ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 61 ของฟรีไม่มีในโลก
ตกลงตามนั้น
น้ำเสียงของโม่หยิงเฉินราบเรียบ ปราศจากความลังเล
เอาเป็น… เส้นทางวิวัฒนาการจอมดาบอสูรก็แล้วกันครับ
รอยยิ้มบนใบหน้าของจางเผยฝูแข็งค้างไปในทันที มุมปากของผู้อำนวยการร่างท้วมกระตุกเกร็งอยู่สองสามจังหวะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจที่ลากยาวด้วยความระอา
ที่เขาพยายามอธิบายจนปากเปียกปากแฉะเมื่อครู่… ทั้งเรื่องทางตันของวิวัฒนาการ ทั้งเรื่องตำนานที่ไม่มีอยู่จริง… เด็กคนนี้ไม่ได้ฟังเลยสินะ?
เอาเถอะ… ช่างมันเถอะ
จางเผยฝูโบกมืออย่างหมดแรง ความตั้งใจที่จะทำหน้าที่ครูบาอาจารย์ผู้หวังดีพังทลายลงไม่เป็นท่า
อัจฉริยะระดับปีศาจอย่างโม่หยิงเฉิน คงไม่ใช่คนที่คนธรรมดาอย่างเขาจะไปชี้นิ้วสั่งสอนได้ ใครจะไปรู้ว่าไอ้ตำนานจอมดาบอสูรที่ว่ากันว่าเป็นเพียงเรื่องเล่าปรัมปรา พอมาอยู่ในมือของเด็กคนนี้ มันอาจจะกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาก็ได้?
จะไปห่วงอะไรนักหนา แค่ลิงหินตัวนั้นของเขา ตอนนี้เผลอ ๆ พลังรบอาจจะสูงกว่าผู้อำนวยการอย่างเขาไปแล้วด้วยซ้ำ
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ตกอยู่ในสายตาของซูหลีที่นั่งตัวลีบอยู่มุมห้อง
เด็กสาวมองดูฉากตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหินอยู่บนโซฟา
ทำไมกัน?
เธอยอมรับว่าโม่หยิงเฉินแข็งแกร่ง แข็งแกร่งจนน่ากลัว แต่ถึงอย่างนั้น สัตว์อสูรของเขาก็เป็นแค่ลิงหินระดับทาสไม่ใช่หรือ? ให้ประเมินสูงแค่ไหน พลังรบก็ไม่น่าจะเกินระดับทหาร
แล้วทำไม… เวลาเธอจะทำสัญญาเกี่ยวดองกับสัตว์อสูรตัวที่สอง เธอต้องทุ่มเงินเก็บทั้งหมด จ้างคนพาลงดันเจี้ยน วิ่งรอกจนขาแทบขวิดแต่ก็ยังคว้าน้ำเหลว
แต่สำหรับโม่หยิงเฉิน… แค่นั่งกระดิกเท้าอยู่บ้านเฉย ๆ ทางโรงเรียนกลับขนสัตว์อสูรระดับทหารหายากนับสิบตัวมาประเคนให้ถึงที่ แถมยังมัดมือมัดเท้าพร้อมให้เลือกสรรราวกับบุฟเฟต์?
ความเหลื่อมล้ำนี้มันช่างโหดร้ายเกินไปแล้ว
และที่ทำให้เธอเจ็บปวดใจที่สุด คือเจ้าก้อนวิญญาณโปร่งแสงที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นพรมตรงหน้านั่น
[จอมดาบมรณะ]
นั่นมันคือสัตว์อสูรที่อาจารย์อวี้โหย่วเวยคัดสรรมาแล้วว่าเหมาะกับเธอที่สุด คือเป้าหมายที่เธอใฝ่ฝันและพยายามตามหามาตลอดทั้งวัน
แต่พอมาอยู่ที่นี่… มันกลับกลายเป็นแค่ของเหลือเลือกในสายตาของโม่หยิงเฉิน
เหมือนเขาเป็นคนจ่ายตลาดที่หยิบจับสินค้า พลิกดูตำหนิ แล้วก็วางลงอย่างไม่ไยดีอย่างนั้นหรือ?
สายตาของซูหลีแทบจะเชื่อมติดกับร่างของจอมดาบมรณะ ลำคอของเธอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
ความปรารถนาในดวงตาของเธอนั้นรุนแรงจนโม่หยิงเฉินสัมผัสได้
เด็กหนุ่มหันกลับมา มองสลับระหว่างใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นสาวกับสัตว์อสูรที่นอนกองอยู่แทบเท้า
นี่…
เขาใช้ปลายรองเท้าแตะเบา ๆ ที่ร่างของจอมดาบมรณะ
เธออยากได้เจ้านี่เหรอ?
