ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 59 ที่แท้ ขาใหญ่ คนนั้น ก็อยู่ข้างบ้านฉันเองเหรอ
แต่ทว่า…
ทันทีที่พลังจิตของซูหลีสัมผัสเข้ากับแก่นพลังชีวิตของ นักเต้นระบำดาบ และกำลังจะเริ่มสร้างสะพานแห่งพันธสัญญา
ฟุ่บ!
เงาดำสายหนึ่งพุ่งวูบผ่านหน้าเธอไปพร้อมกับลมกรรโชกแรง
ซูหลีสะดุ้งลืมตาโพลง
ภาพตรงหน้า… ว่างเปล่า!
นักเต้นระบำดาบที่นอนพะงาบๆ อยู่เมื่อกี้นี้… หายตัวไปแล้ว!
ห่างออกไปไม่ไกล ชายวัยกลางคนใบหน้าเคร่งขรึมยืนตระหง่านอยู่
ข้างกายมี พยัคฆ์ลายพาดกลอน ที่แผ่ไอความร้อนระอุหมอบอยู่
และในมือของชายคนนั้น… กำลังหิ้วคอเจ้านักเต้นระบำดาบที่ถูกมัดด้วยเชือกพันธนาการพิเศษจนแน่นหนา!
สมองของซูหลีระเบิดตูม กลายเป็นสีขาวโพลน
ระ… รุ่นพี่ครับ! เดี๋ยว!
รุ่นพี่ปี 3 สองคนตะโกนเสียงหลง รีบวิ่งเข้าไปหา
อาจารย์หวังหง! นั่นมันเหยื่อของพวกเรานะครับ! น้องกำลังจะทำสัญญาอยู่แล้วเชียว!
ชายวัยกลางคน หรือ อาจารย์หวังหง หันมามองกลุ่มนักศึกษาด้วยสายตาเรียบเฉย
โทษทีนะ ฉันรีบ
เบื้องบนมีคำสั่งตายตัวมา… ต้องเอาตัวนี้กลับไปเดี๋ยวนี้
สัตว์อสูรมีถมเถไป พวกเธอไปหาตัวอื่นเอาเถอะ
พูดจบ เขาก็โยนนักเต้นระบำดาบขึ้นหลังเสือ แล้วทำท่าจะจากไป
เดี๋ยวครับอาจารย์!รุ่นพี่คนหนึ่งพยายามยื้อแต่นี่เราตามหามันมาทั้งวันแล้วนะครับ!
อาจารย์หวังหงขมวดคิ้ว ถอนหายใจอย่างรำคาญ
ช่วยไม่ได้จริงๆ คำสั่งคือคำสั่ง
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบบัตรเติมคะแนนชั่วคราวออกมา แล้วดีดนิ้วโยนไปให้
เอานี่ไป… ฉันให้เป็นการส่วนตัว 500 คะแนน เอาไปแบ่งกันเอง
บัตรหมุนติ้วกลางอากาศ ตกลงตรงหน้าพวกเขาราวกับเศษเงินทาน
หวังหงไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก ตบหลังเสือเบาๆ
พริบตาเดียว ทั้งคนทั้งเสือก็หายวับไปที่ปลายหุบเขา ทิ้งไว้เพียงฝุ่นจางๆ
ลมภูเขาพัดใบไม้แห้งปลิวผ่านหน้าพวกเขาไปอย่างเงียบเหงา
พร้อมกับบัตรคะแนน 500 แต้มที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น
ความเงียบเข้าปกคลุม
รุ่นพี่สองคนมองหน้ากันด้วยความสิ้นหวัง
คนหนึ่งเดินไปหยิบบัตรขึ้นมาปัดฝุ่น
น้องซูหลี…เขาหันมาพูดเสียงอ่อย
ดูเหมือนว่ารายชื่อสัตว์อสูรที่น้องได้มา… ไม่ได้มีแค่คนอื่นรู้หรอก
แต่มี ขาใหญ่ บางคน… สั่งกวาดล้างเหมาเข่งตามลิสต์นั้นไปจนหมดเกลี้ยงเลยต่างหาก
อีกคนถอนหายใจเฮือกใหญ่
วันนี้ถือว่าซวยบรม… วิ่งฟรีทั้งวัน
หาต่อก็ไร้ความหมาย คงโดนเก็บไปหมดแล้ว
1,000 คะแนนของน้อง พี่ไม่เอาแล้วนะ… งานไม่สำเร็จ
เขาชูบัตร 500 คะแนนในมือ
ส่วนไอ้นี่… ถือซะว่าเป็นค่าเหนื่อยจากอาจารย์หวังหงแล้วกัน
น้อง… ลองหาทางอื่นดูนะ
ณ วิลล่าหรู ริมป่าไผ่ทะเลเมฆ
ซูหลีทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟานุ่มนิ่มในบ้านพักของตัวเอง
ดวงตาเหม่อลอยมองเพดาน
นอกหน้าต่างมีวิวหลักล้าน ทะเลเมฆและแสงดาวระยิบระยับ
แต่เธอไม่มีอารมณ์จะชื่นชมมันแม้แต่นิดเดียว
วิ่งรอกมาทั้งวัน… สิ่งที่ได้กลับมามีแค่ความน้อยเนื้อต่ำใจและขาที่ล้าจนก้าวไม่ออก
จากความหวังเต็มเปี่ยมตอนเช้า… กลายเป็นความว่างเปล่าตอนเย็น
แถมยังโดนอาจารย์ในมหาลัยเดียวกัน ปล้น เหยื่อไปต่อหน้าต่อตา
ศักดิ์ศรีของ ที่ 1 ประเทศ ถูกขยี้จนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี
กริ๊งงง!
