ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 50 เจรจา มีอะไรต้องคุยกับพวกมันด้วยเหรอ
หลังจากยิงพลุสัญญาณออกไป
สวีหงหยางถึงเพิ่งสังเกตเห็นปฏิกิริยาของโม่หยิงเฉิน
เด็กหนุ่มข้างๆ เพียงแค่เหลือบตามองกระจกหลังแวบหนึ่ง แล้วส่งเสียงอ้อเบาๆ อย่างไม่ยี่หระ
นิ่งสงบดั่งขุนเขาไท่ซาน!
สวีหงหยางร้อนรน รีบอธิบายรัวเร็ว
หยิงเฉิน! อย่าประมาท! ถึงพวกมันจะเสียสัตว์อสูร Rank D ไป 5 ตัว พลังรบลดฮวบก็จริง
แต่หัวหน้าทีมคุมสอบของพวกมัน… ลีคึมซาน น่าจะอยู่บนรถด้วย!
หมอนั่นเป็น ผู้ฝึกสัตว์ระดับ 3!
มี คางคกพิษมรณะ Rank C กับ สุนัขล่าเนื้ออัคคี Rank D เป็นตัวหลัก!
ถ้ามันลงมือเอง งานเข้าแน่!
เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตึงเครียด
แต่… ก็ไม่ต้องกังวลมากไป
เขาพยายามปลอบใจตัวเองและรุ่นน้อง
ฉันยิงพลุสัญญาณไปแล้ว แถวนี้มีหน่วยลาดตระเวนของกองทัพอยู่ เดี๋ยวคงมาช่วย
พวกมันคงไม่กล้าทำอะไรบ้าบิ่นถึงขั้นฆ่าแกงกันหรอกมั้ง…
ยังพูดไม่ทันขาดคำ รูม่านตาของสวีหงหยางก็หดวูบ
บนหลังคารถออฟโรดคันหลัง
สัตว์อสูรตัวมหึมา ผิวหนังตะปุ่มตะป่ำเต็มไปด้วยตุ่มหนองน่าขยะแขยง ปรากฏตัวขึ้น!
คางคกพิษมรณะ Rank C!
ลำคอของมันพองออก เรืองแสงสีเขียวเข้ม… กำลังรวบรวมพิษสังหารเตรียมพ่นใส่!
หัวใจของสวีหงหยางร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าอีกฝ่ายจะไม่กล้าลงมือ พังทลายลงในพริบตา
เขาคว้าไมโครโฟนหน้ารถ เปิดระบบขยายเสียง
หวังจะใช้การเจรจาถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุด
เผื่อว่าพวกมันจะเกรงกลัวกฎหมาย หรือรอจนกว่าทหารจะมาถึง
ซ่า… ซ่า…
เสียงคลื่นแทรกดังขึ้นเมื่อเปิดไมค์
รถคันหลัง! พวกแกคิดให้ดีนะ…
นี่เขตน่านฟ้าหลงเซี่ย! กองทัพกำลังมา!
แต่เสียงของเขาขาดห้วงไปกลางคัน
เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นภาพในกระจกมองหลัง… ภาพที่เขาจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
เบาะหลังที่ต้าเซิ่งเคยนั่ง… ว่างเปล่า!
แต่เหนือรถคันหลังที่กำลังพุ่งเข้ามา
ร่างสีทองร่างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับภูตผี!
พริบตาเดียว ร่างเล็กจ้อยนั้นก็ระเบิดขยายใหญ่ขึ้น!
เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ กล้ามเนื้อปูดโปนขยายตัวแทบปริแตก
จากลิงน้อยน่ารัก กลายเป็น อสูรกายวานรยักษ์ สูง 3.5 เมตร ที่แผ่กลิ่นอายอำมหิตกดดันทุกสรรพสิ่ง!
ร่างวานรสงคราม !
