้าก่อน
หุ่นเชิดพวกนั้นเป็นระดับ C ทั้งหมด
ลำพังแค่เกราะโลหะผสมที่ลงอักขระป้องกันไว้… สัตว์อสูรระดับ D ต่อให้ฟันสุดแรงเกิด จะสร้างรอยขีดข่วนได้สักกี่รอย?
เทคนิคเทพแค่ไหน ถ้าพลังทำลายไม่พอเจาะเกราะ C-Rank… มันก็แค่การเอาไม้จิ้มฟันไปทิ่มแผ่นเหล็ก
ไป๋จิงชุนส่ายหน้า สั่งสอนด้วยน้ำเสียงของผู้ผ่านโลกมามาก
นี่ไม่ใช่เรื่องของเทคนิค… แต่มันคือการกดขี่แห่งระดับชั้นมันคือกฎเกณฑ์ที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
หลิงเสี่ยวเสี่ยวสตั๊นไป
คำพูดของไป๋จิงชุนเปรียบเสมือนสัจธรรมที่เถียงไม่ออก ตรรกะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
ระดับ D เจาะเกราะระดับ C ไม่เข้า… นี่คือสามัญสำนึก
แต่… สามัญสำนึกนั้น อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อบ่ายนี้ได้เหรอ?
ภาพการต่อสู้ฉายซ้ำในหัว
วัชระสี่กร… สัตว์อสูรระดับ C ที่มีเกราะหนาเตอะ บุกตะลุยด้วยอาวุธครบมือ
กลับถูกจอมดาบมรณะใช้แค่ปลอกดาบและสองนิ้ว… ปัดป้องและสวนกลับจนเสียรูปมวย
ในช่วงท้าย วัชระสี่กรถึงขั้นหัวร้อน งัดสกิลกดใช้ ออกมาใส่
ผลลัพธ์คือ… โดนตบกลิ้งในดาบเดียว
ไม่… คุณปู่ไป๋คะ มันไม่ใช่อย่างนั้น
จอมดาบมรณะตัวนั้น…
หลิงเสี่ยวเสี่ยวพยายามจะอธิบายความจริงที่เธอเห็น
เสี่ยวเสี่ยว
เสียงตะคอกต่ำ ๆ ดังขึ้นขัดจังหวะ
หลิงเทียนหน้าเขียวคล้ำ ส่งสายตาพิฆาตใส่ลูกสาว เหงื่อเม็ดเป้งไหลย้อยลงมาตามขมับ
ไป๋จิงชุนหยุดหมุนลูกวอลนัท
เขาเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวที่กล้าเถียงคำผู้ใหญ่ตรง ๆ
แววตาอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความเย็นชาและกดดันแบบผู้ทรงอิทธิพล