ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 9 วานรหกกลุ่มดาว ผลสั่นสะเทือน =
หลังจากถูกปล่อยตัว ต้าเซิ่งก็ยืนตัวลีบอยู่กับที่ด้วยท่าทางกระสับกระส่ายราวกับเด็กทำความผิดร้ายแรง
มันก้มหน้าซุกอก แต่ดวงตากลมโตกลับแอบเหลือกขึ้นมองสีหน้าเจ้านายอยู่เป็นระยะ หัวใจลิงเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ด้วยความหวาดระแวง
โม่หยิงเฉินมองท่าทาง ขโมยไก่กินแล้วไม่เช็ดปาก ของมันแล้วก็นึกขำปนโมโห
สัตว์อสูรคู่ชะตานั้นต่างจากสัตว์อสูรทั่วไปตรงที่ความภักดีเต็มร้อย ต่อให้สั่งให้ไปตายพวกมันก็ทำโดยไม่ลังเล แต่เจ้าลิงตัวนี้มันดันมีความแสบสันเข้ามาผสมด้วย
ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจหัวอกของปรมาจารย์ผูถีแล้วว่า ทำไมตอนไล่ซุนหงอคงลงจากเขา ถึงได้กำชับนักหนาว่า ห้ามบอกใครว่าเป็นศิษย์ข้า
นี่ขนาดคลาดสายตาไปแค่คืนเดียว มันยังกล้าปีนเกลียวจะแย่งของกินจากมือเขาแล้ว อนาคตจะขนาดไหน?
โม่หยิงเฉินแกล้งตีหน้ายักษ์ เสียงเข้มงวด
ของที่ข้าให้ ถึงจะเป็นของแก
แต่ถ้าข้าไม่ให้ อย่าได้แม้แต่จะคิด เข้าใจไหม!
เขาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากลิงแรงๆ หนึ่งที
ถ้าจับได้ว่าขโมยของอีกครั้ง พ่อจะหักขาให้ดู!
ต้าเซิ่งถูกจิ้มจนหน้าหงาย สะดุ้งโหยงรีบพยักหน้ารัวๆ เหมือนไก่จิกข้าวสาร กลัวโดนหิ้วไปลงโทษจนตัวสั่น
แต่พอมันตั้งสติได้ เจ้าลิงเจ้าเล่ห์ก็กลอกตาไปมา ก่อนจะเอามือลูบท้องที่แฟบแบนของตัวเอง ทำหน้าตาให้น่าสงสารที่สุด ส่งสายตาอ้อนวอนปริบๆ ประมาณว่า แต่หนูหิวจริงๆ นะ
โม่หยิงเฉินเห็นความดราม่าเล่นใหญ่ของมันก็หลุดขำ
เออรู้แล้วๆ รอเดี๋ยว ขอตรวจสอบอะไรหน่อย อดทนไปก่อน
ว่าแล้วเขาก็เลิกสนใจเจ้าลิงจอมกะล่อน หันมาพิจารณา ผลสั่นสะเทือน ในมืออย่างละเอียดอีกครั้ง
[ผลสั่นสะเทือน: วัตถุพิเศษจากต่างโลก อัดแน่นด้วยพลังลึกลับ เมื่อรับประทานจะได้รับพลังแห่งการสั่นสะเทือน]
[หมายเหตุ: เนื่องจากวัตถุขัดแย้งกับกฎของโลก หลังผ่านการผสานแก่นแท้ ผลลัพธ์จะส่งผลต่อสัตว์อสูรเท่านั้น]
คำอธิบายยังคงเหมือนเดิมทุกตัวอักษรกับที่เห็นก่อนสลบไปเมื่อคืน
แต่โม่หยิงเฉินยังตัดใจไม่ลง!
นี่มันผลสั่นสะเทือนนะเว้ย!
ผลไม้ปีศาจของหนวดขาว!
สุดยอดพลังสายพารามีเซียที่หมัดเดียวจมเกาะ สั่นสะเทือนมิติได้! เป็นความฝันของลูกผู้ชายทุกคน!
ถ้าเขาได้กินมันเข้าไป… เส้นทางสู่การเป็นเทพทรู ตบเกรียนระดับ S เตะก้นมิติลับ ก็คงอยู่แค่เอื้อมไม่ใช่หรือ?
