ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 18 เดี๋ยวนะ นี่มันระดับนรกแตกเรอะ
ในขณะเดียวกัน ณ มิติลับรังโคโบลด์ ระดับยาก
โฮก!!!
เสียงคำรามสุดท้ายของโคโบลด์ดังขึ้นก่อนที่ร่างของมันจะล้มตึงลงกับพื้น
ตั๊กแตนเงาทมิฬ ของซูหลีหอบหายใจหนักหน่วง กรงเล็บคู่หน้าชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีเขียว บนเกราะอกมีรอยขีดข่วนลึกจนเกือบถึงเนื้อใน
ส่วน กิ้งก่ามังกรปีกคู่ ของเย่ฝานซิง แม้จะสภาพดีกว่าหน่อย แต่ก็เห็นชัดว่าเหนื่อยล้าเต็มที มันเพิ่งใช้หางตุ้มหนามฟาดหัวโคโบลด์ตัวสุดท้ายจนแหลกละเอียด
การบุกตะลุยดันเจี้ยนรอบนี้ยากลำบากกว่าที่คิด
แม้โคโบลด์ในระดับยากจะเป็นเพียง Rank F เลเวล 100 แต่พวกมันมากันเป็นฝูงและมีความดุร้ายผิดปกติ ต่อให้ทีมของพวกเขามีสัตว์อสูรระดับ E ถึงสามตัว แต่ก็ต้องงัดทุกกลยุทธ์ออกมาใช้ถึงจะรอดมาได้
ในที่สุด เส้นทางข้างหน้าก็โล่งสะดวก มองเห็นปากถ้ำรังบอสอยู่รำไร
ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เตรียมจะพักฟื้นพลังสักครู่ก่อนเปิดศึกตัดสินกับบอส
แต่แล้ว… หายนะก็บังเกิด
เซี่ยโยว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้นหรืออยากทำผลงาน เห็นว่าทางสะดวกจึงสั่งให้ ทานตะวันสุริยา เดินอาดๆ ขึ้นไปหน้าสุด หวังจะไปจับจองพื้นที่วางตำแหน่งฮีลสวยๆ สำหรับไฟต์บอส
ทำบ้าอะไรของเธอ! ถอยมา! เย่ฝานซิงตะโกนลั่น ตาขวากระตุกยิก
แต่สายไปเสียแล้ว
ทันทีที่ดอกทานตะวันโผล่พ้นมุมเลี้ยว…
กรรรร——!!!
เสียงคำรามกึกก้องดังประสานกัน โคโบลด์หน่วยลาดตระเวนสี่ตัวที่ซุ่มอยู่หน้าถ้ำบอสพุ่งตัวออกมาพร้อมกัน สายตาอาฆาตล็อคเป้าไปที่เหยื่อตัวน้อยที่เดินทะเล่อทะล่าเข้ามา
แย่แล้ว! ซูหลีกรีดร้อง
หอกสั้นสี่เล่มพุ่งแหวกอากาศ ระดมใช้สกิล [พุ่งชน] เข้าใส่ทานตะวันผู้โชคร้ายพร้อมกัน
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
รุมกินโต๊ะ!
ทานตะวันสุริยาซึ่งเป็นสายซัพพอร์ตตัวบางร่างน้อย ไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต ร่างของมันระเบิดกลายเป็นละอองแสงสีทอง พุ่งกลับเข้าสู่ห้วงจิตของเซี่ยโยวทันที
(ตายคาที่)!
เซี่ยโยว!!!
เส้นเลือดบนขมับของเย่ฝานซิงปูดโปนจนน่ากลัว ถ้าไม่ติดว่ายังอยู่ในสถานการณ์สู้รบ เขาคงกระโดดถีบยัยนี่ไปแล้ว
ไม่ได้เรื่อง! ตัวถ่วงชัดๆ!
ฮึก... ฉัน… ฉันขอโทษ… เซี่ยโยวหน้าซีดเผือด น้ำตาคลอเบ้าทำอะไรไม่ถูก
ตั้งสติ! เคลียร์มอนสเตอร์ก่อน!
