ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 64 หินวิวัฒนาการทักษะ ของดีที่หาได้ยากยิ่ง
เย่เฉิงสะบัดมืออย่างหงุดหงิด ไล่ความรำคาญใจออกไป
พอได้แล้ว อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่ตรงนี้ ไปที่แท่นบูชาวิญญาณกัน
เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความมั่นใจในแบบฉบับของทายาทมหาเศรษฐีหวนกลับคืนสู่ใบหน้าอีกครั้ง แววตาฉายแววโอหังถือดี
ฉันจะทำให้พวกอัจฉริยะจอมปลอมนั่นได้เห็นกับตา
ว่าพรสวรรค์ที่พวกมันภูมิใจนักหนา เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจเงินตราของตระกูลเย่… มันก็ไร้ค่าไม่ต่างอะไรกับเศษฝุ่น
โม่หยิงเฉินเดินทอดน่องไปตามทางเดินปูหินมุ่งหน้าสู่ใจกลางมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง
เมื่อเลี้ยวผ่านทางแยก เขาก็ปะทะหน้ากับคนสองคน หนึ่งหนุ่มหนึ่งแก่ที่เดินสวนมา
คนนำหน้าคือเด็กหนุ่มในชุดสั่งตัดราคาแพงระยับ ส่วนผู้ตามหลังคือชายชราท่าทางนอบน้อม
ไม่ใช่ใครอื่น คู่หูนายน้อยกับพ่อบ้านตระกูลเย่นั่นเอง
เมื่อเห็นโม่หยิงเฉิน ชายชราก็รีบก้าวเข้ามาขวางหน้าอย่างสุภาพ
ขอประทานโทษครับนักศึกษา ไม่ทราบว่าทางไปแท่นบูชาวิญญาณไปทางนี้ใช่หรือไม่?
โม่หยิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงตอบรับ
จังหวะนั้นเอง เย่เฉิงก็จำเขาได้ทันที
นี่มันไอ้เด็กใหม่ที่ผู้อำนวยการจางให้ความสนใจจนออกนอกหน้าคนนั้นนี่นา?
ชื่ออะไรนะ… โม่หยิงเฉิน?
ภาพความทรงจำในวันรายงานตัวที่เขาถูกเมินข้ามหัวผุดขึ้นมาในสมอง ความขุ่นเคืองแล่นริ้วขึ้นมาในอก
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ปั้นหน้าเคร่งขรึมวางมาดสูงส่ง
สหายโม่? บังเอิญจังนะ นายก็จะไปแท่นบูชาวิญญาณเหมือนกันงั้นเหรอ?
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วมองคนที่เข้ามาทักทาย ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ
อืม นายก็ด้วย?
ได้ยินดังนั้น เย่เฉิงก็แสร้งถอนหายใจยาวเหยียด ทำท่าทางหนักอกหนักใจ
เขาล้วงมือเข้าไปในมิติต่างหู หยิบถุงผ้าใบย่อมที่มีน้ำหนักไม่เบาออกมาโยนเล่นในมือ
เฮ้อ… ช่วยไม่ได้นี่นะ พรสวรรค์ของฉันมันไม่โดดเด่นเหมือนสหายโม่ ที่เข้าตาผู้อำนวยการจางตั้งแต่แรกเห็น
ที่บ้านก็เลยเป็นห่วง กลัวว่าฉันจะมาตกระกำลำบากในโรงเรียน ก็เลยยัดเยียดไอ้นี่มาให้…
เขาแกล้งเปิดปากถุงออกกว้าง เผยให้เห็นแสงสีฟ้าจาง ๆ ที่เรืองรองออกมาจากวัตถุภายใน
หินวิญญาณ
ก็ไม่ได้เยอะแยะอะไรหรอก แค่สามสิบกว่าก้อน
กะว่าจะเอามาเสี่ยงดวงขำ ๆ เผื่อฟลุคได้ของดีมาอัปเกรดตัวเองสักหน่อย
โม่หยิงเฉินกวาดตามองถุงหินวิญญาณใบนั้น แววตาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง
สามสิบกว่าก้อน?
บ้านหมอนี่ขุดเหมืองรึไงกัน?
แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว พยักหน้าเรียบ ๆ
งั้น… ไปด้วยกันไหม?
