ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 52 ท่านฮวงบอกให้ผมมาหา จางเผยฝู
ผิดแล้ว! ข่าวของพวกนายนั่นมันตกยุคไปแล้ว!
นักศึกษาร่างท้วมคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นคนท้องถิ่น เบียดตัวเข้ามากลางวงสนทนา โบกมือปัดข่าวลืออย่างมีลับลมคมใน
ทางเมืองชิงหยวนเขาแถลงข่าวแก้ต่างไปตั้งนานแล้ว
ที่นางได้เป็นที่ 1 ของประเทศน่ะ เกี่ยวกับเส้นทางวิวัฒนาการใหม่ก็จริง แต่แค่นิดเดียว!
หมายความว่าไง?
หมายความว่า… นางใช้ ฝีมือล้วนๆ ในการบดขยี้คู่แข่งจนราบคาบไงล่ะ!
เจ้าอ้วนเห็นว่าดึงความสนใจได้สำเร็จ ก็กระแอมไออย่างภูมิใจ
พวกนายรู้ไหมว่า ตอนสอบภาคปฏิบัติรอบสุดท้าย…
ตั๊กแตนเงาของนาง เลเวลเท่าไหร่?
เท่าไหร่ล่ะ? 20 กว่าๆ ก็เก่งแล้วมั้ง สถิติเก่าๆ ก็ประมาณนี้
เจ้าอ้วนแสยะยิ้ม ชูนิ้วขึ้นมา 3 นิ้ว แล้วตามด้วย 5 นิ้ว
35!
พรืด——!!!
35!? ล้อกันเล่นหรือเปล่า! จากวันทำสัญญาจนถึงวันสอบ มีเวลาแค่ครึ่งเดือนเองนะ!
เก็บเลเวลยังไงวะนั่น? วันละ 2 เลเวล? กินนอนในดันเจี้ยนเลยเหรอ?
ปีศาจชัดๆ! ปีนี้มีปีศาจแบบนี้หลุดเข้ามาด้วยเหรอเนี่ย!
เสียงฮือฮาดังไปทั่วบริเวณ แต่โม่หยิงเฉินกลับยิ้มมุมปาก
เป็นยัยซูหลีจริงๆ ด้วย
เขาจำได้ว่าก่อนออกจากเมืองชิงหยวน เขาช่วยลากเลเวลตั๊กแตนเงาของเธอไปถึงเลเวล 29
ไม่นึกเลยว่าในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอจะกัดฟันโซโล่ดันเจี้ยน Rank E ด้วยตัวคนเดียว จนดันเลเวลขึ้นไปอีก 6 เลเวล
มีความพยายามและรู้จักคว้าโอกาส… ไม่เลวเลย
โม่หยิงเฉินชื่นชมในใจเล็กน้อย ก่อนจะปัดความคิดนั้นทิ้งไป
เส้นทางของใครของมัน
เขามีธุระของตัวเองต้องจัดการ
โม่หยิงเฉินเดินผ่านจุดรับลงทะเบียนที่คนแน่นขนัด
มุ่งหน้าตรงไปยังตึกอำนวยการที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลัง
ภายในตึกเงียบสงบ แอร์เย็นฉ่ำ ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง
ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์
นักศึกษาสาวสวมปลอกแขนสภานักเรียนกำลังก้มหน้าก้มตาจัดเอกสารกองโต
เธอรวบผมหางม้าดูทะมัดทะแมง
ขอโทษนะครับ… ห้องทำงานของ ผอ. จางเผยฝู อยู่ตรงไหนครับ?
หลินเมิ่งเจี๋ย เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร มองดูเด็กหนุ่มท่าทางมอมแมมที่เพิ่งเดินทางมาถึง
เห็นสะพายเป้ใบเดียว หน้าตาเรียบเฉย และดูเด็กกว่าวัย ก็พอเดาได้ว่าเป็นน้องใหม่
เธอยิ้มการค้าตามสไตล์ประชาสัมพันธ์
น้องคะ เป็นเด็กปี 1 ใช่ไหม? มาหา ผอ.จาง มีธุระอะไรเหรอคะ?