อุตส่าห์ลงทุนลงแรง คำนวณเส้นทางจนหัวหมุน ยอมสูบพลังจิตจนหมดก๊อก แถมยังต้องเสี่ยงตายทุบกระจกนิรภัยในวินาทีสุดท้ายเพื่อเอามันออกมา
แล้วมาบอกว่า… ใช้ได้กับสัตว์อสูรเท่านั้น เนี่ยนะ?
โม่หยิงเฉินมองผลไม้ในมือด้วยความรู้สึกเหมือนกลืนก้อนหินลงคอ
แล้วแบบนี้ของวิเศษชิ้นอื่นๆ ในสถาบันวิจัยล่ะ? เขาจะมีสิทธิ์ใช้เองบ้างไหม หรือต้องเป็นแค่คนส่งของให้สัตว์อสูรตลอดไป?
บ้าเอ๊ย!
เป็นผู้ข้ามมิติทั้งที ไม่มีสกิลพระเอกติดตัวบ้างหรือไง?
บท กายาเป็นสันต์ ราชันย์ไร้พ่าย ของเขาหายไปไหนหมด?
ไม่ยอม!
เผื่อว่าระบบมันแจ้งเตือนผิดพลาดล่ะ?
โม่หยิงเฉินกัดฟันกรอด ตัดสินใจเด็ดขาด สองมือประคองผลสั่นสะเทือนขึ้นมา แล้วอ้าปากงับลงไปเต็มแรง!
กึก——!!!
ความรู้สึกเหมือนเอาฟันไปขบหินแกรนิตแล่นปราดไปถึงสมอง
เขารีบคลายปากออก เอามือกุมแก้ม น้ำตาเล็ดด้วยความเจ็บปวด
ต้าเซิ่งมองดูเจ้านายด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่ามนุษย์ผู้นี้กำลังทำพิธีกรรมอะไร
ถุย! ถุยๆๆ!
โม่หยิงเฉินแยกเขี้ยวยิงฟัน รู้สึกเหมือนฟันโยกไปทั้งปาก ก้มมองผลสั่นสะเทือนในมือ… ไม่มีแม้แต่รอยฟัน!
ด้วยความหงุดหงิด เขาโยนผลไม้นั้นใส่ตักต้าเซิ่งอย่างไม่ไยดี
ไอ้ของพรรค์นี้ มันไม่ใช่ของกินคนจริงๆ ด้วย!
ต้าเซิ่งรับผลไม้ที่ลอยมาไว้ในอ้อมกอดตามสัญชาตญาณ ดวงตาเป็นประกายวาววับ น้ำลายสอเต็มปาก เตรียมจะงับเข้าให้
แต่แล้ว… มันก็ชะงักกึก ตัวแข็งทื่อ
เดี๋ยวก่อน! มันแปลกๆ!
ต้าเซิ่งเอียงคอ ดวงตากลอกไปมาอย่างใช้ความคิด
ทำไมเจ้านายถึงโยนมาให้ข้า?
หมายความว่าจะให้กินเหรอ?
ไม่สิ!
ถ้าจะให้กิน แล้วเมื่อกี้จะห้ามทำไม?
ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว!
เจ้านายกำลังทดสอบข้า!
ทดสอบความอดทน?
ทดสอบความภักดี?
ใช่แน่ๆ! ต้องเป็นแผนลองใจว่าข้าจะตบะแตกต่อหน้าของกินอีกไหม!
หนึ่งคนหนึ่งลิงจ้องตากัน บรรยากาศเงียบกริบจนน่าอึดอัด
โม่หยิงเฉินที่กำลังนวดแก้มปวดๆ เห็นเจ้าลิงกอดผลไม้นิ่ง ทำท่าอยากกินแต่ไม่กล้ากิน มองหน้าเขาเลิ่กลั่ก ก็อดขำไม่ได้
เฮ้ย… เป็นอะไรไป?
หิวจนไส้กิ่วไม่ใช่เหรอ? เมื่อกี้จะแย่งจากมือข้าแทบตาย พอให้กินดีๆ ดันมาเล่นตัว?