ซูหลีตะโกนเรียกสติ สั่งการตั๊กแตนเงาทมิฬและเพื่อนร่วมทีมที่เหลือให้เข้าปะทะกับโคโบลด์บ้าเลือดทั้งสี่ตัว
เมื่อขาดตัวฮีล การต่อสู้ก็กลายเป็นนรกขนาดย่อมๆ พวกเขาต้องแลกเลือดและยากันอย่างทุลักทุเล กว่าจะจัดการโคโบลด์ตัวสุดท้ายลงได้ ก็เล่นเอาหอบจนตัวโยน
เย่ฝานซิงยืนหน้าเขียวคล้ำ อกกระเพื่อมแรงด้วยความโกรธ
เขาตวัดสายตาพิฆาตมองเซี่ยโยวที่ยืนก้มหน้าสำนึกผิด ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วกัดฟันพูดเสียงเย็นชา
กลับ! เลิกดัน!
ตะ… แต่ว่าพี่เย่ บอสอยู่แค่ข้างหน้านี้แล้วนะ ซูหลีพยายามแย้งด้วยความเสียดาย
ไม่มีฮีลเลอร์ จะเอาอะไรไปสู้! เย่ฝานซิงสวนกลับทันควัน
ต่อให้ฟลุ๊คชนะ สัตว์อสูรของเราก็คงเจ็บหนักจนไปต่อไม่ไหว แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปปั่นรอบทำสถิติ?
วันนี้เรามาเพื่อชิงอันดับ ไม่ได้มาฆ่าตัวตายกับไอ้มอนสเตอร์เวรพวกนี้!
ในใจของเย่ฝานซิงเดือดดาลจนแทบระเบิด เป้าหมายของเขาคือท็อปชาร์ต Speed Run ระดับยาก แต่แค่รอบแรกยังไม่ทันเห็นหน้าบอส ก็ต้องม้วนเสื่อกลับบ้านอย่างน่าสมเพช
น่าขายหน้าที่สุด!
ทีมของเย่ฝานซิงเดินก้าวผ่านประตูมิติออกมาด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ
แสงแดดจ้าภายนอกทำให้พวกเขาต้องหรี่ตาปรับโฟกัส
แต่พอยืนตั้งหลักได้ สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้พวกเขาชะงัก
ไม่ไกลนัก… โม่หยิงเฉินกำลังยืนกอดอกพิงป้ายประกาศรับคนอย่างสบายใจเฉิบ ราวกับมาปิกนิก
เย่ฝานซิงขมวดคิ้วมุ่น
เขารู้จักซูหลีดี ถ้าเธอบอกว่าหมอนี่เก่ง มันก็คงเก่งจริง แต่… ไหนบอกจะไปโซโล่? ทำไมออกมาเร็วกว่าพวกเขาล่ะ? หรือว่าลุยคนเดียวไม่ไหวเลยถอดใจออกมาตั้งป้ายหาคนช่วย?
สมองของเย่ฝานซิงประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปหาซูหลี
ซูหลี… เพื่อนเธอคนนั้นกำลังหาปาร์ตี้อยู่พอดี
ในเมื่อตอนนี้เซี่ยโยวหมดสภาพไปแล้ว… เธอลองไปคุยกับเขาดูไหม? ชวนเขามาเข้าทีมเรา
แต่ทว่า… ยังไม่ทันสิ้นเสียงเย่ฝานซิง
ซูหลีก็เม้มริมฝีปากแน่น แววตามุ่งมั่น เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินตรงดิ่งเข้าไปหาโม่หยิงเฉินทันที
เย่ฝานซิงยิ้มค้าง… สังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆ
เพื่อนโม่… นายกำลังหาคนเหรอ?
ซูหลีมายืนอยู่ตรงหน้าโม่หยิงเฉิน ถามด้วยน้ำเสียงลุ้นระทึก
โม่หยิงเฉินเงยหน้าขึ้นมอง แล้วพยักหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ
ในใจของซูหลีลิงโลดจนแทบจะกรีดร้องออกมา
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เธอรู้ซึ้งถึงพลังของโม่หยิงเฉินดีที่สุด!
เมื่อวาน ลิงศิลาของเขาฟาดทีเดียว ตั๊กแตนเงาทมิฬของเธอปลิวติดกำแพง สลบเหมือด!