มารายงานตัวครับโม่หยิงเฉินตอบสั้นๆ
ตอนท่านฮวงหงเฉียงจะไป ท่านกำชับไว้ว่า
ถึงมหาลัยไม่ต้องไปต่อแถวกับเด็กใหม่คนอื่นนะ
ให้ตรงไปตึกอำนวยการ หาไอ้หนูจางเผยฝูได้เลย
รอยยิ้มของหลินเมิ่งเจี๋ยแข็งค้างไปนิดนึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเอ็นดู
น้องคงจะเข้าใจผิดแล้วล่ะจ้ะ
เธออธิบายอย่างใจเย็น
จุดรายงานตัวนักศึกษาใหม่อยู่ที่ลานกว้างข้างนอกนู่น เห็นเต็นท์ยาวๆ ที่คนต่อแถวเยอะๆ ไหม?
ไปตรงนั้นได้เลยจ้ะ ผอ.จางท่านงานยุ่งมาก ท่านไม่ลงมาดูแลเรื่องพวกนี้หรอก
แต่ถ้าน้องรู้จักกับท่านเป็นการส่วนตัว ไว้ค่อยมาหาท่านวันหลังนะ ช่วงเปิดเทอมใหม่ๆ คนพลุกพล่าน ท่านอาจจะไม่สะดวก
เธอพูดจาดีมาก น้ำเสียงนุ่มนวล
เพราะเด็กคนนี้กล้าเอ่ยชื่อ จางเผยฝู ออกมาตรงๆ แสดงว่าต้องรู้จักกันบ้าง
แต่เธอไม่คิดไปถึงขั้นว่าเป็น เด็กเส้นพิเศษ (Special Recruit)
เพราะเด็กเส้นพวกนั้นมักจะมีเบอร์โทรส่วนตัวของ ผอ. โทรนัดแนะกันเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องมาเดินถามทางที่หน้าเคาน์เตอร์แบบนี้
โม่หยิงเฉินยืนนิ่ง ไม่ขยับ
สายตาที่มองมาทำให้หลินเมิ่งเจี๋ยเริ่มรู้สึกว่าความหวังดีของตัวเองอาจจะเสียเปล่า
เด็กคนนี้เป็นอะไร? ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ?
เธอพยายามรักษามารยาท
หรือว่า… น้องมีเรื่องด่วนอะไรเป็นพิเศษไหมคะ? เดี๋ยวพี่ช่วยติดต่อให้
โม่หยิงเฉินเริ่มรู้สึกรำคาญ
ตาแก่นั่นให้มาแค่ชื่อ เบอร์โทรก็ไม่ทิ้งไว้ให้
เขาถอนหายใจ หยิบมือถือขึ้นมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ
แล้วยื่นหน้าจอไปตรงหน้าหลินเมิ่งเจี๋ย
ชื่อ ฮวงหงเฉียง ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ
ท่านฮวงให้ผมมาครับ ท่านบอกให้มาหาจางเผยฝูโดยตรง
รูม่านตาของหลินเมิ่งเจี๋ยหดวูบ ลมหายใจสะดุดกึก
ฮวง… ฮวงหงเฉียง?
ท่านปรมาจารย์ฮวง!?
สมองของเธอวิ้งไปชั่วขณะ
สายตาที่มองโม่หยิงเฉินเปลี่ยนจากเอ็นดูเป็นหวาดหวั่นทันที
ที่แท้ไม่ใช่เด็กไม่รู้ประสีประสา… แต่เป็นเด็กเส้นระดับ VIP Super Class!
นี่ไม่ใช่การเข้าทางประตูหลัง… แต่มันคือการเดินพรมแดงเข้าประตูหน้าชัดๆ!
ระ… รอสักครู่นะคะ!
หลินเมิ่งเจี๋ยลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้ม มือไม้สั่นคว้าโทรศัพท์ภายใน
ดะ… เดี๋ยวพี่ติดต่อ ผอ.จาง ให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!