อื้อ
ซูหลีพยักหน้ารัวเร็วโดยไม่เสียเวลาคิด
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ
เธอเลื่อนระดับเป็นผู้ฝึกสัตว์มืออาชีพแล้ว?
ซูหลีส่ายหน้าทันที เธอรีบถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นกำไลโลหะลวดลายโบราณที่สวมอยู่บนข้อมือขาวผ่อง
เปล่า… คือว่า เพราะเจ้านี่…
กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจ เธอจึงรีบอธิบายเสริมด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น
นี่คือกำไลสื่อจิตเป็นของรางวัลสำหรับผู้ที่ทำคะแนนสอบเข้าได้อันดับหนึ่ง มันช่วยให้ฉันสามารถทำสัญญากับสัตว์อสูรตัวที่สองได้ตั้งแต่ยังเป็นแค่ผู้ฝึกสัตว์ฝึกหัด
พูดจบเธอก็กลั้นหายใจ มองหน้าโม่หยิงเฉินด้วยความลุ้นระทึก มือยังคงชูค้างไว้อย่างนั้น
ดวงตาของโม่หยิงเฉินวูบไหวเล็กน้อยขณะกวาดตามองกำไลวงนั้น ข้อมูลบางอย่างปรากฏขึ้นในสายตาภายใต้อำนาจของดวงตามหาปราชญ์
[กำไลสื่อจิต: ภายในบรรจุพลังจิตชนิดพิเศษ ช่วยแบ่งเบาภาระทางจิตใจของผู้สวมใส่ ทำให้สามารถครอบครองสัตว์อสูรได้เกินขีดจำกัดชั่วคราว]
[เงื่อนไข: มีผลเฉพาะกับผู้ฝึกสัตว์ระดับฝึกหัดเท่านั้น]
[หมายเหตุ: เมื่อเลื่อนระดับเป็นผู้ฝึกสัตว์มืออาชีพ อุปกรณ์จะหยุดทำงานโดยอัตโนมัติ]
โม่หยิงเฉินพยักหน้าในใจ มีของแบบนี้อยู่ด้วยรึ?
อุปกรณ์สวมใส่สำหรับผู้ฝึกสัตว์โดยเฉพาะ… เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ถ้าพิจารณาว่าเขาเองยังมีสกิลอย่างดวงตามหาปราชญ์ การจะมีไอเทมแบบนี้ในโลกก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก
น่าสนใจ… แต่น่าเสียดายที่มันไร้ประโยชน์สำหรับเขา
ทว่าสำหรับนักเรียนทั่วไปที่เพิ่งเริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางสายนี้ นี่มันคือสมบัติเทพชัด ๆ
ทางสมาพันธ์ฯ ส่งตรงมาจากเมืองหลวงให้เป็นรางวัลพิเศษน่ะ ซูหลีเสริมเสียงเบา
โม่หยิงเฉินพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะละสายตาจากกำไลแล้วหันไปหาจางเผยฝู
ผู้อำนวยการจางครับ ผมขอสัตว์อสูรสองตัวได้ไหม?
จางเผยฝูชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของจิ้งจอกเฒ่ากวาดมองสลับไปมาระหว่างโม่หยิงเฉินกับซูหลีที่หน้าแดงก่ำ
พลันรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบ อ๋อ… ผมเข้าใจแล้ว ก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
ไม่มีปัญหา แน่นอนว่าไม่มีปัญหาเลยน้องชาย
จางเผยฝูตบเข่าฉาดใหญ่ หัวเราะร่า
พวกนี้มันเตรียมมาให้เธออยู่แล้ว อย่าว่าแต่สองตัวเลย ถ้าเธอถูกใจจะเหมาหมดนี่ก็ยังได้
เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ ทำท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ที่รู้ทันโลก
งั้นเดี๋ยวพี่… เอ้ย เดี๋ยวครูไปก่อนดีกว่า จะได้ไม่รบกวนเวลา… สานสัมพันธ์ของวัยรุ่น
พูดจบเขาก็หมุนตัวกลับ ตะโกนสั่งลูกน้องที่รออยู่หน้าประตูเสียงดังลั่น
เฮ้ย พวกเอ็งเข้ามาขนไอ้ตัวที่เหลือกลับไปที่ศูนย์วิจัย อย่าให้เสียของ
อ้อ… แล้วก็ตั้งราคาไว้ด้วย ใครอยากได้ให้เอาแต้มมาแลก... ตัวละสองพันแต้ม
เขานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาขยิบตาให้โม่หยิงเฉิน พร้อมชูนิ้วโป้งให้หนึ่งที ปากขยับเป็นคำว่า สู้เขาไอ้หนุ่ม แบบไม่มีเสียง แล้วรีบกุลีกุจอพาลูกน้องขนย้ายสัตว์อสูรที่เหลือออกไปราวกับกลัวไฟลามก้น
ปัง.
เสียงประตูปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นในทันที
เหลือเพียงโม่หยิงเฉิน กับซูหลีที่ตอนนี้อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนที่อธิบายไม่ถูก
ซูหลีบิดชายเสื้อจนแทบขาด ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะทอดไข่สุก
ผู้อำนวยการพูดบ้าอะไร
สานสัมพันธ์อะไรกัน
นี่เขาเข้าใจผิดไปถึงดาวอังคารแล้วแน่ ๆ
เธอมีแต้มอยู่เท่าไหร่?
เสียงเรียบ ๆ ของโม่หยิงเฉินดังขึ้นทำลายความเงียบ
คะ? ซูหลีสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นสบตาเขา สมองยังประมวลผลไม่ทัน
เมื่อตั้งสติได้ เธอก็ตอบเสียงอ้อมแอ้ม มี… มีอยู่หนึ่งพันแต้ม
นั่นคือสมบัติทั้งหมดที่เธอมี ห้าร้อยแต้มเป็นของเธอเอง ส่วนอีกห้าร้อยเพิ่งจะขอยืมอาจารย์อวี้มาสด ๆ ร้อน ๆ
โม่หยิงเฉินพยักหน้า แล้วยื่นมือออกมาตรงหน้าเธออย่างเป็นธรรมชาติ
โอนมา
แล้วก็… เอาเจ้าจอมดาบมรณะตัวนี้ไปได้เลย
ซูหลีนิ่งค้าง
เธอคิดว่า…
เธอคิดว่าในเมื่อผู้อำนวยการจางพูดเปิดทางให้ขนาดนั้นแล้ว โม่หยิงเฉินจะใจกว้างยกให้เธอฟรี ๆ หรืออย่างน้อยก็ทำเท่แบบพระเอกนิยาย
แต่หมอนี่… กลับเรียกเก็บเงินหน้าตาเฉย?
เมื่อเห็นสีหน้าเหวอรับประทานของหญิงสาว มุมปากของโม่หยิงเฉินก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ
ทำหน้าแบบนั้น… อย่าบอกนะว่าคิดว่าฉันจะให้ฟรี?
เขาชี้ไปที่ร่างโปร่งแสงของจอมดาบมรณะบนพื้น
เมื่อกี้ก็ได้ยินที่ผู้อำนวยการบอกแล้วนี่ เจ้านี่ราคาตลาดอยู่ที่สองพันแต้ม
เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมรุ่น ฉันลดให้ครึ่งหนึ่ง… นี่ถือว่ามิตรภาพสุด ๆ แล้วนะ
น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นเล็กน้อย
ของฟรีไม่มีในโลกหรอกนะ… ชีวิตนี้น่ะ ไม่มีทาง
คำพูดนั้นดึงสติของซูหลีกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอย่างรุนแรง
ความเขินอายเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่กระเป๋าสตางค์และความหมั่นไส้ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมา
แต่ก็ดี…
คุยเรื่องเงินทองแบบนี้แหละ สบายใจกว่าต้องไปติดหนี้บุญคุณใครก็ไม่รู้
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทานิด ๆ กัดฟันโอนแต้มทั้งหมดที่มีในบัญชีให้กับจอมมารหน้าเลือดตรงหน้า
ติ๊ง
เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าดังขึ้นจากโทรศัพท์ของโม่หยิงเฉิน
สำหรับซูหลี เสียงนั้นไม่ต่างอะไรกับเสียงมีดที่เฉือนเนื้อเธออกไปชิ้นหนึ่ง
โม่หยิงเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูยอดเงิน แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
เยี่ยม ธุรกรรมเสร็จสิ้น
เขาปรายตามองจอมดาบมรณะที่ยังคงนอนแน่นิ่ง
เอ้า มันเป็นของเธอแล้ว… แบกกลับไปเองก็แล้วกัน