เจี๊ยก?
ต้าเซิ่งร้องเสียงหลง มองหน้าเจ้านายสลับกับผลไม้ในมือ
หรือว่า… ข้าคิดมากไปเอง?
ให้กินจริงๆ เหรอ?
มันค่อยๆ ก้มหน้าลง เหลือบมองโม่หยิงเฉินอย่างกล้าๆ กลัวๆ
พอเห็นเจ้านายยิ้มให้พร้อมพยักหน้าคะยั้นคะยอ
ต้าเซิ่งก็ตัดสินใจ… ช่างหัวมัน!
ลิงจะตายอยู่แล้ว!
มันอ้าปากกว้าง งับผลสั่นสะเทือนเข้าปากคำโต!
ทันทีที่รสชาติสัมผัสลิ้น หน้าลิงที่เคยร่าเริงก็บิดเบี้ยวจนดูไม่ได้
อุแหวะ—— โอ๊กกก!!!
รสชาติที่เลวร้ายเกินจินตนาการกระแทกเข้าใส่ต่อมรับรสจนสะเทือนไปถึงวิญญาณ!
ต้าเซิ่งตัวสั่นเทิ้ม ท้องไส้ปั่นป่วน ขย้อนคอจะพ่นสิ่งที่อยู่ในปากออกมาทันที
แต่โม่หยิงเฉินรอจังหวะนี้อยู่แล้ว!
นิยายที่เขาเคยอ่านบอกไว้ชัดเจน... กินผลปีศาจต้องกินให้หมดเพื่อประสิทธิภาพสูงสุด!
ห้ามคาย! กลืนลงไปเดี๋ยวนี้!
โม่หยิงเฉินพุ่งเข้าไปล็อคคอเจ้าลิง มือหนึ่งบีบปากมันไว้ไม่ให้คาย อีกมือแย่งผลไม้ที่เหลือมายัดใส่ปากมันจนเต็มแก้ม
อื้อ! อื้อออ——!
ต้าเซิ่งดิ้นพล่าน ขาตะกายอากาศ
อยู่นิ่งๆ! กลืน!
คำสั่งผ่านจิตวิญญาณดังขึ้นก้องในหัว กดดันจนร่างกายของมันแข็งค้าง
ต้าเซิ่งน้ำตาคลอเบ้า มองเจ้านายด้วยสายตาตัดพ้อรุนแรง จำใจต้องฝืนกลืนก้อนนรกในปากลงคอไปอย่างยากลำบาก
รสชาติเหมือนเอาน้ำล้างเท้าผสมอึลิงหมักร้อยปี!
ชีวิตลิง… ช่างบัดซบ!
เมื่อมั่นใจว่ามันกลืนลงไปทุกชิ้นแล้ว โม่หยิงเฉินถึงยอมปล่อยมือ
โอ๊กกก—— แหวะ!!
ทันทีที่เป็นอิสระ ต้าเซิ่งก็พุ่งตัวสี่ขา ตะเกียกตะกายไปที่ห้องน้ำ เกาะขอบโถส้วมแล้วโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย
เสียงโอ๊กอ๊ากดังระงมสะท้อนก้องห้องน้ำเล็กๆ
โม่หยิงเฉินยืนกอดอกพิงวงกบประตู มองดูสภาพอันน่าเวทนาของสัตว์เลี้ยงด้วยมุมปากกระตุกยิกๆ
รสชาติมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
ผ่านไปพักใหญ่ ต้าเซิ่งเดินโซซัดโซเซออกมาจากห้องน้ำ หน้าลิงซีดเผือด ยับยู่ยี่เหมือนกระดาษใช้แล้ว สายตามองค้อนเจ้านายอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
โม่หยิงเฉินกระแอมแก้เก้อ ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาพิฆาตนั้น
เอาน่า… เดี๋ยวก็หาย
มาดูกันดีกว่า ว่ากินเข้าไปแล้ว… แกจะเปลี่ยนไปขนาดไหน
สิ่งที่เขาคาดหวังที่สุดกำลังจะปรากฏ
ผลสั่นสะเทือนในตำนาน จะสร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรให้กับลิงศิลาได้บ้าง?