ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 51 ซูหลี สอบได้ที่ 1 ของประเทศ
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับสู่ความสงบ
นั่นสิ… ของดีราคาถูกไม่มีในโลก
จะหวังพึ่งแค่สกิลเดียวแล้วก้าวกระโดดไปใช้พลังสูงสุดของ ผลสั่นสะเทือน ได้เลย… มันก็ดูจะฝันหวานไปหน่อย
ดูเหมือนว่าถ้าอยากให้ต้าเซิ่งมีพลังระดับพลิกฟ้าคว่ำสมุทรจริงๆ
ก็ต้องก้มหน้าก้มตาวิวัฒนาการต่อไป
หรือไม่ก็ต้องหาไอเทมระดับสูงกว่านี้จากสถาบันวิจัยมาเสริม
ทันใดนั้น เงาทะมึนขนาดมหึมาก็ปกคลุมท้องฟ้า
เสียงลมหวีดหวิวและแรงกดอากาศมหาศาลกดทับลงมา
อินทรีขนคราม ปีกกว้างกว่าสิบเมตร ร่อนลงจอดบนลานกว้างไม่ไกลอย่างนิ่มนวล
บนหลังอินทรี ทหารหน่วยรบพิเศษในชุดเกราะดำ 7 นาย กระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว
ปืนทุกกระบอกถูกยกขึ้นเล็ง เตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินทันที
นายทหารวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าเดินดุ่มๆ เข้ามา
สายตาของเขากวาดผ่านหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ รูม่านตาหดวูบด้วยความตกใจ
ก่อนจะหันมามองที่รถออฟโรด
ใครเป็นคนยิงพลุสัญญาณ?
รายงานสถานการณ์มา! เจอภัยคุกคามระดับไหน?
ลำคอของสวีหงหยางขยับ แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
ปากอ้าพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ
ภัยคุกคาม?
เขาจะอธิบายยังไงดี?
จะบอกว่าเมื่อกี้มีรถที่เต็มไปด้วยจิตสังหารกับคางคกพิษ Rank C กำลังจะเป่าพวกเราให้เป็นจุล
แต่ตอนนี้…
พวกมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝุ่นผงก้นหลุมนั่นไปแล้ว?
เมื่อเห็นสีหน้าเหมือนเห็นผีของสวีหงหยาง
โม่หยิงเฉินจึงเป็นฝ่ายขยับตัว
เขาลดกระจกรถลง วางแขนพาดขอบประตูอย่างสบายใจ
แล้วพยักพเยิดหน้าไปทางหลุมยักษ์ที่ยังมีควันลอยกรุ่นอยู่ด้านหลัง
อ้อ… ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ
เมื่อกี้มีข้อพิพาทกับคนกลุ่มหนึ่งนิดหน่อย
แต่ตอนนี้… เคลียร์จบแล้วครับ
นายทหารมองตามสายตาเขาไปที่หลุมมรณะนั้น
แล้วหันกลับมามองใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกของเด็กหนุ่ม
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขากระตุก
เขาเงียบไปเต็มๆ 3 วินาที
…จบแล้ว?
ในที่สุดสวีหงหยางก็หาเสียงตัวเองเจอ
เขาทิ้งตัวพิงเบาะอย่างหมดแรง พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนคนละเมอ
ใช่ครับ… จบแล้ว
จบแบบ... ราบคาบ เลยครับ
ณ เมืองเทียนอวิ๋น
โม่หยิงเฉินและสวีหงหยางเดินหาววอดๆ ออกมาจากค่ายทหารประจำเมือง
พวกเขาถูกกักตัวไว้สอบปากคำนานกว่า 2 ชั่วโมง
การซักถามซ้ำไปซ้ำมาเรื่องที่โม่หยิงเฉินใช้กระบองเดียวฟาดคนตาย 6 ศพ (รวมสัตว์อสูร Rank C) ทำเอาเพลียจิต
เห็นได้ชัดว่ากองทัพให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก
สวีหงหยางนวดขมับที่ปวดตุบๆ สีหน้ายังดูมึนงงไม่หาย
เมื่อกี้… ต้องขอบคุณท่านอธิการจวงจริงๆเสียงเขาแหบพร่า
หือ?โม่หยิงเฉินเลิกคิ้ว
ฉันได้ยินแว่วๆ
สวีหงหยางลดเสียงลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยำเกรง
ท่านอธิการโทรสายตรงถึงผู้บัญชาการทหารสูงสุดเลย
เนื้อหาในโทรศัพท์ที่เขาจับใจความได้ มีแต่ประโยคเด็ดๆ ทั้งนั้น
นี่คืออัจฉริยะที่เทียนอวิ๋นดึงตัวมาเป็นกรณีพิเศษ
เขาเพิ่งกู้หน้าให้จักรวรรดิหลงเซี่ยด้วยการทวงคืนอันดับ 1 Speed Run จากพวกเกาหลี นี่คือวีรบุรุษ!
ขากลับโดนดักฆ่าเพื่อล้างแค้น
เขาแค่ป้องกันตัว… พลั้งมือฆ่าศัตรูตาย
มันผิดตรงไหน?
หรือจะให้เขายืนเฉยๆ รอโดนพิษละลายจนตาย?
คนของข้า ข้าดูแลเอง… เรื่องนี้ให้จบแค่นี้!
บทสรุปคือ…
การป้องกันตัวโดยชอบธรรม! วีรบุรุษผู้กล้าหาญ!
