ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 6 นั่นเรียกว่ากลัวเหรอ เขาเรียกว่าของขึ้นต่างหาก
ดวงตาที่เคยสงบนิ่งของซูหลีพลันสว่างวาบด้วยประกายแห่งความหวัง
ให้ตั๊กแตนเงาทมิฬของเธอประลองกับลิงศิลาของโม่หยิงเฉินงั้นหรือ?
จริงอยู่ที่ลิงศิลาตัวนั้นสร้างปาฏิหาริย์ด้วยการปลดล็อคกลุ่มดาวครบหกขั้น แต่คำพูดของท่านผู้อำนวยการก็มีเหตุผล ต่อให้มีออพชั่นเสริมเต็มสูบ พื้นฐานของมันก็ยังเป็นแค่สัตว์อสูร Rank E (ระดับทหาร) อยู่ดี
และที่สำคัญ… ลิงศิลาโดยธรรมชาติแล้วไม่ใช่สัตว์สายต่อสู้ มันไม่มีแม้กระทั่งสกิลโจมตีติดตัวสักอย่างเดียว ต่อให้ถึกทนแค่ไหน จะเอาอะไรมาสู้กับนักฆ่าโดยกำเนิดอย่างตั๊กแตนเงาทมิฬของเธอ?
ตกลงค่ะท่านผอ. หนูพร้อมแล้ว
ซูหลีตอบรับอย่างมั่นใจ เธอสะบัดมือเรียกคู่หูออกมาทันที
แสงสีดำทึบสว่างวาบ ร่างเพรียวยาวของตั๊กแตนยักษ์ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เปลือกนอกสีเขียวเข้มจนเกือบดำสะท้อนแสงแดดเป็นมันวาวราวกับโลหะ ขาหน้าคู่ยักษ์ที่คมกริบดั่งใบมีดโกนสั่นระริก ปลดปล่อยรังสีอำมหิตออกมาจนอากาศรอบข้างเย็นยะเยือก
กรรรร...
ทันทีที่ปรากฏตัว ตั๊กแตนเงาทมิฬส่งเสียงขู่ต่ำๆ ในลำคอ ดวงตาประกอบจ้องเขม็งไปที่ลิงศิลา ร่างกายหมอบต่ำลงเตรียมพร้อมสำหรับการล่า สัญชาตญาณนักฆ่าแผ่ซ่านจนนักเรียนรอบข้างต้องถอยกรูดด้วยความหวาดเสียว
ทางด้านต้าเซิ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหาร มันก็กระแทกกระบองหินในมือลงกับพื้นเสียงดัง ตึง! พร้อมกับกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด
ท่าทางนั้นเรียกเสียงฮือฮาจากกองเชียร์ได้ทันที
เฮ้ยๆ เอาจริงดิ! บรรยากาศโคตรเดือด!
ตั๊กแตนของซูหลีน่ากลัวชะมัด รังสีอำมหิตแผ่ออกมาเลย
ดูลิงของพี่โม่สิ เหมือนมันจะลนลานนะ ย่ำเท้าใหญ่เลย
ก็แหงล่ะ เจอสายนักฆ่าจ้องจะงาบหัวแบบนั้น แถมตัวเองเป็นแค่ลิงหิน ไม่ฉี่ราดก็เก่งแล้ว
น่าสงสารว่ะ ฟูลออพชั่นแต่แพ้ทาง เดี๋ยวคงโดนยำเละแน่
เสียงวิจารณ์เซ็งแซ่ ทุกคนต่างลงความเห็นว่าลิงศิลากำลังหวาดกลัว แต่โม่หยิงเฉินกลับยืนกอดอกยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น
คนพวกนี้ดูไม่ออกหรือไง…
นั่นมันไม่ได้กลัว… มันกำลังคึกจนเก็บอาการไม่อยู่ต่างหาก!
หลี่ฉางชิวพยักหน้าอย่างพอใจเมื่อเห็นสัตว์อสูรทั้งสองฝ่ายพร้อมรบ
ดีมาก... ถ้าพร้อมแล้ว ก็เริ่มได้!
สิ้นสัญญาณเริ่มการประลอง ร่างสีเขียวเข้มของตั๊กแตนเงาทมิฬก็พุ่งวูบหายไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วสูง มันเคลื่อนที่ซิกแซกไปมาจนตาลาย ก่อนจะเลือนหายไปในมุมอับสายตาของต้าเซิ่งอย่างสมบูรณ์แบบ
ต้าเซิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ยกมือเกาหัวแกรกๆ ด้วยความงุนงงว่าคู่ต่อสู้หายหัวไปไหน
[ลอบเร้น]!