ร่างยักษ์ลอยค้างกลางอากาศ
มันไม่แม้แต่จะชายตามองรถเป้าหมายข้างล่าง
มือคว้า น้ำเต้าเหล้า จากเอวขึ้นมา
กระดก อึก! อึก! เข้าไปหลายคำใหญ่!
กลิ่นเหล้าฉุนกึกผสมกับจิตสังหารอันบ้าคลั่งระเบิดออกมาเป็นคลื่นกระแทก!
โฮก——!!!
มันโยนน้ำเต้าทิ้ง
สองมือกระชับ กระบองตะวันม่วงทอง แน่น
ง้างขึ้นสุดแขนเหนือศีรษะ
ไม่มีท่วงท่าสวยงามซับซ้อน
มีเพียงการฟาดฟันที่เรียบง่าย ดิบเถื่อน และทรงพลังที่สุด!
เปรี้ยง!
วินาทีที่กระบองฟาดลงมา อากาศรอบบริเวณเหมือนถูกสูบหายไปจนเกิดสุญญากาศ
แล้วระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล!
มิติรอบปลายกระบองเกิดรอยร้าวสีขาวเหมือนใยแมงมุม ลามออกไปเป็นวงกว้าง
คลื่นสั่นสะเทือนแห่งการทำลายล้าง พุ่งตรงลงสู่รถออฟโรดเบื้องล่างอย่างแม่นยำ!
ตูมมม——!!!
ทุกอย่าง… หายวับไป
[สกิล: สั่นสะเทือนทลายปฐพี]
นี่คือครั้งแรกที่ต้าเซิ่งใช้ท่าไม้ตายนี้ในร่างวานรสงคราม
พลังสั่นสะเทือนพื้นฐาน 30% ถูกขยายความรุนแรงขึ้น 300%!
อานุภาพระดับภัยพิบัติ!
ร่างยักษ์ของต้าเซิ่งร่วงลงสู่พื้นดิน
เบื้องหน้าของมัน… คือหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ กว้างเกือบ 10 เมตร
ดินรอบปากหลุมไหม้เกรียม ส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง
ภายในหลุม…
รถออฟโรดคันใหญ่… มนุษย์ 6 คน… และสัตว์อสูร Rank C คางคกพิษ…
ทุกอย่างถูกบดขยี้ด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับโมเลกุล จนแหลกละเอียดกลายเป็นฝุ่นผง!
แม้แต่เสียงร้องขอชีวิต... ก็ยังไม่มีโอกาสได้เปล่งออกมา
ฝุ่นควันยังไม่ทันจาง
ร่างยักษ์ก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว กลับกลายเป็นลิงน้อยขนสีทองสูงครึ่งเมตร
วูบ!
แสงสีทองกระพริบ
มันวาร์ปกลับมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่เบาะหลังรถสวีหงหยางเหมือนเดิม
มือเล็กๆ เอื้อมไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด กริ๊ก!
แล้วหาววอดๆ เตรียมงีบต่อ
เอี๊ยดดด——!!!
เสียงเบรกดังลั่นทุ่ง
สวีหงหยางกระทืบเบรกจนตัวโก่ง หน้าเกือบทิ่มพวงมาลัย
เขาค่อยๆ หันคอแข็งๆ กลับไปมองด้านหลัง
เห็นเจ้าลิงน้อยกำลังเกาพุงทำหน้าสะลึมสะลือ
แล้วมองเลยไปที่หลุมมรณะด้านหลังรถ… หลุมที่เคยมีรถและคนอยู่เมื่อ 3 วินาทีก่อน
ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง
หยิงเฉิน…เสียงของเขาแห้งผาก
ลิงของนาย… มันไม่ใช่พญาวานรโสภาแล้วมั้ง…
นั่นมัน… คางคกพิษ Rank C นะเว้ย…
ทุบทีเดียว… ระเหยไปเลย?
เขาหันมามองโม่หยิงเฉินด้วยสายตาหวาดผวา
นาย… ไม่คิดจะให้โอกาสคุยกันหน่อยเหรอ?
