ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 63 วิถีคนรวย เย่เฉิงทุ่มไม่อั้น
เจี๊ยก
ในที่สุด เจ้าลิงจอมซนอย่างต้าเซิ่งก็อดรนทนไม่ไหว มันกระโดดลงจากพนักพิงโซฟาด้วยความใคร่รู้ หมายจะยื่นนิ้วไปจิ้มฝักดาบริวจินจักกะที่จอมดาบมรณะกอดแนบอกไว้อย่างหวงแหน
ทว่า… ในเสี้ยววินาทีที่ปลายเล็บกำลังจะสัมผัสผิวดาบ
ร่างที่ยืนนิ่งประดุจรูปปั้นหินของจอมดาบมรณะกลับเกร็งขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อแขนขยับเพียงนิดเดียว แต่กลับปลดปล่อยรังสีอำมหิตที่เย็นยะเยือกและคมกริบออกมาวูบหนึ่ง
ขนทั่วร่างของต้าเซิ่งลุกชันราวกับถูกไฟช็อต
สัญชาตญาณสัตว์ป่าร้องเตือนภัยจนมันต้องชักมือกลับแทบไม่ทัน เจ้าลิงแยกเขี้ยวขู่คำรามในลำคอใส่น้องรองสมาชิกใหม่ที่บังอาจปล่อยจิตสังหารใส่ลูกพี่ใหญ่
แต่จอมดาบมรณะกลับนิ่งเฉย ยังคงยืนกอดดาบหลับตาพริ้ม ไม่ไหวติงต่อเสียงขู่คำรามนั้น
โม่หยิงเฉินมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าพลางครุ่นคิด บางอย่างแล่นเข้ามาในหัว…
เขาตัดสินใจส่งกระแสจิตผ่านพันธะสัญญา เชื่อมต่อกับจอมดาบมรณะทันที แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ถามตรง ๆ
เจ้าดาบเล่มนี้… รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?
คลื่นความรู้สึกสายหนึ่งตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว… มันไม่ใช่คำพูด แต่เป็นมโนภาพที่ชัดเจนและรุนแรง
ในห้วงความคิดของโม่หยิงเฉิน ปรากฏภาพของทะเลลาวาไร้ที่สิ้นสุดที่กำลังเดือดพล่าน บ้าคลั่ง และพร้อมจะระเบิดทำลายทุกสรรพสิ่ง แต่ทว่า… กลับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางพลังอำนาจนั้นเอาไว้
ตามความรู้สึกของจอมดาบมรณะ มันสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวที่หลับใหลอยู่ในดาบ และจากการเชื่อมจิตกับโม่หยิงเฉิน ทำให้มันเข้าใจความหมายของคำว่าปลดปล่อยขั้นต้นและปลดปล่อยสวัสดิกะ
แต่มันยังไม่สามารถควบคุมได้
ในตอนนี้ มันเปรียบเสมือนเด็กน้อยที่ถือค้อนยักษ์ของเทพเจ้า รับรู้ถึงน้ำหนักและอานุภาพ แต่ไร้เรี่ยวแรงจะกวัดแกว่ง
พลังนั้นยังไม่ยอมผสานเป็นหนึ่งเดียวกับมัน
ทว่า… สัญชาตญาณนักรบของมันกำลังกู่ร้อง
หากวันใดที่มันสามารถชักดาบเล่มนี้ และบรรลุเงื่อนไขปลดปล่อยขั้นต้นตามที่เจ้านายบอกได้… กระแสธารแห่งพลังอันยิ่งใหญ่นั้นจะไหลบ่าเข้าสู่ร่างกาย
ยกระดับสถานะชีวิตของมันให้ก้าวข้ามขีดจำกัด
มันจะกลายเป็นตำนานที่เผ่าพันธุ์ของมันใฝ่ฝันหา…จอมดาบชูร่า
โม่หยิงเฉินรับรู้ถึงเจตจำนงนั้น และเข้าใจทันทีว่าทำไมตลอดหลายร้อยปีมานี้ ถึงไม่เคยมีผู้ฝึกสัตว์คนใดสามารถวิวัฒนาการจอมดาบมรณะให้กลายเป็นจอมดาบชูร่าได้สำเร็จ
สำหรับเผ่าพันธุ์นี้จอมดาบชูร่าคือราชันย์ คือจุดสูงสุดที่อยู่เหนือสามัญสำนึก
กฎแห่งธรรมชาติกำหนดไว้ว่า ในหนึ่งยุคสมัย จะมีราชันย์ได้เพียงหนึ่งเดียว
