ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 81 หมูสนาม วิ่งมาชนปังตอ
โม่หยิงเฉินชะลอฝีเท้าลง สัญชาตญาณสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมา
เขาหันกลับไปมอง
ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟข้างทาง ร่างระหงของหญิงสาวในชุดฝึกซ้อมยืนสงบนิ่ง เงาร่างทอดยาวไปบนพื้นถนน
ไม่ใช่ใครอื่น… หลิงเสี่ยวเสี่ยว สาวน้อยหางม้าสูงที่นั่งอยู่แถวหน้าในคลาสเรียนเมื่อช่วงบ่าย
ดูเหมือนเธอจะมายืนรออยู่พักใหญ่แล้ว เมื่อเห็นโม่หยิงเฉินหยุดเดิน เธอจึงสูดหายใจลึกแล้วก้าวเข้ามาหา
รบกวนเวลาสักครู่ได้ไหมคะ… คุณโม่?
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย
มาหาถึงที่? มีธุระอะไร?
หรือว่าจะมาขอฝากตัวเป็นศิษย์เจ้าเคนอีกคน?ณ ห้องรับแขก วิลล่าหมายเลขหนึ่ง
โม่หยิงเฉินเอนกายพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือหมุนแก้วน้ำเล่นไปมา
ตรงข้ามเขา หลิงเสี่ยวเสี่ยวนั่งหลังตรง ตัวเกร็ง สองมือวางประสานไว้บนตักอย่างสุภาพชน
สรุปก็คือ… คุณคือทายาทสายตรงของตระกูลหลิง แห่งเมืองเทียนอวิ๋น?
น้ำเสียงของโม่หยิงเฉินราบเรียบ ไม่ยินดียินร้าย
และคุณต้องการให้ผมไปช่วยลงดันเจี้ยน?
ถูกต้องค่ะ
หลิงเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าหนักแน่น
แน่นอนว่าเราจะไม่ให้คุณเหนื่อยเปล่า
หากภารกิจสำเร็จ… จอมดาบมรณะของคุณจะได้รับสิทธิ์เข้าสู่สระสืบทอดมรดกหนึ่งครั้ง
ซึ่งสระแห่งนี้ จะช่วยให้มันตระหนักรู้และสร้างสรรค์วิถียุทธ์หรือกระบวนท่าไม้ตายเฉพาะตัวที่ทรงพลังที่สุดขึ้นมา…
โม่หยิงเฉินยกมือขึ้นห้าม เป็นเชิงบอกให้หยุดพูด
วิถียุทธ์?
ยอมรับตามตรงว่าเมื่อตอนบ่าย เขายังรู้สึกสนใจในศาสตร์นี้อยู่บ้าง
เพราะมันคือการนำเอาการโจมตีพื้นฐานมาร้อยเรียงเป็นระบบ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและความรุนแรง
ซึ่งเป็นหนึ่งในเส้นทางพัฒนาที่เขาเคยวางแผนไว้ให้เคน
แต่ทว่าตอนนี้…
มุมมองของเขาเปลี่ยนไปแล้ว
วิถียุทธ์คืออะไร?
พูดให้เข้าใจง่าย ๆ มันก็คือการตกผลึกประสบการณ์ของคนรุ่นก่อน แล้วบัญญัติออกมาเป็นกระบวนท่าตายตัวไม่ใช่หรือ?
แล้วเคนที่กำลังสืบทอดความทรงจำนับพันปีของยามาโมโตะ เก็นริวไซ… ยังต้องการของพรรค์นั้นอีกเหรอ?
สิ่งที่เคนขาด ไม่ใช่กระบวนท่า ไม่ใช่คู่มือฝึกสอน
แต่มันขาดแค่เวลา
เวลาที่จะย่อยสลายมหาสมุทรแห่งความรู้และประสบการณ์การรบที่ไหลบ่าเข้ามาในหัว ให้กลายเป็นสัญชาตญาณของตัวเองอย่างสมบูรณ์
สระสืบทอดมรดกของตระกูลหลิง อย่างมากก็เป็นแค่ตัวเร่งปฏิกิริยา ช่วยย่นระยะเวลาลงบ้าง
ฟังดูเหมือนจะดี…
แต่ประเด็นคือ… ทำไมเขาต้องทำตัวเป็นพ่อพระไปช่วยคนอื่นด้วย?