เล่นเปิดอัลติใส่หน้าแบบไม่ถามสุขภาพสักคำ?
โม่หยิงเฉินเอนหลังพิงเบาะสบายๆ ไม่แม้แต่จะหันไปมองผลงาน
คุย?
เขาถามกลับเสียงเรียบ
อีกฝั่งเรียกสัตว์อสูรออกมาเตรียมยิงสกิลใส่ขนาดนั้น… มันชัดเจนแล้วว่ากะเอาให้ตาย
พี่ยังจะให้ผมคุยอะไรกับพวกมันอีก? ขอร้องให้ไว้ชีวิตเหรอ?
หรือต้องรอให้พิษมันพ่นใส่หน้าเราก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะสวนกลับยังไง?
คำถามย้อนกลับแต่ละคำ แทงใจดำสวีหงหยางจนพูดไม่ออก
จริงของมัน…
เมื่อกี้เขาเองก็กลัวจนต้องยิงพลุขอความช่วยเหลือ เพราะมั่นใจว่าอีกฝ่ายเอาจริง
แล้วทำไมพอโม่หยิงเฉินจัดการปัญหาได้เด็ดขาด เขาถึงรู้สึกว่ามัน รุนแรงเกินไป?
ภาพลักษณ์ รุ่นน้องผู้มีพรสวรรค์แสนดี ที่เขาวาดไว้ในหัว… แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี
เด็กคนนี้…
โหดเหี้ยมและเด็ดขาดกว่าที่คิดไว้เยอะ
ความใจเย็นและลงมือสังหารโดยไม่ลังเลแบบนี้…
มันคือสัญชาตญาณของนักล่าที่มองทุกภัยคุกคามเป็นเป้าหมายที่ต้องกำจัดทิ้งตั้งแต่ต้นลม
สวีหงหยางกลืนน้ำลาย หันกลับมาสตาร์ทรถออกตัวอีกครั้ง
บรรยากาศในรถอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
โม่หยิงเฉินไม่ได้สนใจความสับสนในใจของรุ่นพี่
ในหัวของเขากำลังวิเคราะห์ผลการโจมตีเมื่อครู่ผ่าน สกิลประสานสัมผัส ที่เขาเปิดใช้งานพร้อมกับที่ต้าเซิ่งออกไป
สำหรับสวีหงหยาง มันคือการโจมตีระดับล้างโลก
แต่สำหรับโม่หยิงเฉิน… มีเพียง 4 คำ
ผิดหวังนิดหน่อย
ความแรงน่ะผ่านฉลุย
เอฟเฟกต์อลังการงานสร้าง
แต่ในแง่ของ คุณภาพพลัง… มันยังไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดหวัง
เขาเคยเข้าใจว่าสกิล [สั่นสะเทือนทลายปฐพี] ที่บอกว่าเพิ่มความเสียหาย 300%
คือการเพิ่ม อัตราการผสานพลังผลปีศาจ ชั่วคราว
จาก 30% ให้กลายเป็น 90% (เกือบสมบูรณ์แบบ)
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง… การโจมตีเมื่อกี้ควรจะทำให้เกิดแผ่นดินไหวขนาดย่อม รอยร้าวควรลามไปถึงภูเขาข้างๆ
แต่ความจริงคือ…
มันแค่เอาพลังทำลายพื้นฐาน ของระดับ 30% มาคูณ 3 เฉยๆ
ไม่ได้ยกระดับความเข้าใจในพลังผลสั่นสะเทือนแต่อย่างใด
แค่ แรงขึ้น แต่ไม่ได้ ลึกซึ้งขึ้น
สรุปคือแค่เอาตัวเลขดาเมจมาคูณสาม…
ไม่ได้ช่วยให้เข้าถึงแก่นแท้ของพลังมากขึ้นสินะ…
เขาถอนหายใจเบาๆ
(แต่แค่นั้นก็เกินพอที่จะลบรถถังทั้งคันให้หายไปจากโลกได้แล้ว!)