ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 62 สัตว์อสูรสายระเบิดพลัง จอมดาบมรณะ
ซูหลีประคองร่างของนักดาบวิญญาณที่หมดสติเอาไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า
เธอต้องผนึกกำลังกับตั๊กแตนเงาสัตว์อสูรคู่ใจ ออกแรงจนหน้าดำหน้าแดงกว่าจะยกเจ้าร่างกึ่งภูตผีกึ่งกายเนื้อตัวนี้ขึ้นมาได้
ทุลักทุเล… แต่คุ้มค่า
แม้ในสายตาของโม่หยิงเฉิน เจ้านี่อาจเป็นแค่ของเหลือเดนที่เขาไม่ไยดี
แต่สำหรับนักเรียนธรรมดาอย่างเธอ การได้ครอบครองสัตว์อสูรระดับนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับฝันที่เป็นจริง
จะให้เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับปีศาจอย่างโม่หยิงเฉินงั้นหรือ?
อย่าหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า… คนละชั้นกันอย่างสิ้นเชิง
เมื่อคิดได้ดังนั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจก็มลายหายไป แทนที่ด้วยความปิติยินดีขณะแบกสัตว์อสูรตัวที่สองเดินจากไปอย่างมีความสุข
ความเงียบสงบหวนคืนสู่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง
โม่หยิงเฉินถูมือไปมา สายตาคมกริบจดจ้องไปยังร่างของจอมดาบมรณะที่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นพรม
ในที่สุด… สัตว์อสูรตัวที่สองก็มาถึงมือ
คลื่นพลังจิตไร้รูปถูกปลดปล่อยออกมาจากหว่างคิ้วของชายหนุ่ม สาดซัดเข้าใส่แก่นวิญญาณของจอมดาบมรณะราวกับเกลียวคลื่นสึนามิที่ถาโถมเข้าฝั่ง
แตกต่างจากตอนทำสัญญากับต้าเซิ่งที่เขาใช้วิธีประนีประนอมและชักจูง
ครั้งนี้… โม่หยิงเฉินเลือกใช้ความเผด็จการขั้นเด็ดขาด
จอมดาบมรณะคือเผ่าพันธุ์ที่เกิดมาเพื่อการดวลดาบ ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีฝังลึกอยู่ในกมลสันดาน
แม้ร่างกายจะหมดสติ แต่แก่นวิญญาณของมันกลับตอบสนองต่อผู้บุกรุกอย่างรุนแรง
เจตจำนงแห่งดาบอันเย็นเยียบพุ่งสวนกลับมา หมายจะตัดผ่าพลังจิตของโม่หยิงเฉินให้ขาดสะบั้น
ทว่า… เมื่ออยู่ต่อหน้ามหาสมุทรแห่งจิตอันกว้างใหญ่ไพศาลของโม่หยิงเฉิน
การต่อต้านนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับตั๊กแตนที่หาญกล้าไปขวางรถศึก
พลังจิตของชายหนุ่มทะลวงผ่านการป้องกัน บดขยี้เจตจำนงที่แข็งขืนจนแหลกสลายในพริบตา
ก่อนจะประทับตราวิญญาณลงไปอย่างป่าเถื่อนและไร้ความปรานี
การทำสัญญา… เสร็จสมบูรณ์
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ร่างสูงตระหง่านร่างหนึ่งยืนนิ่งสงบอยู่กลางห้องรับแขก
โม่หยิงเฉินและต้าเซิ่ง หนึ่งคนหนึ่งลิง เดินวนเวียนสำรวจสมาชิกใหม่ด้วยความใคร่รู้
ต้าเซิ่งเกาหัวแกรก ๆ เดินวนรอบน้องรองอยู่สองสามรอบ
ยื่นกรงเล็บออกไปทำท่าจะจิ้มแต่ก็ชักกลับ สุดท้ายก็กระโดดขึ้นไปนั่งไขว่ห้างบนพนักโซฟา กอดอกมองด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
ต่างจากต้าเซิ่งที่วิวัฒนาการจนมีรูปร่างสมส่วนอัดแน่นด้วยมัดกล้าม
จอมดาบมรณะตรงหน้ามีรูปร่างสูงโปร่งถึงสองเมตรครึ่ง ให้ความรู้สึกกดดันอย่างน่าประหลาด