โควตาเข้าสระมีทั้งหมด 5 ที่นั่ง
ถ้าเขาช่วยเคลียร์ดันเจี้ยนสำเร็จ เคนได้ 1 ที่
อีก 4 ที่ที่เหลือ ตกเป็นของตระกูลหลิงและตระกูลกู้
เหนื่อยแทบตาย ได้ส่วนแบ่งแค่ 20%?
นี่มันสัญญาทาสชัด ๆ เขาไม่ได้เปิดมูลนิธิการกุศลนะ
เว้นเสียแต่ว่า…
ต้องจ่ายเพิ่ม
ข้อเสนอของคุณ ผมเข้าใจแล้ว
โม่หยิงเฉินวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก
แต่ผม… ไม่สนใจ
เชิญกลับไปได้ครับ
คำปฏิเสธที่ตรงไปตรงมาเหมือนตบหน้ากลางอากาศ ทำเอาหลิงเสี่ยวเสี่ยวตัวแข็งทื่อ
ปฏิเสธ?
เขาปฏิเสธโอกาสที่จะได้ครองครองวิถียุทธ์เฉพาะตัวเนี่ยนะ?
เธอเห็นกับตาว่าจอมดาบมรณะของเขามีทักษะพื้นฐานที่น่าทึ่งขนาดไหน
แม้อาจารย์หวงหมิงจะยกย่องว่ามันคือการคืนสู่สามัญ
แต่ในสายตาของทายาทตระกูลใหญ่ เธอมองออกว่าทักษะเหล่านั้นยังกระจัดกระจาย
มันขาดแก่นที่จะร้อยเรียงท่วงท่าทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียวกันเพื่อสร้างพลังทำลายล้างสูงสุด
และวิถียุทธ์คือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่มันต้องการ
เปรียบเหมือนช่างตีดาบอันดับหนึ่งได้รับเหล็กไหลชั้นเลิศ… มีใครบ้างที่จะปฏิเสธ?
แต่ทำไม… ท่าทีของโม่หยิงเฉินถึงดูเหมือนไม่แยแสเลยสักนิด?
มือของหลิงเสี่ยวเสี่ยวที่วางอยู่บนตักกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
ความหยิ่งทะนงในฐานะทายาทตระกูลหลิงสั่งให้เธอลุกขึ้นแล้วเดินสะบัดก้นออกจากที่นี่
แต่ภาพเหตุการณ์ในห้องเรียน… ภาพดาบที่จ่อคอหอยวัชระสี่กร… ยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัว
รวมถึงใบหน้าเคร่งเครียดและเสียงถอนหายใจของบิดายามพูดถึงมิติลับแห่งนั้น
ยี่สิบปีแล้ว… ที่ตระกูลของเธอติดแหง็กอยู่หน้าประตูมรดก
ถ้าครั้งนี้พลาดไปอีก ก็ต้องรออีกสิบปี…
เธอหลับตาลง ผ่อนลมหายใจยาว ข่มศักดิ์ศรีและทิฐิลงไป
คุณโม่… อย่าเพิ่งด่วนปฏิเสธเลยค่ะ
หากคุณมีเงื่อนไขอื่นที่ต้องการ... เชิญเสนอมาได้เลย ตราบใดที่ตระกูลหลิงทำได้ เรายินดีพิจารณาทุกอย่าง
หืม?
โม่หยิงเฉินปรายตามองเธอด้วยความแปลกใจเล็กน้อย
ต่อรองได้ด้วย?
เขานึกว่าคุณหนูตระกูลใหญ่พอโดนปฏิเสธจะวีนแตกแล้วเดินหนีไปซะอีก
ดูท่า… มิติลับนั่นคงสำคัญกับพวกเขาราวกับเส้นเลือดใหญ่จริง ๆ
ในเมื่อเป็นอย่างนี้…
เขาเอนหลังพิงโซฟาอีกครั้ง นิ้วเคาะที่วางแขนเป็นจังหวะ
ตอนนี้สิ่งที่เขาขาดแคลนที่สุดคือผลึกเทียนไห่
ไอ้ของพรรค์นี้ ถ้าจะหาด้วยตัวเอง หรือรอเก็บแต้มแลกจากมหาวิทยาลัย คงต้องรอจนลิงออกลูกเป็นไข่
และตรงหน้าเขานี้…
ไม่ใช่หมูในอวยที่วิ่งมาชนปังตอเองหรอกหรือ?