เอาสิ มีเพื่อนเดินไปด้วยกันพอดี
เย่เฉิงตอบรับเสียงใส แต่ในใจกลับแสยะยิ้มเย็นชา
ณ แท่นบูชาวิญญาณ
แท่นหินวงกลมขนาดมหึมาตั้งตระหง่าน แผ่รัศมีพลังงานอันอ่อนโยนออกมา อักขระโบราณบนพื้นผิวส่องแสงวาบวับเป็นจังหวะราวกับลมหายใจของอสูรบรรพกาล
เมื่อเย่เฉิงวางหินวิญญาณชุดแรกจำนวน 10 ก้อนลงในช่องรับพลังงาน
เสาแสงสว่างเจิดจ้าก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เรียกสายตาของนักศึกษาทุกคนในบริเวณนั้นให้หันมามองเป็นตาเดียว
การใช้แท่นบูชาวิญญาณไม่ใช่เรื่องที่จะเห็นกันได้บ่อย ๆ แม้แต่ในมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นที่เป็นแหล่งรวมหัวกะทิ
เพราะหินวิญญาณนั้นหายากยิ่งกว่าทองคำ
เฮ้ยดูนั่น มีคนเปิดใช้งานแท่นบูชา
เช้ด… เปิดมาก็จัดสิบครั้งรวดเลยเหรอ? รุ่นพี่บ้านรวยจากคณะไหนวะนั่น?
ไม่ใช่รุ่นพี่โว้ย ดูหน้าสิ นั่นมันเด็กปีหนึ่ง ฉันจำได้ เขาคือเย่เฉิง นักเรียนโควตาพิเศษ
เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่ ความอิจฉาและความตื่นเต้นปะปนอยู่ในน้ำเสียงของผู้คน
เย่เฉิง? อ๋อ… นายน้อยสมาคมการค้าฮั่นไห่นั่นเอง
มิน่าล่ะ… ยักษ์ใหญ่ทางการค้าอันดับต้น ๆ ของประเทศ ทรัพยากรแค่นี้คงเหมือนเศษเงินหลังตู้เย็น
คนรวยนี่มันดีจริง ๆ… เอาของหายากอย่างหินวิญญาณมาละลายเล่นแบบนี้ก็ได้
เย่เฉิงยืนฟังเสียงสรรเสริญเหล่านั้นด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มมุมปากยกสูงขึ้น
นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ… การเป็นจุดสนใจ การถูกมองด้วยสายตาอิจฉาริษยา
เขาหันกลับไปมองโม่หยิงเฉินด้วยหางตา หวังจะเห็นสีหน้าตกตะลึงหรือริษยา
แต่ทว่า… โม่หยิงเฉินกลับยืนกอดอกนิ่งอยู่รอบนอกวงล้อม สีหน้าเรียบเฉยเหมือนกำลังดูละครลิง
มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่อ่านความหมายไม่ออก
บนแท่นบูชา เสาแสงค่อย ๆ จางหายไป
ปรากฏการ์ดสิบใบที่มีลวดลายลึกลับสลักอยู่ด้านหลัง ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ
เย่เฉิงตวาดก้องพร้อมสะบัดมือ การ์ดทั้งสิบพลิกเปิดออกพร้อมกัน
ชิ… เกลือเหรอเนี่ย
คัมภีร์ทักษะสองเล่ม วัสดุวิวัฒนาการระดับ A หนึ่งชิ้น ที่เหลือขยะล้วน…
ฝูงชนที่มุงดูส่งเสียงฮือฮาทันที
วัสดุระดับ A เรียกว่าเกลือ? บ้าไปแล้ว ของพรรค์นั้นข้างนอกหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ เป็นยุทธปัจจัยควบคุมเชียวนะ
หาซื้อไม่ได้แล้วไง? ตอนนี้ใครจะเอาไปใช้ได้?
