ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 8 ผลสั่นสะเทือน ของเฉพาะทางสัตว์อสูร
โม่หยิงเฉินนั่งขัดสมาธิบนเตียง เขายังไม่รีบร้อนส่งจิตออกจากร่าง แต่เลือกที่จะหลับตาลง คำนวณเส้นทางภายในสถาบันวิจัยซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว
เขาเข้าไปในที่แห่งนั้นมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ด้วยข้อจำกัดของพลังจิต ทำให้ทุกครั้งต้องจบลงแค่แถวหน้าประตู ไม่เคยเข้าไปได้ลึกกว่านั้น
เส้นทางแถวทางเข้านั้นเขาจำได้แม่นยิ่งกว่าหลังมือตัวเอง หลับตาเดินยังไม่หลง
ผ่านไปราวสิบห้านาที โม่หยิงเฉินลืมตาขึ้น ทุกรายละเอียดถูกยืนยันจนมั่นใจ
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป รวบรวมสมาธิทั้งหมดดิ่งลึกลงไปในห้วงจิต
ชั่วพริบตา ความรู้สึกวิงเวียนที่คุ้นเคยก็ถาโถมเข้ามา ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวและเปลี่ยนฉาก
เมื่อทัศนวิสัยกลับมาชัดเจนอีกครั้ง เขาก็มายืนอยู่หน้าทางเข้ากลุ่มอาคารมหึมา
ไม่มีเวลาให้หยุดชมวิว โม่หยิงเฉินสับเท้าวิ่งทันที การเคลื่อนไหวของร่างจิตในสถาบันวิจัยเผาผลาญพลังงานทุกวินาที
เข้าประตูหลัก… วิ่งชิดขวา
เจอแยกข้างหน้า… เลี้ยวซ้าย… ขึ้นลิฟต์ตัวในสุด
ลิฟต์จะหยุดที่ชั้นสอง… ใช้เวลา 10 วินาที
ออกจากลิฟต์ตรงไป… เลี้ยวซ้ายที่ทางเดินที่สาม
โม่หยิงเฉินวิ่งตะบึงไปตามทางเดินโลหะที่เย็นเยียบและกว้างใหญ่ สมองคำนวณระยะทางและเวลาเทียบกับพลังจิตที่กำลังลดฮวบราวกับเขื่อนแตก
ความอ่อนล้าเริ่มกัดกินสติ ขอบภาพในสายตาเริ่มพร่ามัว
เพียงแค่สิบห้านาที พลังจิตของเขาก็ใกล้จะแตะขีดแดง
คิ้วเข้มขมวดแน่น ความกระวนกระวายเริ่มก่อตัวในใจ
ระดับการเผาผลาญพลังงานเท่ากับครั้งที่แล้วเป๊ะ… ซึ่งหมายความว่าถ้าวิ่งตามเส้นทางปกติ เขาจะไปไม่ทัน!
จะล้มเหลวตอนจบอีกงั้นเหรอ?
เขากัดฟันแน่น ขาไม่หยุดวิ่ง แต่สมองหมุนเร็วรี่หาทางออก
ยอมแพ้? ไม่มีทาง!
ในที่สุด เขาก็มาถึงบริเวณหน้าห้องวิจัยเป้าหมาย ผ่านกระจกนิรภัยหนาเตอะ ผลไม้ที่เปล่งแสงเรืองรองวางสงบนิ่งอยู่บนแท่นทดลอง
แค่เดินผ่านระเบียงข้างหน้านี้ไป ก็จะเข้าประตูห้องได้
แต่ทว่า…
ไม่ทันแล้ว!
โม่หยิงเฉินรู้ตัวดีว่าพลังจิตของเขาเหลือแค่ก้นถัง ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ถ้าฝืนวิ่งอ้อมไปตามทาง อย่างมากก็แค่ขยับเข้าไปใกล้กว่าครั้งก่อนไม่กี่ก้าว
ยังไงก็เอื้อมไม่ถึงผลไม้นั่นอยู่ดี
ความเจ็บใจพุ่งพล่านขึ้นมาจุกอก
พลังจิตไม่พอ…
ต้องรอรอบหน้าจริงเหรอวะ?
ทันใดนั้น หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นตู้โลหะสีแดงที่ผนังทางเดิน
นั่นมัน…
ตู้ดับเพลิง!
ความคิดบ้าบิ่นแล่นเข้ามาในหัว โม่หยิงเฉินเบรกตัวโก่ง หันหลังกลับวิ่งพุ่งเข้าหาตู้แดงนั่นทันที
แกร๊ก!
เขากระชากบานประตูตู้ คว้าขวานดับเพลิงด้ามยาวที่วางอยู่ออกมา
เป็นไงเป็นกัน!
ไม่มีเวลาให้ลังเล เขาหิ้วขวานวิ่งย้อนกลับไปที่กระจกนิรภัยบานยักษ์
ง้างขวานขึ้นสุดแขน พร้อมคำรามลั่น แล้วฟาดลงไปเต็มแรง!
ตู้ม!!!
เสียงกระแทกหนักหน่วงดังก้องทางเดิน ขวานดับเพลิงปะทะเข้ากับกระจกนิรภัยอย่างจัง แรงอัดมหาศาลทำให้โครงสร้างกระจกเสียสมดุล รอยร้าวแตกกระจายออกไปเหมือนใยแมงมุม
นัยน์ตาของโม่หยิงเฉินฉายแววบ้าคลั่งระคนดีใจ
ได้ผล!
สภาพแวดล้อมที่นี่… ทำลายได้จริงๆ ด้วย!