ไม่สิ… ต้องเรียกว่าพันธมิตรทางธุรกิจถึงจะถูก
โม่หยิงเฉินคำนวณตัวเลขในใจอย่างรวดเร็ว สีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลง
ผลึกเทียนไห่… หนึ่งร้อยก้อน
ตัวเลขนี้ไม่ได้มาจากการสุ่มเดา
ในร้านค้าของมหาวิทยาลัย ผลึกเทียนไห่หนึ่งก้อนมีราคา 1,000 แต้ม
100 ก้อน ก็เท่ากับ 100,000 แต้ม
ต่อให้เขาเก่งแค่ไหน การจะหาแต้มแสนแต้มจากการทำภารกิจ ก็ต้องใช้เวลาเป็นเดือน ๆ
ถ้าตระกูลหลิงยอมจ่าย… การไปเป็นมือปืนรับจ้างครั้งนี้ก็นับว่าคุ้มค่าเหนื่อย
หลิงเสี่ยวเสี่ยวได้ยินตัวเลขนั้น ร่างกายแข็งเกร็งไปทั้งตัว
ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
หนึ่งร้อยก้อน?
หูฝาดไปหรือเปล่า?
นี่มัน… สิงโตอ้าปากชัด ๆ (สำนวนจีน: เรียกราคาขูดเลือดขูดเนื้อ)
ผลึกเทียนไห่ ไม่ใช่แค่แพง แต่มันคือยุทธปัจจัยควบคุม
มันคือแร่ธาตุสำคัญในการฝึกวิชาเคล็ดเทียนไห่และเป็นวัสดุวิวัฒนาการสำหรับสัตว์อสูรธาตุน้ำและธาตุจิต
แหล่งผลิตเดียวคือเหมืองในมิติลับที่มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นควบคุมอยู่เบ็ดเสร็จ
ในแต่ละปี จะมีผลึกหลุดรอดออกมาสู่ตลาดภายนอกน้อยมาก
ตระกูลหลิงที่เป็นถึงเจ้าถิ่น ใช้อำนาจเส้นสายทั้งหมดที่มี ยังหามาได้เต็มที่แค่ปีละ 30-40 ก้อนเท่านั้น
แต่โม่หยิงเฉิน… เปิดปากมาคำแรก ก็เรียกหา 100 ก้อน
การจะหาจำนวนขนาดนี้มาให้ได้ในเวลาสั้น ๆ
ทางเดียวคือต้องกว้านซื้อจากตลาดมืดและตระกูลอื่น ๆ ในราคาที่สูงกว่าความเป็นจริงหลายเท่าตัว
เผลอ ๆ ต้องจ่ายแพงกว่าราคาประเมินถึง 5-6 เท่า
หลิงเสี่ยวเสี่ยวจ้องมองเข้าไปในดวงตาของโม่หยิงเฉิน
พยายามค้นหาแววตาล้อเล่น หรือร่องรอยของการหยั่งเชิง
แต่ทว่า… เธอพบเพียงความว่างเปล่าและความสงบเยือกเย็น
ท่าทีที่ไม่ยี่หระนั้นบอกชัดเจนว่า…ให้ก็ได้ ไม่ให้ก็เชิญ ผมไม่เดือดร้อน
นั่นทำให้ความคิดที่จะต่อรองราคาของเธอมอดดับลงในทันที
เธอรู้ดีว่า ถ้าเธอหลุดปากปฏิเสธ หรือขอต่อราคาแม้แต่คำเดียว
ชายคนนี้จะเชิญเธอออกจากบ้านโดยไม่ลังเล
กำปั้นที่กำแน่นของหลิงเสี่ยวเสี่ยวค่อย ๆ คลายออก
เธอยอมจำนนต่ออำนาจของผู้ถือไพ่เหนือกว่า
คุณโม่… ข้อเสนอของคุณ ฉันรับทราบแล้ว เสียงของเธอแห้งผาก
แต่จำนวนที่คุณเรียกมามันมหาศาลเกินไป ฉันไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง
ขอเวลาฉันสักหน่อย… ฉันต้องกลับไปปรึกษากับท่านพ่อ
โม่หยิงเฉินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ ขณะยกแก้วน้ำขึ้นจิบ
ได้
นี่เบอร์ติดต่อของผม…
เขาบอกตัวเลขชุดหนึ่งออกไป แล้ววางแก้วลง เป็นสัญญาณปิดการสนทนา
หลิงเสี่ยวเสี่ยวท่องจำเบอร์นั้นจนขึ้นใจ
ก่อนจะลุกขึ้น แล้วรีบเดินออกจากวิลล่าไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่กล้าหันหลังกลับมามองอีก