แล้วเมื่อกี้ ในดันเจี้ยนระดับยาก ตั๊กแตนของเธอก็สามารถดวลตัวต่อตัวกับโคโบลด์เลเวล 100 ได้สูสี
สมการในหัวของซูหลีทำงานอย่างรวดเร็ว:
ตั๊กแตนเงาทมิฬ ≈ โคโบลด์ระดับยาก
ลิงศิลา >>> ตั๊กแตนเงาทมิฬ
เพราะฉะนั้น… ลิงศิลา >>>>> โคโบลด์ระดับยาก!
ลิงตัวนั้น… มันคือสัตว์ประหลาดที่สามารถบดขยี้มอนสเตอร์ในระดับยากได้เหมือนบี้มด!
ยิ่งเห็นป้ายที่เขียนว่าลง 2 คนยิ่งตอกย้ำความมั่นใจ นี่แสดงว่าเขาไม่ได้ต้องการคนช่วยสู้ เขาแค่ต้องการลูกมือเพื่อเพิ่มความเร็ว!
โอกาสทองแบบนี้… ถ้าปล่อยหลุดมือไปก็โง่เต็มที!
ซูหลีไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เธอเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา กดปุ่ม [ออกจากปาร์ตี้] ทันที
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนการออกจากกลุ่มดังขึ้นในหัวของเย่ฝานซิงและคนอื่นๆ พร้อมกัน
เย่ฝานซิงเบิกตากว้าง มองซูหลีด้วยความช็อก
ซูหลี! นี่เธอทำอะไร!?
ขอโทษนะพี่เย่
ซูหลีหันกลับมาส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้เพื่อนสมัยเด็ก
พอดีเพื่อนฉันเขาขาดคนช่วยด่วน ฉันต้องไปช่วยทางนั้นก่อน พวกนายหาตัวดาเมจคนใหม่มาแทนได้เลย ไม่ต้องรอฉัน
พูดจบ ไม่รอให้เย่ฝานซิงได้ท้วงติง เธอหันกลับไปหาโม่หยิงเฉินแล้วกดส่งคำขอเข้าร่วมปาร์ตี้ทันที
ติ๊ง! [มีคำขอเข้าร่วมปาร์ตี้จาก: ซูหลี]
โม่หยิงเฉินมองชื่อที่เด้งขึ้นมา แล้วเหลือบมองหน้าซูหลีแวบหนึ่ง ก่อนจะกดยอมรับ
ไปกันเลย เวลาเป็นเงินเป็นทอง
พูดจบ เขาก็เดินนำลิ่วเข้าหาประตูมิติทันที โดยมีต้าเซิ่งเดินแกว่งกระบองตามหลังอย่างอารมณ์ดี
ซูหลียิ้มกว้าง รีบวิ่งเหยาะๆ ตามไปติดๆ ทิ้งให้เย่ฝานซิงยืนหน้าเขียวอ้าปากพะงาบๆ อยู่ข้างหลัง เหมือนคนเพิ่งกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว
[กำลังสร้างพื้นที่มิติลับ…]
[ยืนยันระดับความยาก: นรกแตก ]
แสงสีฟ้าโอบล้อมรอบตัว
พริบตาเดียว ซูหลีก็มายืนอยู่ในโถงถ้ำรังโคโบลด์ที่คุ้นเคยอีกครั้ง
แต่ทว่า… บรรยากาศรอบตัวมันช่างแตกต่าง
ความกดดันที่หนักอึ้ง กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้น และเสียงคำรามของมอนสเตอร์ที่ดังก้องกังวานกว่าเดิมหลายเท่า ทำให้ขนทั่วร่างของเธอลุกชัน
ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นข้อความแจ้งเตือนระดับความยากที่ลอยอยู่ตรงมุมสายตา
ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงจนแทบถลน
มะ… ไม่จริงน่า! เพื่อนโม่…
เสียงของซูหลีสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์
นี่มัน… ระดับนรกแตก!?
นาย… นายกดผิดหรือเปล่า!?
นรกแตกเนี่ยนะ!? ล้อกันเล่นใช่ไหม!
พวกเขามีกันแค่สองคน!
ลิงศิลาหนึ่งตัว… กับตั๊กแตนของเธอที่เพิ่งโดนระดับยากตบจนน่วมมาหมาดๆ?
นี่มันไม่ใช่การเก็บเลเวลแล้ว… นี่มันพากันมาฆ่าตัวตายชัดๆ!