ใบหน้าคมเข้มเย็นชาถูกคาดทับด้วยผ้าสีทึบปิดบังดวงตา เส้นผมสีเทาหม่นยาวสยายระต้นคอ ปรกลงมาที่หน้าผากเล็กน้อยดูดิบเถื่อนและอิสระ
อาภรณ์ที่สวมใส่เป็นชุดผ้าแบบโบราณสีม่วงอมแดง ชายแขนเสื้อและชายเสื้อกว้างยาวพลิ้วไหวแม้ไร้ลม
สองมือของมันกอดประคองดาบยาวเล่มหนึ่งแนบอก
ริวจินจักกะในสภาพยังไม่ปลดปล่อย
ดาบยังไม่ออกจากฝัก แต่กลิ่นอายความคมกล้ากลับบาดลึกไปในอากาศ
เพียงแค่มอง ก็สัมผัสได้ถึงความองอาจและอันตราย
แต่โม่หยิงเฉินกลับขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนัก
หน้าตาดูดี… แต่เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง
เขาเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาตรวจสอบทันที
[เผ่าพันธุ์: จอมดาบมรณะ]
[ระดับ: ระดับทหาร ขั้น 1 (ระยะเติบโต)]
[อุปกรณ์สวมใส่: ริวจินจักกะ]
[สายพลัง: โจมตีกายภาพ]
[พละกำลัง: 270]
[ความว่องไว: 295]
[สติปัญญา: 255]
[ความอึด: 180]
[ทักษะ: ความชำนาญวิชาดาบ (พื้นฐาน), เพลงดาบชักสังหาร, หนึ่งดาบสะบั้นภพ]
[ความชำนาญวิชาดาบ (พื้นฐาน): เข้าใจและใช้งานอาวุธประเภทดาบได้อย่างช่ำชอง เพิ่มพลังโจมตีเมื่อใช้ดาบ 10%]
[เพลงดาบชักสังหาร: คมดาบดุจสายฟ้าฟาด การโจมตีแรกด้วยการชักดาบจะสร้างความเสียหาย 200% แก่ศัตรูในระยะ]
[หนึ่งดาบสะบั้นภพ: รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ในการฟันเพียงครั้งเดียว สร้างความเสียหายรุนแรง 300% ต่อเป้าหมายเดี่ยว หลังใช้งานจะติดสถานะอ่อนแรงเป็นเวลา 60 นาที]
[ริวจินจักกะ]
[ระดับคุณภาพ: ไม่ทราบแน่ชัด]
[ดาบฟันวิญญาณธาตุอัคคีที่เก่าแก่และทรงพลังที่สุดจากต่างโลก]
[มีความสามารถในการปลดปล่อยสองระดับ: ขั้นต้น และ ขั้นสวัสดิกะ]
[สถานะปัจจุบัน: ยังไม่ปลดปล่อย]
[ความสามารถพิเศษ: ไม่ทราบแน่ชัด]
โม่หยิงเฉินกวาดตามองข้อมูลซ้ำไปซ้ำมา
วิเคราะห์จากศักยภาพพื้นฐานของจอมดาบมรณะ…
มันคือความบริสุทธิ์ และความสุดโต่ง
นอกจากทักษะติดตัวที่ช่วยเสริมพลังดาบแล้ว อีกสองทักษะที่เหลือล้วนเน้นไปที่คอนเซปต์ หนึ่งดาบปลิดชีพ อย่างบ้าคลั่ง
เพลงดาบชักสังหาร
มีผลเฉพาะการโจมตีแรก แลกมาด้วยพลังทำลายล้างเป็นวงกว้างถึงสองเท่า
หนึ่งดาบสะบั้นภพ
ยิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม รีดเร้นพลังกายและพลังใจทั้งหมดเพื่อฟันศัตรูให้ดับดิ้นด้วยความแรงสามเท่า
แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือการกลายเป็นง่อยไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม
สรุปง่าย ๆ คือสัตว์อสูรตัวนี้… แรง เร็ว แต่หมดก็ก๊อกไว
เป็นพวกสายระเบิดพลังที่เน้นจบเกมด้วยกระบวนท่าเพียงหนึ่งหรือสองชุด
ฟันฉับ ๆ ถ้าไม่ตายก็เตรียมตัวตายเองได้เลย
มิน่าเล่า… ถึงมีคนจัดอันดับให้จอมดาบมรณะเป็นสัตว์อสูรระดับทหารที่เหมาะกับการประลองที่สุด
บนเวทีประลองที่ต้องการผลแพ้ชนะในพริบตา เจ้านี่คือเทพเจ้า
ชักดาบฟันตูมเดียว รู้ผล แล้วค่อยไปนอนหมดแรงข้างเวทีก็ยังไม่สาย
ส่วนข้อมูลของริวจินจักกะ…
คุณภาพไม่ทราบแน่ชัด? ความสามารถไม่ปรากฏ?
