ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 7 ลูกเมียน้อยตระกูลโม่ บุกสถาบันวิจัยอีกครั้ง
รอยยิ้มบนใบหน้าของผอ.หลี่ฉางชิวแข็งค้างไปทันที
ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมานาน เขาเป็นคนแรกที่ดึงสติตัวเองกลับมาได้ น้ำเสียงร้อนรนตะโกนสั่งการ
เร็วเข้า! ใครมีสัตว์อสูรสายรักษา! รีบขึ้นมาช่วยเดี๋ยวนี้!
ท่ามกลางความโกลาหล อาจารย์สอนวิชาพยาบาลสัตว์อสูรสวมแว่นหนาเตอะรีบพุ่งตัวออกมา พลิกฝ่ามือเรียกคู่หู
ผีเสื้อแสงศักดิ์สิทธิ์! ใช้สกิลฟื้นฟู!
ผีเสื้อสีขาวนวลปีกกว้างครึ่งเมตรปรากฏตัวขึ้น สะบัดปีกโปรยละอองแสงสีทองและขาวลงสู่ร่างของตั๊กแตนเงาทมิฬที่นอนแน่นิ่ง เลือดสีเขียวข้นที่ไหลทะลักเริ่มหยุดชะงักลงเล็กน้อย
วินาทีนั้นเองที่ฝูงชนเพิ่งตระหนักได้ถึงความเสียหายที่แท้จริง
ซี๊ดดด…
เสียงสูดปากด้วยความหวาดเสียวดังไปทั่ว เมื่อทุกคนเห็นสภาพของตั๊กแตนเงาทมิฬชัดๆ
เกราะส่วนล่างที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้แตกยับเยินเป็นเสี่ยงๆ ชิ้นส่วนหลุดร่อนเผยให้เห็นเนื้อเยื่อสีแดงสดด้านใน เลือดสีเขียวนองเต็มพื้นส่งกลิ่นคาวคลุ้ง
ถ้าไม่ได้สกิลระดับ D ของผีเสื้อแสงศักดิ์สิทธิ์ช่วยยื้อชีวิตไว้ ป่านนี้ตั๊กแตนตัวเก่งคงได้ไปเกิดใหม่แล้ว
ไม่ไหว สกิลระดับ D เอาไม่อยู่ แผลลึกเกินไป! หลี่ฉางชิวขมวดคิ้วแน่น สั่งการเด็ดขาด
ส่งโรงพยาบาลศูนย์ฝึกสัตว์ประจำเมืองเดี๋ยวนี้! ขอสัตว์อสูรสายรักษาระดับ C มาทำเคสนี้ด่วน!
ต้องรักษาให้หายภายในวันนี้ ห้ามให้กระทบการเปิดมิติลับพรุ่งนี้เด็ดขาด!
อาจารย์และนักเรียนชายฉกรรจ์รีบหามเปลพยาบาล พาตั๊กแตนผู้โชคร้ายวิ่งออกไปอย่างเร่งรีบ ซูหลีกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ใบหน้าซีดเผือด เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ รีบวิ่งตามเปลไปติดๆ
โม่หยิงเฉินลูบจมูกตัวเองเบาๆ
ความจริงแล้ว… ต้าเซิ่งมันออมมือให้แล้วนะ
กระบองที่ฟาดไปเมื่อกี้ ดูเหมือนรุนแรง แต่จริงๆ เลี่ยงจุดตายอย่างหัวและอวัยวะสำคัญไปฟาดใส่ส่วนที่เกราะหนาที่สุดแทน ถ้าหวดใส่หัวตรงๆ… ป่านนี้คงได้จัดงานศพให้ตั๊กแตนตัวนั้นไปแล้ว
ขอโทษนะ
เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง โม่หยิงเฉินหันกลับไปมอง พบซูหลียืนหยุดอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกผิด
สัตว์อสูรของฉันลอบกัดนายตอนที่การประลองจบไปแล้ว… ฉันขอโทษแทนมันด้วย
โม่หยิงเฉินมองเธอ ยิ้มมุมปากแล้วยักไหล่อย่างไม่ถือสา
ซูหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเหมือนยกภูเขาออกจากอก แล้วรีบวิ่งตามขบวนพยาบาลไป
ความวุ่นวายสงบลง หลี่ฉางชิวก้าวขึ้นไปบนเวทีอีกครั้ง สายตาเหลือบมองลิงศิลาที่กำลังเอาไม้เขี่ยพื้นเล่นอย่างเบื่อหน่ายด้วยความรู้สึกซับซ้อน
พลังโจมตีระดับวันช็อตวันคิล...
แถมดูท่าทางมันยังไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ
ไหนจะพลังป้องกันระดับปีศาจนั่นอีก... โดนอัลติสายนักฆ่าจังๆ แต่รอยขีดข่วนแทบมองไม่เห็น
นี่มัน Rank E เด็กแรกเกิดจริงดิ? มันจะโกงเกินไปแล้ว!