ง่ายๆ สั้นๆ จบข่าว ไม่ต้องสืบสวนต่อ
ภายใต้การนำทางของสวีหงหยาง ทั้งสองมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นในที่สุด
หน้าประตูอันโอ่อ่า เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน
ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเหล่าเฟรชชี่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวัง
บรรยากาศในรั้วมหาวิทยาลัยช่างสดใสและมีชีวิตชีวา
สวีหงหยางมองภาพตรงหน้า แล้วค่อยๆ รู้สึกผ่อนคลายจากความตึงเครียดเมื่อครู่
เขายิ้มบางๆ ตบไหล่โม่หยิงเฉิน
ช่วงนี้เพิ่งสอบเกาเข่า (สอบเข้ามหาวิทยาลัย) เสร็จ
รุ่นน้องที่เลือกเทียนอวิ๋นเริ่มทยอยมารายงานตัวกันแล้ว คนเลยเยอะหน่อย
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด
เอ้อ... ลืมไป นายเองก็เป็น เด็กปี 1 เหมือนกันนี่หว่า
สัตว์ประหลาดที่หวดมอนสเตอร์ Rank C และผู้ฝึกสัตว์ระดับ 3 จนระเหยไปในพริบตา…
เป็นแค่เฟรชชี่ปี 1 ที่ต้องมารายงานตัว
สวีหงหยางรู้สึกว่าโลกทัศน์ของเขาสั่นคลอนอีกรอบ
เขาต้องการเวลาไปนั่งทำใจเงียบๆ คนเดียว
งั้นพี่ไม่ไปส่งนะ ขอตัวไปทำธุระก่อน
นายเดินตรงไปทางนั้น จะเจอจุดรับลงทะเบียนเด็กใหม่
พูดจบ สวีหงหยางก็รีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวจะโดนความผิดปกติของโม่หยิงเฉินกัดกินสามัญสำนึก
โม่หยิงเฉินยักไหล่ ไม่ได้ใส่ใจ
เขาเดินล้วงกระเป๋าไปตามทางเดินร่มรื่นในมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง
ในโลกนี้ ไม่มีหรอกคำว่า ปิดเทอมฤดูร้อนแสนสุข หลังสอบเสร็จ
เส้นทางของผู้ฝึกสัตว์เปรียบเสมือนการพายเรือทวนน้ำ ถ้าไม่เดินหน้า ก็มีแต่จะถอยหลัง
ทุกวินาทีมีค่า
สอบเสร็จปุ๊บ ชีวิตมหาลัยก็เริ่มปั๊บ
ทุกคนต่างแย่งชิงทรัพยากร แข่งขันกันตั้งแต่วินาทีแรก
เสียงจักจั่นร้องระงมผสมกับเสียงจอแจของนักศึกษา
โม่หยิงเฉินเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาใหม่ที่จับกลุ่มคุยกัน
บรรยากาศสดใสไร้เดียงสานี้ ช่างแตกต่างจากลานประหารที่เขาเพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิง
เหมือนอยู่คนละโลก
ทันใดนั้น เสียงบทสนทนาจากวงสนทนาใกล้ๆ ก็ลอยเข้าหู
เฮ้ย! ได้ยินข่าวลือหรือยัง? ปีนี้ จอมยุทธ์อันดับ 1 ของการสอบเกาเข่าระดับประเทศ…
เห็นว่าชื่อ ซูหลี นะ
แถมยื่นเข้า เทียนอวิ๋น ของเราด้วย!
เชรดดด! จริงดิ? ที่ 1 ของประเทศเนี่ยนะ? ปกติพวกหัวกะทิระดับนั้นต้องไป มหาวิทยาลัยมังกรยุทธ์แห่งเกียวโต ไม่ใช่เหรอ?
ใครจะไปรู้ล่ะ แต่ข่าวคอนเฟิร์มแล้ว เห็นว่าเป็นม้ามืดจากเมืองเล็กๆ ชื่อเมืองชิงหยวน
เมืองชิงหยวน?
เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาด้วยความดูถูก
เมืองบ้านนอกกันดารแบบนั้นเนี่ยนะจะมีที่ 1 ของประเทศ? มีอะไรไม่ชอบมาพากลป่าววะ?
อีกคนหนึ่งที่ดูจะรู้ลึกรู้จริง รีบเสริมทันที
นายพูดถูกเผงเลย!
ฉันได้ข่าววงในมา… ยัยนี่น่ะ ดวงดี ล้วนๆ
ก่อนสอบไม่กี่วัน สถาบันวิจัยเกียวโตเพิ่งประกาศค้นพบเส้นทางวิวัฒนาการใหม่ของ ตั๊กแตนเงา
เห็นว่าจุดสิ้นสุดคือ ผู้ล่าแห่งความว่างเปล่า ระดับ Rank B เชียวนะ!
นางคงฟลุ๊คได้เส้นทางนี้ไป เลยได้คะแนนโบนัสพิเศษจากนโยบายรัฐบาล จนคะแนนพุ่งแซงชาวบ้านขึ้นมาเป็นที่ 1 ไง
อ๋อ… มิน่าล่ะ
เด็กบ้านนอกจะเอาพื้นฐานที่ไหนมาสู้พวกเรา ถ้าไม่มีโชคช่วย
Rank B Evolution Path… เหอะ น่าอิจฉาชะมัด
เสียงนินทาที่เจือไปด้วยความอิจฉาริษยาดังเข้าหูไม่ขาดสาย
ฝีเท้าของโม่หยิงเฉินชะงักกึก
เมืองชิงหยวน… ตั๊กแตนเงา?
ภาพใบหน้าของเด็กสาวที่มัดผมหางม้าสูง ดวงตาฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมใคร ผุดขึ้นมาในความทรงจำ…