นั่นมันสกิลลอบเร้นของตั๊กแตนเงาทมิฬ!
เสียงอุทานดังระงมจากขอบสนาม
หายตัวไปแล้ว! แบบนี้ลิงศิลาแย่แน่ มองไม่เห็นตัวจะป้องกันยังไง!
จบข่าว งานนี้พี่โม่โดนเจาะยางแตกแน่นอน
แต่โม่หยิงเฉินยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ ใบหน้าประดับรอยยิ้มจางๆ เขาเชื่อมต่อจิตวิญญาณกับต้าเซิ่ง สัมผัสได้ถึงความพลุ่งพล่านที่รอการระเบิด
ในสนามประลอง ต้าเซิ่งถือกระบองหินหมุนตัวไปรอบๆ ดวงตากลมโตกลอกกลิ้งมองหาศัตรูอย่างระแวดระวัง
แต่ตั๊กแตนเงาทมิฬมีความอดทนสมฉายานักฆ่า
หนึ่งนาทีผ่านไป…
สองนาที…
เกือบจะครบสามนาที เงาสังหารนั้นก็ยังไม่ปรากฏกาย
โอ๊ยยย อึดอัดโว้ย! ถ้าเป็นข้าคงบวกไปนานแล้ว จะซ่อนหาพ่อหาแม่หรือไง! นักเรียนใจร้อนคนหนึ่งบ่นอุบ เหงื่อแตกพลั่กเพราะลุ้นจนตัวเกร็ง
แกไม่รู้อะไร นี่แหละวิถีนักฆ่า ไม่เน้นปะทะ แต่เน้นรอจังหวะเดียวดับลมหายใจ!
ดูเหมือนต้าเซิ่งเองก็เริ่มหมดความอดทน มันกระแทกกระบองกับพื้น ปึกๆ ด้วยความรำคาญ
และวินาทีนั้นเอง… จังหวะที่สมาธิของลิงศิลาหลุดลอย!
เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งวาบออกมาจากจุดบอดด้านหลังซ้ายอย่างเงียบเชียบ รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!
ใบมีดคู่หน้าของตั๊กแตนเงาทมิฬวาดผ่านอากาศ ก่อเกิดเสียงหวีดหวิวเสียดแทงแก้วหู เป้าหมายคือแผ่นอกที่ไร้การป้องกันของต้าเซิ่ง!
สกิล [ผ่าสังหาร] ทำงาน!
มาแล้ว!
เร็วชิบหาย!
เรียบร้อย! โดนจังๆ แบบนี้ไส้ไหลแน่นอน!
เสียงกรีดร้องดังลั่นสนาม นักเรียนหญิงบางคนถึงกับยกมือปิดตาไม่กล้ามองภาพสยดสยอง
ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย ต้าเซิ่งขยับตัวตามสัญชาตญาณเตรียมจะใช้สกิล [ย่างก้าววานร] เพื่อหลบหลีกและสวนกลับด้วยร่างเงา
ทว่า… เสียงคำสั่งอันเด็ดขาดของโม่หยิงเฉินก็ดังขึ้นในหัวของมันเสียก่อน
หยุด! ไม่ต้องหลบ รับมันตรงๆ เลย!
ต้าเซิ่งชะงักกึก ร่างกายที่กำลังจะพุ่งออกไปแข็งค้างกลางอากาศ มันเอียงคอมองเจ้านายด้วยความสงสัยสุดขีด
จะบ้าเรอะเจ้านาย!?
แต่ด้วยความภักดีของสัตว์อสูรคู่สัญญา มันเลือกที่จะเชื่อฟังคำสั่งนั้นอย่างไม่มีเงื่อนไข มันยืนนิ่ง ปล่อยให้เคียวมรณะฟาดฟันเข้าใส่กลางอกเต็มแรง!
เคร้ง——!!!
เสียงปะทะดังสนั่นราวกับเหล็กกล้าฟาดใส่ระฆังหิน ประกายไฟสาดกระเซ็นเจิดจ้าท่ามกลางแสงแดด
ใบมีดที่อัดแน่นด้วยพลังทำลาย 120% จากสกิลผ่าสังหาร ปะทะเข้ากับเกราะหินของต้าเซิ่งอย่างจัง
แต่ทว่า… ภาพไส้ไหลนองเลือดที่ทุกคนจินตนาการไว้กลับไม่เกิดขึ้น
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา มีเพียงรอยขีดข่วนสีขาวจางๆ บนเกราะหิน… รอยเล็กนิดเดียวจนแทบต้องเอาแว่นขยายมาส่อง!