หากมีจอมดาบมรณะอัจฉริยะถือกำเนิดขึ้นพร้อมกันสองตน โชคชะตาจะชักนำให้พวกมันต้องมาห้ำหั่นกันจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะดับสูญ เพื่อเหลือผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียวที่จะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์
เส้นทางวิวัฒนาการที่ต้องแลกมาด้วยเลือดและการต่อสู้ฝ่าฟันขีดจำกัดของชีวิตนั้น ยากเข็ญแสนสาหัส
แต่การปรากฏตัวของริวจินจักกะได้ทำลายกฎเกณฑ์นั้นลง
จอมดาบมรณะมั่นใจว่า มันไม่จำเป็นต้องรอให้พลังผสานสมบูรณ์ ขอเพียงแค่กระตุ้นการปลดปล่อยขั้นต้นได้สำเร็จ ระดับชั้นชีวิตของมันจะพุ่งทะยาน แซงหน้าเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ทุกตัวในโลกหล้า
เมื่อนั้น… มันคือจอมดาบชูร่าที่แท้จริง
และหนทางในการผสานกับริวจินจักกะก็เรียบง่ายอย่างเหลือเชื่อ
นั่นคือ… การใช้
จงกวัดแกว่งดาบ จงต่อสู้ จงฟาดฟัน
ทุกครั้งที่คมดาบตวัดผ่านอากาศ มันจะดูดซับเศษเสี้ยวพลังของริวจินจักกะเข้ามา ทีละน้อย… ทีละน้อย
เร่งกระบวนการผสาน และเปลี่ยนแปลงรากฐานชีวิตของตนเอง
เมื่อได้รับคำตอบที่ชัดเจน โม่หยิงเฉินก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
เยี่ยมมาก
เขาตบมือเบา ๆ เตรียมตัวเก็บข้าวของ
ในเมื่อได้สัตว์อสูรตัวที่สองมาแล้ว เป้าหมายต่อไปคือสถานที่สำคัญของโรงเรียน…แท่นบูชาวิญญาณ
หินวิญญาณในกระเป๋ามิติของเขามันสั่นระริกด้วยความกระหายมานานแล้ว
เขาต้องรีบไปสุ่มหากลุ่มดาวใหม่ทั้ง 6 ดวงให้กับร่างวิวัฒนาการของต้าเซิ่ง เปรียบเทียบกับกลุ่มดาวชุดเดิมสมัยเป็นลิงหิน แล้วเลือกสิ่งที่ดีที่สุด
จากนั้น… ก็ถึงตาของจอมดาบมรณะ
เขาอยากจะรู้นักว่า สัตว์อสูรระดับ D ที่ถูกอัดฉีดด้วยกลุ่มดาวระดับตำนานจนเต็มพิกัดตั้งแต่เลเวล 1 จะมีพลังรบตั้งต้นที่วิปริตหลุดโลกขนาดไหน
สกิลโชคชะตาสัมบูรณ์ของฉัน… มันคงคันไม้คันมือเต็มทีแล้วสินะ
โม่หยิงเฉินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ณ มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น
ในเขตหอพักพิเศษที่แม้จะดูด้อยกว่าวิลล่าของโม่หยิงเฉินเล็กน้อย แต่ก็ยังหรูหราเกินฐานะนักศึกษาทั่วไป
เย่เฉิง ชายหนุ่มผู้มาพร้อมกับซูหลีในวันรายงานตัว กำลังนั่งกอดอกหน้าบึ้งตึงอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง
เบื้องหน้าของเขา คือชายชราผมขาวในชุดพ่อบ้านที่ยืนก้มหน้าด้วยความนอบน้อม
นายน้อยครับ ท่านประธานได้ระดมทุนและเครือข่ายของตระกูลทั้งหมดเพื่อตามหาหินวิญญาณแล้วครับ
น้ำเสียงของพ่อบ้านชราแฝงไปด้วยความลำบากใจ
แต่ทว่านายน้อย… แม้สมาคมการค้าฮั่นไห่ของเราจะมีสาขาครอบคลุมทั่วสี่คาบสมุทร มีเงินทองมหาศาลก็จริง
แต่หินวิญญาณนั้นจัดเป็นยุทธปัจจัยควบคุม มันไม่ใช่สินค้าทั่วไปที่มีวางขายตามท้องตลาด ความหายากของมันเข้าขั้นวิกฤต
ท่านประธานใช้ความพยายามอย่างหนัก แต่ในระยะเวลาสั้น ๆ เช่นนี้… เราหามาได้เพียง 30 ก้อนเท่านั้นครับ
30 ก้อน?