นั่นคงเป็นเพราะดาบเล่มนี้ยังไม่เคยสำแดงเดชในโลกใบนี้ กฎเกณฑ์ของโลกจึงยังไม่อาจประเมินค่ามันได้
โม่หยิงเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก
ระบบโลกไม่รู้… แต่เขารู้
ริวจินจักกะ…
เมื่อใดที่ปลดปล่อยขั้นต้น คมดาบจะถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงนิรันดร์ที่ไม่มีวันมอดดับ
แผดเผาทุกสรรพสิ่งให้เป็นจุณ
เพียงแค่ตวัดมือ คลื่นดาบเพลิงจะเชือดเฉือนและแยกศัตรูออกจากกัน…
นั่นคือนาดิกิริ
หรือจะเรียกหัตถ์เพลิงยักษ์ขึ้นมาขังศัตรู แล้วเผาให้กลายเป็นตอตะโก… นั่นคือโจคาคุ เอ็นโจ
ยังมีพายุเพลิงหมุนที่เกรี้ยวกราดดุจมังกร…ไทมัตสึ
ไปจนถึงการเปลี่ยนพื้นที่ให้กลายเป็นนรกโลกันตร์ด้วยเสาเพลิงระเบิด…
เอ็นเน็ตสึ จิโกคุ
และถ้าไปถึงขั้นปลดปล่อยสวัสดิกะ…
ความร้อนระดับแกนกลางดวงอาทิตย์จะจุติลงมาบนโลก
ซันกะ โนะ ทาจิ
หนึ่งดาบที่ฟาดฟัน ไม่ใช่การเผาไหม้… แต่มันคือการลบวัตถุนั้นให้หายไปจากสารบบของจักรวาล
ทุกสิ่งที่ปลายดาบสัมผัส จะสลายกลายเป็นเถ้าธุลี
เปลวเพลิงที่ร้อนแรงจนระเหยน้ำในอากาศให้เหือดแห้ง จะแผดเผาสามภพให้วอดวาย
แต่สิ่งที่ทำให้โม่หยิงเฉินสงสัยไม่ใช่เรื่องความเก่งกาจ
เขาสงสัยว่า… ทำไมจอมดาบมรณะถึงไม่วิวัฒนาการ?
ทั้งที่เขามอบริวจินจักกะให้มันถือครองแล้ว ทำไมมันถึงไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงทันทีเหมือนตอนที่ต้าเซิ่งกินผลสั่นสะเทือน?
ปัญหานี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเจอ
ตอนที่ต้าเซิ่งวิวัฒนาการเป็นวานรสงครามสะท้านฟ้าเขาก็เคยสงสัย
เดิมทีเขาคิดว่า ในเมื่อดูดซับพลังผลสั่นสะเทือนไปแค่ 30% ก็น่าจะวิวัฒนาการต่อได้เรื่อย ๆ
แต่ความเป็นจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น
ช่วงหลายวันมานี้ เขาขลุกอยู่ในห้องสมุด ค้นคว้าตำราโบราณจนตกผลึกความคิด
การวิวัฒนาการคือการยกระดับรากฐานของชีวิต
ตอนที่ต้าเซิ่งผสานเข้ากับผลสั่นสะเทือนครั้งแรก รากฐานชีวิตของมันถูกเปลี่ยนจากลิงหินเป็นสายพันธุ์ใหม่โดยสมบูรณ์
แม้พลังของผลสั่นสะเทือนจะเพิ่มขึ้นตามกาลเวลา แต่การวิวัฒนาการขั้นต่อไปต้องใช้ปัจจัยอื่นกระตุ้น
เว้นแต่ว่า… โม่หยิงเฉินจะหาไอเทมระดับตำนานชิ้นที่สองที่ทรงพลังพอจะสั่นคลอนรากฐานของมันได้มามอบให้อีก
แน่นอนว่าเรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา
ของวิเศษระดับตำนาน? ในอนาคตเขาจะมีจนล้นคลัง
แต่กรณีของจอมดาบมรณะนั้นต่างออกไป
นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้สัมผัสกับพลังระดับเทพเจ้าอย่างริวจินจักกะ
ตามทฤษฎีแล้ว… การวิวัฒนาการควรจะเกิดขึ้นทันทีไม่ใช่หรือ?
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?