ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 49 ลิงเทพผู้กลายเป็น ระบบค้นหาศัตรูอัตโนมัติ
ฮวงเหมิงโอบไหล่สวีหงหยางอย่างตื่นเต้น
พี่หยาง… พี่ว่าลิงของน้องโม่วิวัฒนาการเป็นตัวอะไรวะ? ทำไมมันโหดนรกแตกขนาดนี้?
สวีหงหยางเลิกคิ้วเล็กน้อย
ภาพใบหน้าสงบนิ่งของโม่หยิงเฉินเมื่อครึ่งเดือนก่อนผุดขึ้นมาในความทรงจำ
ตอนแรกเขานึกว่าเด็กคนนี้เป็นรุ่นน้องปี 1 ในมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นเหมือนกัน
จนกระทั่งจางเสี่ยวชุนหลุดปากบอกความจริง
ว่าหมอนี่… เป็นแค่ เด็กมัธยมปลาย ที่ยังไม่สอบจบการศึกษาด้วยซ้ำ!
แถมยังเป็นคนที่ปรมาจารย์ฮวงหงเฉียง ล็อกตัว มาเป็นกรณีพิเศษ
เทียบกับเขาที่เป็นนักศึกษาปี 3 ระดับหัวกะทิ…
อยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดตัวน้อยคนนี้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบฉาก
สวีหงหยางถอนหายใจยาว
น่าจะเป็น พญาวานรโสภา แหละมั้ง
สายพันธุ์ลิงศิลา เส้นทางวิวัฒนาการมันไม่ได้มีเยอะแยะอะไร ตัวท็อปสุดที่คนรู้จักก็คือตัวนี้
แถมอาจารย์ฮวงเป็นคนหนุนหลัง ท่านคงมอบเส้นทางที่ดีที่สุดให้เขาอยู่แล้ว
พูดถึงตรงนี้ เขาก็อดหัวเราะขื่นๆ ไม่ได้
แต่ที่ฉันคาดไม่ถึงคือ… อาจารย์ทุ่มทุนสร้างขนาดนี้เลยเหรอ?
การจะวิวัฒนาการในมิติลับได้… มันไม่ใช่แค่ให้ข้อมูลนะ
มันหมายความว่าอาจารย์เตรียมวัตถุดิบวิวัฒนาการระดับหายาก ยัดใส่มือเขามาตั้งแต่แรกแล้ว!
ไม่งั้นอธิบายไม่ได้หรอกว่าทำไมจู่ๆ ถึงวิวัฒนาการปุบปับได้ขนาดนี้
ฮวงเหมิงพยักหน้าเห็นด้วย
จริงของพี่… ระดับท่านปรมาจารย์ฮวง ของที่ให้ต้องไม่ธรรมดาแน่
แต่แล้วเขาก็ขมวดคิ้วสงสัยอีก
แต่พี่หยาง… ต่อให้เป็นพญาวานรโสภา มันจะโหดขนาดนี้เลยเหรอ?
1 ชั่วโมง 3 นาที… สถิตินี้ผมว่าต่อให้เอาสัตว์อสูร Rank C มาวิ่ง ยังหอบแดกเลยนะ!
สวีหงหยางส่ายหน้า
ฉันเคยเห็นพญาวานรโสภา Rank D ของจริงมาแล้ว… ถึงจะเก่งระดับท็อปเทียร์ แต่ก็ไม่เวอร์วังขนาดนี้หรอก
กุญแจสำคัญมันอยู่ที่… รากฐาน ต่างหาก
ลิงศิลาของหยิงเฉิน… มันเป็นตัว Full Constellation (6 กลุ่มดาว) นะเว้ย!
ลิงทั่วไปวิวัฒนาการ ก็เหมือนการเกิดใหม่ที่แข็งแกร่งขึ้น
แต่ลิงของเขา… มันเหมือนสร้างตึกระฟ้าบนฐานรากที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี
พอวิวัฒนาการปุ๊บ... พลังมันเลยทวีคูณแบบก้าวกระโดด!
ฮวงเหมิงสูดปากด้วยความทึ่ง เพิ่งนึกขึ้นได้
จริงด้วย! แถมยังมีไอ้นั่นอีก...
สวีหงหยางมองเหม่อไปไกล นึกถึงตอนเปิดกล่องสมบัติ First Clear
กระบองตะวันม่วงทอง ระดับ Epic…
6 กลุ่มดาว + ร่างวิวัฒนาการระดับท็อป + อาวุธระดับม่วง…
ถ้าเป็นลิงตัวนั้น… พลังรบแตะขอบ Rank C ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้!
ดวงตาของสวีหงหยางเป็นประกาย
การมีรุ่นน้องปีศาจแบบนี้เข้ามหาลัย… ชีวิตในรั้วเทียนอวิ๋นคงบันเทิงน่าดู
เขาเริ่มตั้งตารอวันที่โม่หยิงเฉินจะไปเยือนสถาบันแล้วสิ
ณ ทุ่งร้างอันเวิ้งว้าง
รถออฟโรดดัดแปลงสภาพวิ่งโขยกเขยกไปตามถนนดินลูกรัง ฝุ่นตลบอบอวล
โม่หยิงเฉินนอนเอกเขนกฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเบาะข้างคนขับ
ส่วนสวีหงหยางนั่งหน้าเครียด มือเกร็งพวงมาลัย ขับรถไปตามทางวิบาก
และบนหลังคารถ…
ต้าเซิ่ง ในร่างลิงน้อย กำลังนั่งท้าวคางด้วยท่าทางเบื่อโลกสุดขีด
ดวงตาสีทองมองเหม่อไปไกล
สีหน้าบอกบุญไม่รับ เหมือนพนักงานออฟฟิศโดนบังคับทำโอทีวันหยุด
ต้าเซิ่ง… ขวาหน้า 200 เมตร มีสัญญาณพลังงาน
เสียงโม่หยิงเฉินดังลอดขึ้นมาจากในรถ
ต้าเซิ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่
เปลือกตาแทบไม่ขยับ
วูบ!
ร่างสีทองหายวับไปกับตา
ตุบ! ตับ! เอ๋ง!
ไม่ถึงวินาที เสียงทุบเนื้อและเสียงร้องโหยหวนของสัตว์อสูรป่าก็ดังแว่วมา
แสงสีทองพุ่งกลับมาที่เดิม รถยุบยวบลงเล็กน้อย
ต้าเซิ่งกลับมานั่งท่าเดิมเป๊ะ ท้าวคางมองวิวต่อ
มือปัดหยดเลือดสีเขียวออกจากขนอย่างรำคาญ
ชีวิตหนอชีวิต…
เกิดเป็นลิงเทพทั้งที ดันโดนใช้งานเยี่ยงทาส
กลายเป็น ระบบล็อกเป้าอัตโนมัติ ไปซะงั้น!
สวีหงหยางเหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นสภาพหมดอาลัยตายอยากของลิงเทพแล้วก็อดสงสารไม่ได้
ตั้งแต่ขับรถออกมาจากค่ายพักแรม… ผ่านมา 3 ชั่วโมงแล้ว
ว่าที่รุ่นน้องปีศาจคนนี้… ใช้งานสัตว์อสูรระดับว่าที่ Rank C ที่เพิ่งทุบสถิติโลกมาหมาดๆ
…เยี่ยงกรรมกร!
สวีหงหยางทนไม่ไหว
หยิงเฉิน…
นาย… จำเป็นต้องรีบขนาดนี้เลยเหรอ?
มอนสเตอร์ข้างทางพวกนี้ EXP มันน้อยนิดเดียวเองนะ
หือ?
โม่หยิงเฉินละสายตาจากข้างทาง ตอบหน้าตาเฉย
ก็ว่างๆ ไม่มีไรทำนี่ครับ
ทางผ่านทั้งนั้น… เดินรถเปล่ามันเสียของ เก็บเล็กผสมน้อยไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็รวยเอง
ดูสิ… หลอด EXP ขยับมาตั้งมิลนึงแล้วนะ
สวีหงหยางอ้าปากค้าง
มิลเดียวเนี่ยนะ?
คนปกติเขาไม่เสียเวลาจอดรถลงไปตีมอนกระจอกหรอกเว้ย!
แต่ก็นะ… อัจฉริยะมักมีวิถีของตัวเอง เขาเลยเลือกที่จะเงียบดีกว่า
โม่หยิงเฉินเหลือบมองเพดานรถ
เห็นต้าเซิ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก็เริ่มรู้สึกผิดนิดๆ
เออว่ะ… ใช้งานหนักไปหน่อย
สัตว์อสูรลูกรักต้องดูแลดีๆ เดี๋ยวประท้วงหยุดงานจะยุ่ง
โอเค… พอแค่นี้แหละ กลับเข้ามาพักได้
สิ้นเสียงอนุญาต
ดวงตาของต้าเซิ่งเป็นประกายวิ้งวับ ความห่อเหี่ยวหายไปในพริบตา
ร่างลิงน้อยวาร์ปเข้ามานั่งที่เบาะหลังรถทันที
มันเลียนแบบท่าทางเจ้านาย เอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด
กริ๊ก!
พอล็อคเสร็จ มันก็เอนตัวพิงเบาะอย่างมีความสุข หลับตาพริ้มเตรียมงีบ
สวีหงหยางมองกระจกหลังด้วยความอิจฉา
น้องชาย… พี่เข้าใจแล้วว่าทำไมสถิตินายถึงเวอร์ขนาดนั้น
สกิลวาร์ป นี่มันโกงบรรลัยกัลป์จริงๆ
ตอนแรกนึกว่ามีคูลดาวน์นาน... ที่ไหนได้ วาร์ปถี่ยิบเป็นจังหวะหายใจเลย!
แสดงว่าตอนที่ลงดันเจี้ยนกับพวกพี่… นายจงใจออมมือเพื่อให้พวกพี่ตามทันสินะ?
ยิ่งคิดยิ่งใช่ สายตาที่มองโม่หยิงเฉินเปลี่ยนไปเป็นความเทิดทูน
พญาวานรโสภาของนายนี่มัน…
ยังพูดไม่ทันจบ
คิ้วเข้มของสวีหงหยางก็ขมวดมุ่น สายตาจับจ้องไปที่กระจกมองข้าง
รถออฟโรดคันใหญ่ยักษ์ สีดำทึบ แต่งเต็มสูบแบบรถถัง
กำลังตะบึงห้อมาตามทาง ฝุ่นตลบเป็นลำยาว
ความเร็วสูงลิบ... และทิศทางมุ่งตรงมาที่ท้ายรถพวกเขาเป๊ะๆ!
ดูทรงแล้ว… ไม่ได้มาดีแน่!
ชิบหาย!
สวีหงหยางหน้าเปลี่ยนสี กระทืบคันเร่งมิดเท้า
เครื่องยนต์คำรามลั่น รถพุ่งทะยานไปข้างหน้า
มือหนึ่งกำพวงมาลัยแน่น อีกมือควานหาปืนยิงพลุสัญญาณจากเก๊ะหน้ารถ
ลดกระจกลง แล้วยิงขึ้นฟ้าทันที!
ปัง!
พลุสีแดงพุ่งแหวกอากาศ ทิ้งควันสีเลือดเป็นทางยาว
หยิงเฉิน! จับให้แน่น!
ข้างหลังนั่น… พวกเกาหลีแน่ๆ! มันตามมาล้างแค้น!