คิ้วเข้มของเย่เฉิงขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
ในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของสมาคมการค้าฮั่นไห่มหาอำนาจทางเศรษฐกิจอันดับหนึ่งของมณฑลเทียนไห่ และติดหนึ่งในสิบของจักรวรรดิมังกร
เขาเติบโตมาบนกองเงินกองทอง เคยชินกับการที่อยากได้อะไรก็ต้องได้
แต่ใครจะคิดว่า… ตั้งแต่เขาก้าวเท้าเข้าสู่มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นในฐานะนักเรียนโควตาพิเศษด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เขากลับต้องเจอแต่เรื่องให้เสียหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เริ่มจากถูกไอ้ผู้อำนวยการหน้าเลือด จางเผยฝู เมินใส่
พอไปลงสมัครแข่งลีกภายในที่จะเริ่มในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า…
เขากลับพบว่า ในตารางจัดอันดับความแข็งแกร่งเด็กใหม่ที่หลุดออกมา
ชื่อของเขา… เย่เฉิง… ไม่ติดแม้แต่ 5 อันดับแรก
สำหรับคนที่มีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอย่างเขา เรื่องนี้มันหยามกันชัด ๆ
เขาแทบอยากจะพังโต๊ะทิ้งด้วยความโมโห
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นคือแหล่งรวมปีศาจอัจฉริยะจากทั่วประเทศ เรื่องนั้นเขารู้ดี
คนที่มีพรสวรรค์ทัดเทียมหรือเหนือกว่าเขามีเกลื่อนกลาด
และไอ้พรสวรรค์พิเศษที่เขาภาคภูมิใจหนักหนา… มันดันมีเงื่อนไขบ้าบอคอยถ่วงแข้งถ่วงขา
[การผสานร่าง]
เขาทำสัญญาได้เฉพาะกับสัตว์อสูรที่หน้าตาเหมือนกันเพื่อนำมาหลอมรวมร่างกันเท่านั้น
พรสวรรค์นี้ทรงพลังมาก... ยอมรับเลยว่าโกง
แต่มันเป็นประเภทเก่งตอนท้าย
ถ้าเขาเป็นผู้ฝึกสัตว์ระดับ 4 ที่สามารถผสานสัตว์อสูรได้ 3 ตัว เขาคงมั่นใจว่าจะตบคนที่เลเวลสูงกว่าได้สบาย ๆ
หรือต่อให้เป็นแค่ระดับ 2 ผสานได้ 2 ตัว เขาก็กล้าพูดว่าไร้พ่ายในรุ่นเดียวกัน
แต่ปัญหาคือ… ตอนนี้เขาเพิ่งจะระดับ 1
พรสวรรค์ระดับเทพของเขาในตอนนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับของประดับที่ใช้งานจริงไม่ได้
ถ้าเป็นคนธรรมดา เจอสถานการณ์แบบนี้คงต้องก้มหน้าก้มตาฝึกฝน อดทนรอวันเวลาที่จะผงาด
แต่เขาคือใคร?
เขาคือเย่เฉิง นายน้อยแห่งฮั่นไห่
ในพจนานุกรมชีวิตของเขา ไม่คำว่าอดทนรอ
เขาต้องแข็งแกร่ง ต้องเป็นที่หนึ่ง และต้องเดี๋ยวนี้
ในเมื่อพรสวรรค์ยังไม่ทำงาน และดวงก็สู้พวกปีศาจพวกนั้นไม่ได้
เขาก็จะใช้วิธีที่เขาถนัดที่สุด… ใช้เงินฟาดหัวมัน
เขาโทรศัพท์กลับไปหาพ่อทันที เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียว
ทุ่มเงิน
กว้านซื้อหินวิญญาณมาให้หมด เขาจะใช้มันอัปเกรดสัตว์อสูรผ่านแท่นบูชาวิญญาณเพื่อลบข้อด้อยทั้งหมดทิ้งซะ
แค่ 30 ก้อน?
เย่เฉิงมองถุงใส่หินวิญญาณที่พ่อบ้านยื่นให้ด้วยสายตาดูแคลน
น้อยไป ไปบอกตาแก่ที่บ้าน... กว้านซื้อมาอีก ข้าต้องการอย่างน้อย 100 ก้อน
คะ… ครับ นายน้อย
พ่อบ้านชรารีบรับคำ แต่ในใจกลับร้องโอดโอย
100 ก้อน?
นายน้อยช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย…
หินวิญญาณส่วนใหญ่เป็นรางวัลจากการติดอันดับในดันเจี้ยน หรือภารกิจระดับสูง
คนที่หามาได้ ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ไม่ขัดสนเงินทอง ใครเขาจะยอมขายทรัพยากรล้ำค่าแบบนี้กิน?
เพื่อ 30 ก้อนนี้ ท่านประธานต้องงัดเอาบุญคุณและเส้นสายระดับสูงสุดออกมาใช้ จนแทบจะหมดหน้าตัก
มันไม่ใช่ของที่จะใช้เงินซื้อได้ง่าย ๆ อย่างที่นายน้อยคิด
100 ก้อน... มูลค่าของมันมหาศาลจนไม่อาจประเมินเป็นตัวเงินได้แล้ว
แต่คำพูดเหล่านี้… คนรับใช้อย่างเขา มีหรือจะกล้าเอ่ยปากขัดใจ?