โม่หยิงเฉินเก็บมือถือกลับ
มองดูรุ่นพี่สาวที่ตื่นตูมจนลนลาน
ในใจอดบ่นตาแก่ไม่ได้
ให้เบอร์มาตั้งแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว จะลึกลับทำซากอะไร
ถ้าฮวงหงเฉียงได้ยินคงตะโกนด่ากลับ
ข้าจำชื่อไอ้หนูจางได้ก็บุญหัวมันแล้ว! จะให้ข้ามานั่งเมมเบอร์เด็กเมื่อวานซืนทำไม!
โม่หยิงเฉินบ่นในใจ แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท
ผมเป็นนักเรียนทุนพิเศษ ของปีนี้ ท่านฮวงสั่งให้มารายงานตัวกับ ผอ.จาง ครับ
น้ำเสียงราบเรียบ แต่ทรงพลัง
นิ้วมือของหลินเมิ่งเจี๋ยที่กำหูโทรศัพท์ซีดขาว
เธอยิ้มเจื่อนๆ รู้สึกว่ารอยยิ้มการค้าของตัวเองกำลังจะพังทลาย
ไม่ใช่เด็กมันเข้าใจผิด… ฉันเองต่างหากที่หน้าแตก
ผะ… ผอ.จาง คะ สวัสดีค่ะ หนูหลินเมิ่งเจี๋ย จากประชาสัมพันธ์ค่ะ
มีนักศึกษาชื่อ โม่หยิงเฉิน มาขอพบ…
ณ ห้องทำงาน ผอ.ฝ่ายทะเบียน จางเผยฝู
บรรยากาศในห้องค่อนข้างเป็นทางการ
หลังโต๊ะทำงานไม้แดงเนื้อดี ชายวัยกลางคนสวมแว่นตากำลังเปิดแฟ้มประวัติอ่านอย่างใจเย็น
ตรงหน้าเขามีวัยรุ่นชายหญิงนั่งอยู่คู่หนึ่ง
ฝ่ายหญิงคือ ซูหลี เจ้าของตำแหน่งที่ 1 ของประเทศปีนี้
เธอนั่งตัวตรง หลังตรง เป๊ะทุกระเบียดนิ้ว แต่แววตายังมีความประหม่าเล็กน้อย
ส่วนฝ่ายชายคือ เย่เฉิง นักเรียนทุนพิเศษอีกคนหนึ่ง ท่าทางดูผ่อนคลายและมั่นใจกว่ามาก
จางเผยฝูปิดแฟ้มลง ยกชาขึ้นจิบ
ยอดเยี่ยม
เขาหันไปมองซูหลี
ซูหลี… เลเวล 35 ตั้งแต่ก่อนเข้ามหาลัย คว้าที่ 1 มาด้วยฝีมือตัวเอง… ดีมาก
ตั๊กแตนเงาของเธอ สถาบันวิจัยเพิ่งค้นพบเส้นทางวิวัฒนาการระดับ B ผู้ล่าแห่งความว่างเปล่า
นี่คือโอกาสทอง แต่ก็เป็นภาระที่หนักอึ้ง
วัตถุดิบแต่ละอย่างราคาแพงหูฉี่ ทางมหาวิทยาลัยจะสนับสนุนทรัพยากรให้ส่วนหนึ่ง
แต่เส้นทางที่เหลือ… เธอต้องเดินด้วยตัวเอง
ซูหลีพยักหน้าหนักแน่น ไม่พูดอะไร
จางเผยฝูหันไปมองเย่เฉิงต่อ
ส่วนเธอ… เย่เฉิง
นิ้วเคาะลงบนแฟ้มประวัติ
พรสวรรค์ ผสานธาตุ … หายากมาก
มุมปากของเย่เฉิงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความภูมิใจ
แต่จางเผยฝูพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
แต่พรสวรรค์นี้… ดาบสองคมชัดๆ ข้อดีข้อเสียรุนแรงพอๆ กัน