จริงของแก นั่นมันของสำหรับพวกระดับสูง หรือไม่ก็อัจฉริยะระดับปีศาจ พวกเรายังห่างไกล ขอแค่ระดับ B ที่เอามาใช้ได้เลยยังจะดีซะกว่า
ใช่ น้ำไกลดับไฟใกล้ไม่ได้หรอก
โถ่เอ้ย พวกแกนี่ไม่รู้อะไรซะแล้ว เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา ที่หินวิญญาณมันแพงระยับ ก็เพราะโอกาสที่จะได้ของระดับ A นี่แหละ
ของระดับ B ยังพอหาดรอปจากดันเจี้ยนได้ แต่ระดับ A เนี่ย ถ้าไม่ลงดันนรกแตก ก็ต้องมาวัดดวงที่นี่เท่านั้น
บนแท่นบูชา หัวใจของเย่เฉิงดิ่งวูบ
ของพวกนี้… ไม่มีชิ้นไหนที่เขาต้องการในตอนนี้เลย
คัมภีร์ทักษะก็ไม่ตรงสาย วัสดุระดับ A ก็เหมือนที่พวกข้างล่างนินทากัน… ยังเร็วเกินไปที่จะใช้
เขาข่มความหงุดหงิดไว้ในใจ
สะบัดมืออีกครั้ง หินวิญญาณอีก 10 ก้อนถูกยัดลงไปในช่องรับพลังงาน
การสุ่มครั้งที่สอง เริ่มต้นขึ้น
เสาแสงพุ่งทะลุฟ้าอีกคำรบ
คราวนี้ เมื่อการ์ดสิบใบปรากฏขึ้นกลางอากาศ…
หนึ่งในนั้น… ด้านหลังของการ์ดกลับเปล่งประกายแสงสีรุ้งที่แตกต่างจากใบอื่นอย่างชัดเจน
ลมหายใจของเย่เฉิงสะดุดกึก
เปิด
สิ้นเสียงคำราม การ์ดทั้งสิบใบพลิกหน้าขึ้น
ส่วนใหญ่ยังคงเป็นทรัพยากรทั่วไป บางชิ้นแทบจะเรียกว่าขยะ
แต่เมื่อสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่การ์ดใบพิเศษที่ส่องประกายเจิดจ้า ฝูงชนก็ระเบิดเสียงออกมาดั่งรังแตกรัง
เชี่ย เชี่ย แตกแล้ว ของเทพมาแล้ว
นั่นมันอะไร? หิน? หินก้อนเดียว?
ตาถั่วรึไง นั่นมันหินวิวัฒนาการทักษะ พระเจ้าช่วย ดวงดีชิบหาย
ไอ้นี่มันหายากยิ่งกว่าวัสดุระดับ A ร้อยเท่า
วัสดุระดับ A ต้องรอสัตว์อสูรเก่งก่อนถึงจะใช้ได้ แต่หินวิวัฒนาการทักษะเนี่ย ใช้ได้ตั้งแต่เวล 1 ยันเวลตัน
ก้อนเดียวคืนทุน ไม่สิ… กำไรเละเทะ ไอ้สิบก้อนแรกที่เสียไปกลายเป็นเศษเงินไปเลย
ไอ้พวกคนรวย… ระบบมันลำเอียงชัด ๆ
ท่ามกลางเสียงอุทานและคำสบถด้วยความอิจฉา เย่เฉิงรู้สึกเหมือนหัวใจพองโตจนคับอก
เขาพยายามตีหน้าขรึม เก็บอาการดีใจสุดขีดเอาไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย่อหยิ่ง
มือคว้าหินวิวัฒนาการทักษะก้อนนั้นเก็บเข้าสู่หน้าต่างระบบอย่างรวดเร็ว
ภายในช่องเก็บของส่วนตัวที่ไม่มีใครมองเห็น
เขาแยกหินก้อนนี้ไว้ในช่องพิเศษอย่างทะนุถนอม
กลับไปเมื่อไหร่… เขาจะใช้มันกับภูตอาฆาตเปลวเพลิงสัตว์อสูรคู่บารมีของเขาทันที
เป้าหมายคือวิวัฒนาการทักษะแกนหลัก…เพลิงวิญญาณ
เย่เฉิงกำหมัดแน่น
ภาพจินตนาการฉายชัด… ในการแข่งลีกน้องใหม่ เขาจะใช้เปลวเพลิงสีดำทมิฬเผาผลาญศัตรูให้วอดวาย
เหยียบย่ำเหล่าอัจฉริยะทั้งหลายให้สยบอยู่แทบเท้า
สะใจโว้ย งานนี้มีก้าวกระโดด
เขาสูดลมหายใจลึก ระงับความตื่นเต้น
แสร้งทำเป็นปรายตามองไปทางโม่หยิงเฉินอีกครั้ง
แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวัง… อีกฝ่ายยังคงยืนนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนไปจากเดิมแม้แต่น้อย ราวกับเห็นเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติ
ไฟโทสะในใจของเย่เฉิงลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
จะเก๊กไปถึงไหนวะ?
เขาแค่นเสียงในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะกระแทกหินวิญญาณ 10 ก้อนสุดท้ายลงไปในแท่นบูชาอย่างแรง
การสุ่มครั้งที่สาม… เริ่มได้