ตั๊กแตนเงาทมิฬถึงกับชะงักค้าง ดวงตาแมลงของมันจ้องมองรอยขีดข่วนนั้นอย่างโง่งม ราวกับสมองประมวลผลไม่ทัน
เป… เป็นไปไม่ได้…
ซูหลีอ้าปากค้าง ริมฝีปากสั่นระริก
ตั๊กแตนของเธอคือสายโจมตีที่รุนแรงที่สุดใน Rank E ยิ่งบวกกับการลอบโจมตีและบัฟดาเมจจากสกิล มันควรจะฉีกกระชากหินผาได้สบายๆ ไม่ใช่หรือ?
ต่อให้เป็นสัตว์อสูรสายป้องกันระดับเดียวกัน ก็ต้องมีแผลเหวอะหวะบ้าง
แต่ไอ้ลิงบ้านี่…
พระเจ้าช่วย! นั่นมันเกราะหรือป้อมปราการวะนั่น!?
ไม่เข้า! ฟันไม่เข้าเลย!
นี่มันระดับทหารจริงดิ? ทำไมมันเหนียวขนาดนี้!
อานุภาพของลิงศิลาฟูลออพชั่น… โคตรเถื่อน!
เสียงฮือฮาระเบิดขึ้นอีกครั้ง ความตื่นตะลึงแผ่ขยายไปทั่วสนาม
ต้าเซิ่งก้มลงมองรอยแมวข่วนที่หน้าอก แล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าตั๊กแตนที่ยังยืนงงอยู่ มันแสยะยิ้มโชว์ฟันขาว ก่อนจะยกนิ้วก้อยขึ้นมาแคะหูแล้วเป่าใส่หน้าคู่ต่อสู้
มีแรงแค่นี้เหรอ? นึกว่ายุงกัด!
โม่หยิงเฉินยิ้มกริ่มอย่างพอใจ
เขาต้องการทดสอบประสิทธิภาพของ [กลุ่มดาวที่ 3: ป้อมปราการศิลา] ว่าจะแข็งแกร่งขนาดไหน เพราะคำว่าเพิ่มพลังป้องกันอย่างมากมันจับต้องยาก แต่ตอนนี้เขาได้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว
ขนาดโดนสกิลอัลติของสายนักฆ่าจังๆ ยังแค่คันๆ
แบบนี้ก็ไม่มีอะไรต้องพิสูจน์อีก
พอได้แล้ว กลับมา ต้าเซิ่ง
โม่หยิงเฉินกวักมือเรียก
ต้าเซิ่งยักไหล่ แบกกระบองขึ้นบ่า แล้วเดินทอดน่องกลับหาเจ้านายด้วยท่าทางกวนประสาทสุดๆ ทิ้งหลังโล่งๆ ให้คู่ต่อสู้อย่างไม่แยแส
แต่ทันใดนั้นเอง… เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!
ตั๊กแตนเงาทมิฬที่ถูกหยามศักดิ์ศรีจนหน้าชา เกิดอาการคลั่งขึ้นมาโดยที่ซูหลียังไม่ทันสั่งการ มันกระพือปีกเสียงดังหึ่ง พุ่งเข้าใส่ด้านหลังของต้าเซิ่งอีกครั้งด้วยความอาฆาต!
โม่หยิงเฉินขมวดคิ้ว เตรียมจะตะโกนเตือน
แต่ต้าเซิ่งไวกว่านั้นมาก!
สัญชาตญาณสัตว์ป่าของมันตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา วินาทีที่ศัตรูเข้าประชิด ลิงศิลาไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ
มันเพียงแค่เหวี่ยงแขนไปด้านหลัง… ฟาดกระบองหินในมือกลับหลังหันแบบไม่ต้องเล็ง!
ผัวะ——!!!
เสียงกระแทกหนักหน่วงฟังดูเจ็บปวดรวดร้าวถึงกระดูก
ตั๊กแตนเงาทมิฬที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ปะทะเข้ากับกระบองหินเต็มๆ แรงบวกความเร็วทำให้แรงปะทะทวีคูณ ร่างสีเขียวปลิวละลิ่วเป็นว่าวสายป่านขาด พุ่งข้ามสนามไปกระแทกอัดกับกำแพงตึกเรียนเสียงดังสนั่น!