เอาล่ะนักเรียนทุกคน
พิธีพันธสัญญาในวันนี้จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว
แยกย้ายกันกลับบ้าน ไปทำความคุ้นเคยกับคู่หูใหม่ของพวกเธอ สร้างความผูกพันให้แน่นแฟ้น
พรุ่งนี้ โรงเรียนมัธยมในเมืองชิงหยวนจะร่วมกันเปิด มิติลับระดับ E นี่คือโอกาสทองในการเพิ่มเลเวลและหาประสบการณ์จริง จงเตรียมตัวให้พร้อม ห้ามประมาทเด็ดขาด!
โม่หยิงเฉินเรียกแท็กซี่กลับมายังคฤหาสน์หรูหลังใหญ่
ที่นี่คือบ้านของเขาตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา… ตระกูลโม่ หนึ่งในตระกูลชั้นนำของเมืองชิงหยวน ก่อตั้งโดย โม่เทียน ชายผู้ทรงอิทธิพลทั้งทางธุรกิจและทางพลัง ผู้ฝึกสัตว์ระดับ 3 (ปรมาจารย์) เจ้าของหมาป่าวิญญาณทมิฬระดับ C
และเขา… คือลูกเมียน้อยของผู้นำตระกูลคนนี้
ก่อนจะก้าวเข้าประตู โม่หยิงเฉินใช้มือขยี้ใบหน้า ปรับเปลี่ยนบุคลิกทันที
แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงค่อยๆ ค่อมลง สายตาที่เคยมั่นใจแปรเปลี่ยนเป็นหลุกหลิกและขลาดกลัว
นี่คือหน้ากากที่เขาต้องสวมใส่เพื่อความอยู่รอดในบ้านหลังนี้
ตามกฎหมายจักรวรรดิหลงเซี่ย ลูกนอกสมรสมีสิทธิ์ในมรดก แต่ในทางปฏิบัติสำหรับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลโม่… มันเป็นแค่เรื่องตลก
โม่เทียน พ่อแท้ๆ แทบไม่เคยเห็นหัวเขา แต่คนที่จ้องจะเล่นงานเขากลับเป็น โม่หยู่ พี่ชายต่างแม่ และ เย่ชิงหรัน ภรรยาหลวง
ช่วงแรกที่ข้ามมิติมาใหม่ๆ เขาเคยพยายามทำตัวเด่นเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพ่อ หวังจะได้ทรัพยากรมาบ่มเพาะ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความระแวงและการกลั่นแกล้งสารพัดจากสองแม่ลูกนั่น
โดนกดหัว โดนแย่งของ โดนใส่ร้าย… ถ้าไม่ใช่เพราะมีวิญญาณคนอายุสามสิบกว่าอยู่ในร่าง ป่านนี้คงเป็นบ้าไปแล้ว
จนเขาตระหนักได้ว่าแกล้งโง่คือทางรอด
พอทำตัวเป็นคนขี้ขลาด ไร้น้ำยา การกลั่นแกล้งพวกนั้นก็ค่อยๆ ซาลง
แต่ตอนนี้ เขาเป็นผู้ฝึกสัตว์เต็มตัวแล้ว
อดทนรออีกนิด… หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เขาจะหาข้ออ้างย้ายออกไปให้พ้นจากนรกขุมนี้เสียที
โม่หยิงเฉินเดินก้มหน้าก้มตากลับมาที่ห้องพักเล็กๆ ตรงมุมอับของคฤหาสน์ ล็อคประตูแน่นหนา
ทันทีที่ปลอดภัย เขาเรียกต้าเซิ่งออกมา
ต้าเซิ่ง ฟังนะ เดี๋ยวฉันจะถอดจิตออกจากร่างสักพัก
เขาสั่งลิงศิลาที่กำลังเกาหัวแกรกๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง
ระหว่างนี้ แกต้องเฝ้าฉันไว้ให้ดี
ถ้ามีไอ้หน้าไหนกล้าบุกเข้ามาหรือแตะต้องตัวฉัน…
เอาไม้ฟาดมันให้ยับ! ไม่ต้องยั้งมือ!
การเข้าไปในสถาบันวิจัยทำให้ร่างต้นไร้การป้องกัน ที่ผ่านมาเขาต้องทำด้วยความหวาดระแวงตลอด แต่ตอนนี้มีบอดี้การ์ดระดับเทพแล้ว ค่อยอุ่นใจหน่อย
ต้าเซิ่งเอียงคอทำหน้างงๆ มันไม่เข้าใจว่าถอดจิตคืออะไร
โม่หยิงเฉินหัวเราะเบาๆ เดินไปลูบหัวมัน
เอาเป็นว่า… ฉันจะนอนหลับ แกแค่ห้ามใครเข้ามากวน ห้ามใครมาทำร้ายฉัน เข้าใจไหม?
คราวนี้ต้าเซิ่งตาเป็นประกาย มันฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ยืดอกขึ้นแล้วทุบ ปึ้กๆ อย่างหนักแน่น ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้เจ้านาย
วางใจได้เลยลูกพี่!
โม่หยิงเฉินยิ้มขำ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง สูดหายใจเข้าลึก
ได้เวลาไปเอาของดีแล้ว!