เสียงโทรศัพท์ดังทำลายความเงียบ
ซูหลีควานมือไปหยิบมากดรับโดยไม่ดูชื่อ
เสียงกวนประสาทอันเป็นเอกลักษณ์ของ เย่ฝานซิง ดังลอดออกมา
ฮัลโหลๆ ท่านจอมยุทธ์ซู! ชีวิตในรั้วเทียนอวิ๋นเป็นไงบ้างจ๊ะ?
ไหนบอกว่าจะไปทำสัญญาตัวที่ 2 วันนี้? ได้ตัวเทพๆ มายัง?
เปิดกล้องหน่อยดิ๊! อยากเห็นเป็นบุญตา ให้คนในหมู่บ้านมือใหม่อย่างฉันได้ชื่นชมบารมีหน่อย!
ยังไม่ทันได้ตอบ เย่ฝานซิงก็กด Video Call มาทันที
ซูหลีกดรับด้วยสีหน้าตายด้าน
เย่ฝานซิงเห็นหน้าบอกบุญไม่รับของเพื่อนสาวผ่านจอ ก็หุบยิ้มทันที
เฮ้ย… เป็นไรไป? หน้าเหมือนคนโดนของเลย เกิดไรขึ้น?
คำถามนั้นเหมือนไปเปิดสวิตช์เขื่อนน้ำตา
ความอัดอั้นตันใจตลอดทั้งวันพรั่งพรูออกมา
ซูหลีเล่าทุกอย่างให้ฟัง ทั้งเรื่องวิ่งว่าวทั้งวัน ทั้งเรื่องโดนแย่งของ
น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนเด็กน้อยขี้ฟ้อง
ปลายสายเงียบไปนานหลังจากฟังจบ
ซูหลี… เธอนี่มันดวงซวยจริงๆ
เย่ฝานซิงถอนหายใจ
เอาเถอะ… เธอจำได้ไหมว่าเธออยู่ข้างบ้านใคร?
พี่โม่ ไง!
ลองไปปรึกษาพี่เขาดูสิ เผื่อเขาจะช่วยได้
ระดับลิงศิลาของพี่โม่… แค่จับสัตว์อสูร Rank D ให้สักตัว น่าจะง่ายเหมือนปอกกล้วยนะ
ดวงตาที่หม่นหมองของซูหลีเริ่มมีประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
จริงด้วย…
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ภายในวิลล่าของโม่หยิงเฉิน
จางเผยฝูกำลังยืนโม้ผลงานของตัวเองน้ำลายแตกฟอง
เสียงเคาะประตูขัดจังหวะขึ้น
เข้ามาได้โม่หยิงเฉินตะโกนบอก
ประตูถูกผลักเปิดออก
ซูหลีชะโงกหน้าเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
แต่ทันทีที่เธอเห็นสภาพภายในห้องนั่งเล่น…
เธอก็ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหิน!
บนพื้นห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง…
มีสัตว์อสูร Rank D นอนสลบเหมือดอยู่ระเกะระกะกว่าสิบตัว!
ทุกตัวถูกมัดด้วยเชือกพันธนาการอย่างแน่นหนา
สายตาของเธอจับจ้องไปที่ร่างคุ้นตาเหล่านั้น…
ภูตดาบวิญญาณ… จอมดาบมรณะ…
และเจ้าตัวที่สภาพยับเยินที่สุด หัวปูดตาบวม… นักเต้นระบำดาบ ที่เธอเพิ่งโดนแย่งไปเมื่อกี้นี้เอง!
พวกมันทั้งหมด… มานอนกองรวมกันอยู่ที่นี่!
ปากของซูหลีอ้าค้าง สมองวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม
นี่มัน… อะไรกันเนี่ย?
โม่หยิงเฉินเห็นซูหลียืนเอ๋ออยู่หน้าประตู ก็เลิกคิ้วเล็กน้อย
อ้าว… มาแล้วเหรอ? หาที่นั่งก่อนสิ รอฉันคุยกับพี่จางเสร็จแป๊บนึง
ซูหลีพยักหน้าอย่างว่างง่าย ร่างกายขยับไปเองเหมือนหุ่นยนต์ เดินไปนั่งลงที่มุมโซฟา
สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่กองภูเขาสัตว์อสูรบนพื้นไม่วางตา
ตัวที่ฉันตามหาแทบพลิกแผ่นดิน... มาอยู่ที่นี่หมดเลย?
น้องโม่!
จางเผยฝูตบเข่าฉาด ชี้ไปที่ผลงานบนพื้นด้วยความภาคภูมิใจ
นี่คือทั้งหมดที่น้องรีเควสมา!
พี่สั่งระดมพลหน่วยข่าวกรองและอาจารย์ฝีมือดี กวาดล้างพื้นที่รอบเมืองเทียนอวิ๋นแบบปูพรม!
สัตว์อสูร Rank D สายดาบที่เป็นมนุษย์… ทุกตัวที่หาเจอ โดนจับมามัดรวมกันตรงนี้หมดแล้ว!
พี่ขอแนะนำทีละตัวเลยนะ…
โม่หยิงเฉินยกมือห้าม
สายตาของเขากวาดมองร่างที่นอนหมดสติเหล่านั้นด้วยความสงบ
ไม่ต้องแนะนำครับพี่จาง… เดี๋ยวผมดูเอง
คำพูดของจางเผยฝูจุกอยู่ที่คอหอย
ทันใดนั้น… ดวงตาของโม่หยิงเฉินก็มีระลอกคลื่นพลังงานแผ่ออกมา
[สกิล: เนตรตรวจสอบ ]
ทำงานต่อเนื่อง!
ข้อมูลของสัตว์อสูรทุกตัวไหลผ่านสายตาเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำ!