ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 48 พี่สวีช็อก นี่ไม่ใช่ฝีมือคน นี่มันฝีมือเทพ
เวทีของต้าเซิ่ง… ควรเปลี่ยนได้แล้ว
คู่ต่อสู้ที่คู่ควรกับมัน อย่างน้อยต้องเป็นมอนสเตอร์ระดับ Rank C ขึ้นไป!
ดันเจี้ยน Rank D แห่งนี้… เล็กเกินไปสำหรับราชันย์วานรแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ในหัวของโม่หยิงเฉินตอนนี้มีแต่เรื่อง สัตว์อสูรตัวที่ 2
เขาต้องรีบไปมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น ทวงสัญญาเรื่องการจัดหาสัตว์อสูรที่ตกลงไว้
ในกระเป๋ามิติ ริวจินจักกะ ดาบเพลิงในตำนานกำลังสั่นระริกด้วยความกระหาย
พลังทำลายล้างที่เผาผลาญสรรพสิ่งให้เป็นเถ้าถ่าน… จะให้มันนอนนิ่งอยู่ในฝักตลอดไปได้ยังไง?
ขอโทษนะครับ… น้องชาย ใช่โม่หยิงเฉินหรือเปล่า?
ทหารหนุ่มนายหนึ่งเดินเข้ามาถามด้วยความเกรงใจ
ยังไม่ทันที่โม่หยิงเฉินจะตอบ
ฝูงชนรอบข้างก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
โม่หยิงเฉิน? ตัวจริงเหรอ?
หลบหน่อยๆ! ขอฉันดูหน้าเทพเจ้าหน่อย!
พระเจ้า! ยังเด็กอยู่เลย! น้องชายมีแฟนยังจ๊ะ? ป้ามีลูกสาวสวยนะ!
หน้าตาแบบนี้… ยังไม่จบมหาลัยแน่ๆ อัจฉริยะชัดๆ!
โม่หยิงเฉินทำหูทวนลม
เขาไม่อยากเสวนากับใครทั้งนั้น
รำคาญ!
เขาเบี่ยงตัวหลบชายวัยกลางคนที่พยายามจะเข้ามาตีซี้ แล้วเดินดุ่มๆ ตรงไปยังห้องพักที่ทางค่ายจัดไว้ให้
ปัง!
ประตูปิดลง เสียงอึกทึกภายนอกเงียบลงทันที
โม่หยิงเฉินเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว สมองวางแผนการเดินทางสู่เมืองเทียนอวิ๋น
ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากเมืองเทียนอวิ๋น นั่งรถไฟหุ้มเกราะประมาณ 3 ชั่วโมงก็ถึง
เขาเปิดดูตารางรถไฟในมือถือ คิ้วขมวดมุ่น
รถไฟรอบวันนี้… หมดแล้ว?
วันละเที่ยวเนี่ยนะ?
เขาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
ผู้ฝึกสัตว์ที่เพิ่งถล่มดันเจี้ยนนรกแตกมาหมาดๆ เหยียบหัวอัจฉริยะทั้งมณฑล…
ดันมาตกม้าตายเพราะตกรถไฟ!
เขานั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ต้าเซิ่งตอนนี้ Rank D เลเวล 12 แถมถือ กระบองตะวันม่วงทอง สเตตัสรวมทะลุโลก...
ผอ.หลี่ฉางชิว ที่เมืองชิงหยวน สัตว์อสูรเก่งสุดคือ ยักษ์ตาเดียว Rank C
พ่อบังเกิดเกล้าของฉัน สร้างฐานะตระกูลโม่ขึ้นมาด้วย หมาป่าวิญญาณ Rank C ตัวเดียว
ดวงตาของโม่หยิงเฉินเป็นประกาย
ถึงจะไม่เคยสู้จริง แต่เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์
ต้าเซิ่งเวอร์ชั่นปัจจุบัน… มอนสเตอร์ Rank C ทั่วไปไม่ใช่คู่มือ!
แค่ทุบทีเดียว น่าจะกลายเป็นปุ๋ย
ด้วยพลังระดับนี้… การเดินทางข้าม เนินเขาหินระเกะระกะ ด้วยตัวเองไม่ใช่เรื่องยาก
งั้น… รอติดรถ สวีหงหยาง ไปดีกว่า
หมอนั่นขับรถส่วนตัวมา
ซิ่งรถข้ามเนินเขาไปเมืองเทียนอวิ๋น เร็วกว่ารอรถไฟพรุ่งนี้เยอะ
แถวนี้มอนสเตอร์ที่โหดสุดก็แค่ โกเลมหิน Rank C
พวกนี้ขี้เกียจตัวเป็นขน ถ้าไม่ไปทุบบ้านมัน มันก็ไม่ลุกมาตีหรอก
ไม่มีภัยคุกคามสำหรับเขา
ตัดสินใจได้ดังนั้น โม่หยิงเฉินก็นั่งรออย่างใจเย็น
วูบ!
ประตูมิติบิดเบี้ยว
ทีมของสวีหงหยาง 5 คน เดินออกมาด้วยสภาพสะบักสะบอม
ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้และสิ้นหวัง
โดยเฉพาะ ฮวงเหมิง หน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ
ล้มเหลว… อีกแล้ว
ลูกทีมคนหนึ่งพูดเสียงแหบแห้ง น้ำตาซึม
การชิงจ้าวความเร็ว… มันไม่ได้ใช้แค่ใจสู้อย่างเดียวจริงๆ
เมื่อครู่นี้ พวกเขาโดนลีแจซินยั่วยุจนเลือดขึ้นหน้า แถมโดนคำพูดของโม่หยิงเฉินกระตุ้นความหวัง
เลยบ้าเลือดวิ่งเข้าไปลุยอีกรอบ
แต่เพราะใจร้อนเกินไป การประสานงานเลยรวนไปหมด เกือบตายหมู่ตอนสู้บอส
ในวินาทีวิกฤต ฮวงเหมิงตาแดงก่ำด้วยความบ้าคลั่ง
เขาสั่งให้ แรดหลังเหล็ก (สัตว์อสูรตัวหลัก) พุ่งเข้าไปรับดาเมจแทนเพื่อน จนตัวตาย!
ยอมสละสัตว์อสูรคู่ใจเพื่อแลกกับการฆ่าบอส!
แต่ถึงอย่างนั้น… เวลาก็ยังช้ากว่าทีมเกาหลีอยู่เกือบ 10 นาที
ทันทีที่เดินออกมา สวีหงหยางก็สังเกตเห็นฝูงชนที่มุงดูหน้าศิลาจารึก
แต่สีหน้าของคนเหล่านั้นเปลี่ยนไป…
ไม่มีความโกรธแค้นหรืออับอายเหมือนก่อนหน้านี้
มีแต่ความ คลั่งไคล้ และ สะใจ!
เกิดอะไรขึ้น?
หัวใจสวีหงหยางเต้นแรง สังหรณ์ใจบางอย่าง
เขารีบเบียดฝูงชนเข้าไปดู
เพียงแค่แวบแรกที่เห็น… เขาก็ยืนแข็งทื่อเหมือนถูกสาป
บนยอดสุดของศิลาจารึก
ชื่อภาษาเกาหลีที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพวกเขา… ถูกถีบตกลงไปอยู่อันดับ 2
และชื่อใหม่ที่ส่องประกายเจิดจ้า แผ่อำนาจกดข่มทุกสรรพสิ่ง… ได้ขึ้นมาครองบัลลังก์แทน!
[อันดับ 1: โม่หยิงเฉิน — เวลา: 1 ชั่วโมง 03 นาที 00 วินาที]
เปรี้ยง!
สมองของสวีหงหยางเหมือนโดนฟ้าผ่า ขาวโพลนไปหมด
นะ… นี่มัน…
ริมฝีปากเขาสั่นระริก แทบไม่เชื่อสายตา
หยิงเฉิน… ขึ้นอันดับ 1? หนึ่งชั่วโมงสามนาที?
ลูกทีมคนอื่นที่ตามมาทัน ก็เห็นภาพเดียวกัน
ตาฝาดป่าววะ? คนเดียว? เขาเข้าโซโล่ไม่ใช่เหรอ?
ล้อเล่นน่า! 1 ชั่วโมง? นี่บินข้ามแมพไปทุบบอสเลยเหรอไง?
สวีหงหยางจ้องมองชื่อนั้นตาไม่กระพริบ
เขารู้จักลิงศิลาของโม่หยิงเฉินดีกว่าใคร
เมื่อครึ่งเดือนก่อน พวกเขาเคยสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา
ตอนนั้นมันเก่งจริง ดาเมจแรงกว่าองครักษ์ดาบของเขาด้วยซ้ำ
แต่… เขาเป็นคนตัดสินใจเอง
ตอนที่จะเริ่มแข่ง Speed Run เขาเป็นคนบอกให้โม่หยิงเฉินออกจากทีม
เพราะคิดว่าการมีสัตว์อสูรแค่ตัวเดียว จะทำให้เคลียร์มอนสเตอร์ไม่ทันกิน
เขาเลือก จางเสี่ยวชุน ที่มีสัตว์อสูร 2 ตัวมาแทน
ผลลัพธ์คืออะไร?
ทีมของเขา… ทุ่มเทแทบตาย สละสัตว์อสูรไปตัวนึง… ยังแพ้เกาหลีหลุดลุ่ย
แต่คนที่เขา เขี่ยทิ้ง…
กลับมาคนเดียว… แล้วสร้างสถิติระดับพระเจ้าที่พวกเขาไม่มีวันเอื้อมถึง!
หรือว่า…
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวสวีหงหยาง
ลิงศิลาตัวนั้น… แม้จะเก่งเวอร์วัง แต่ตอน Rank E ไม่มีทางทำเวลาขนาดนี้ได้แน่
1 ชั่วโมง 3 นาที… นี่มันเร็วกว่าขีดจำกัดของ Rank D เลเวล 100 ไปไกลโข
เว้นเสียแต่ว่า… มีพลังระดับ Rank C เข้ามาเกี่ยวข้อง!
แต่กฎของมิติลับชัดเจน Rank C เข้าไม่ได้!
เมื่อตัดความเป็นไปไม่ได้ออกทั้งหมด… สิ่งที่เหลืออยู่ แม้จะไม่น่าเชื่อ ก็ต้องเป็นความจริง
โม่หยิงเฉิน… ใช้เวลาครึ่งเดือนนี้ ปั้นลิงศิลาจนเลเวลตัน!
แล้ววิวัฒนาการมันในมิติลับ!
ข้อสรุปนี้ผุดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ฮวงเหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ดูเหมือนจะคิดได้เหมือนกัน
พี่หยาง…
น้องโม่… เขา… เขาจับไอ้ลิงบ้านั่นวิวัฒนาการแล้วเหรอ?
อืม…
สวีหงหยางพยักหน้าเสียงหนักแน่น
น่าจะเป็นอย่างนั้น
ฮวงเหมิงนิ่งอึ้งไป 3 วินาที
ก่อนที่ใบหน้าเศร้าหมองจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างจนปากแทบฉีก
ความสะใจพุ่งทะลุปรอท!
เยี่ยม! เยี่ยมไปเลยโว้ยยย!
เขาตบต้นขาตัวเองดังฉาด
ไอ้น้องชาย… ทำได้แสบทรวงจริงๆ! กดเวลาลงมาขนาดนี้ ไอ้พวกเกาหลีหน้าหงายแน่!
จะมาทวงสถิติคืนเหรอ? ฝันไปเถอะ! ชาตินี้พวกมันไม่มีปัญญาแตะต้องตัวเลขนี้ได้หรอก!
สะใจโว้ยยย! ฮ่าๆๆๆ!