ไม่รอช้า เขาเงื้อขวานฟาดซ้ำลงไปอีกครั้ง
เพล้ง!!!
กระจกนิรภัยหนาไม่อาจต้านทานไหว แตกกระจายร่วงกราวลงมา เศษแก้วระยิบระยับกระเด็นว่อนไปทั่ว
โม่หยิงเฉินไม่สนเศษแก้วที่บาดผิว เขากระโจนผ่านช่องว่างที่แตกออก พุ่งตัวเข้าไปในห้องวิจัย
ห้าเมตร...
สามเมตร...
สองเมตร...
หนึ่งเมตร...
ภาพตรงหน้าเริ่มพังทลายเหมือนไฟล์วิดีโอที่เสียหาย สัญญาณเตือนว่าพลังจิตหมดเกลี้ยงและกำลังจะถูกดีดออก
มานี่ซะดีๆ!
เขาเค้นแรงเฮือกสุดท้าย ยืดแขนออกไปสุดตัว คว้าหมับเข้าที่ผลปีศาจบนแท่น
วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวขรุขระของผลไม้
วูบ!
โลกทั้งใบดับวูบ สติของเขาถูกกระชากออกจากสถาบันวิจัยทันที
ผลจากการใช้พลังจิตเกินขีดจำกัด สมองตัดการรับรู้จากภายนอกเพื่อเซฟตัวเอง
เขาหมดสติไปในทันที
แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนที่สติจะดับวูบ ข้อความจากระบบก็เด้งขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างต่อเนื่อง
[แจ้งเตือน: ตรวจพบวัตถุแปลกปลอมจากต่างมิติ]
[วัตถุดังกล่าวขัดแย้งกับกฎเกณฑ์ของโลกนี้ กำลังดึงแก่นแท้แห่งโลกเพื่อทำการผสาน…]
[การผสานเสร็จสิ้น]
[วัตถุพร้อมใช้งาน]
[ผลสั่นสะเทือน: วัตถุพิเศษจากต่างโลก อัดแน่นด้วยพลังลึกลับ เมื่อรับประทานจะได้รับพลังแห่งการสั่นสะเทือน]
[หมายเหตุ: เนื่องจากวัตถุขัดแย้งกับกฎของโลก หลังผ่านการผสานแก่นแท้ ผลลัพธ์จะส่งผลต่อสัตว์อสูรเท่านั้น]
โม่หยิงเฉินกัดฟันประคองสติรับรู้ข้อมูลชุดสุดท้าย ก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินเขาทั้งตัว
ค่ำคืนผ่านไปอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงแมลงร้องระงมจากนอกหน้าต่าง
ต้าเซิ่งนั่งเฝ้าหน้าประตูห้องอย่างแข็งขัน ดวงตากลมโตสอดส่ายมองเงาไม้ไหวๆ นอกประตูอย่างระแวดระวัง
ข่าวดีคือ ไม่มีใครมารบกวน
ข่าวร้ายคือ…
ผ่านไปหนึ่งคืน… หิวไส้กิ่วแล้วโว้ย!
โดยธรรมชาติของเผ่าพันธุ์ ลิงศิลาเป็นพวกอารมณ์ร้อนและไม่อยู่นิ่ง การที่มันอดทนนั่งเฝ้ามาได้ทั้งคืนถือว่าเป็นปาฏิหาริย์แห่งความภักดีแล้ว
แต่ทว่า… กลิ่นหอมประหลาดที่ลอยออกมาจากผลไม้ในมือเจ้านายเนี่ยสิ
มันหอมยั่วน้ำลายรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาเกาหัวใจยุกยิก
พอฟ้าเริ่มสาง ความอดทนของต้าเซิ่งก็มาถึงขีดจำกัด
มันค่อยๆ กระดึ๊บๆ เข้าไปที่ข้างเตียง ยืดคอชะโงกหน้ามองผลไม้รูปร่างแปลกตาที่มีลวดลายเกลียวคลื่น
อึก...
เสียงกลืนน้ำลายดังเอือกใหญ่
เจ้านายบอกแค่ให้เฝ้า ไม่ได้บอกห้ามกินนี่นา
ผลไม้หอมขนาดนี้… ลูกใหญ่เบ้อเริ่ม เจ้านายกินคนเดียวไม่หมดหรอกมั้ง
จมูกลิงฟุดฟิด ปากค่อยๆ ยื่นเข้าไปใกล้… ใกล้จนน้ำลายแทบจะหยดใส่หลังมือโม่หยิงเฉิน
นิดเดียว… ขอคำเดียว… คำเล็กๆ เอง… ที่เหลือให้เจ้านายหมดเลย!
ปากของมันอ้ากว้าง เตรียมงับเข้าที่ผลไม้วิเศษ
แต่ในจังหวะที่ฟันกำลังจะสัมผัสผิวผลไม้…
พรึ่บ!
ดวงตาของโม่หยิงเฉินเปิดโพลง!
มืออีกข้างพุ่งมาคว้าหมับเข้าที่หนังคอลิง แล้วกระชากขึ้นจนตัวลอย!
ต้าเซิ่งเบิกตาโพลงด้วยความช็อก
เกิดอะไรขึ้น!?
ลาภปากลอยหายไปต่อหน้าต่อตา!
มันค่อยๆ เหลือกตามองขึ้นไป สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่หรี่มองลงมาด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก
หน้าลิงที่แดงอยู่แล้ว พลันแดงแปร๊ดขึ้นไปอีก
ฉิบหายแล้ว!
เจ้านายตื่น!
แถมยังจับได้คาหนังคาเขาว่ากำลังจะขโมยของกินจากมือเจ้านายอีกต่างหาก!