ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 17 รับสมัครปาร์ตี้ ลงคู่ ขาด 1 ขอคนเชื่อฟัง
โม่หยิงเฉินสั่งการให้ต้าเซิ่งบุกทะลวงเข้าไปยังเส้นทางที่เหลืออีกสองสายเพื่อกวาดล้างเหล่าโคโบลด์ให้สิ้นซาก
สถานการณ์ยังคงเป็นไปตามคาด… การสังหารหมู่แบบฝ่ายเดียว
[สังหาร โคโบลด์ (นรกแตก) Rank E เลเวล 40: ได้รับ EXP +40]
เสียงแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ดังรัวๆ ในหัวเหมือนเสียงดนตรีแห่งชัยชนะ
ต้าเซิ่งกำลังไล่ทุบมอนสเตอร์อย่างมันมือ แต่โม่หยิงเฉินกลับขมวดคิ้วคำนวณตัวเลขในหัวอย่างหนัก
แม้โครงสร้างของรังโคโบลด์จะเรียบง่าย แต่การที่มีทางแยกสามทางทำให้ต้องเสียเวลาเดินย้อนไปมาเพื่อเคลียร์ให้ครบทุกซอกทุกมุม
ถึงต้าเซิ่งจะฆ่าไวแค่ไหน แต่เวลาที่เสียไปกับการวิ่งมาราธอนในถ้ำก็ไม่ใช่เล่นๆ
เขาประเมินคร่าวๆ ว่าการลุยเดี่ยวจนจบดันเจี้ยนรวมเวลากลับไปที่ทางเข้า น่าจะกินเวลาประมาณ 40 นาที
เสียเวลาเดินทางมากเกินไป…
ถ้าหาคนมาช่วยลากมอนสเตอร์…
ความคิดนี้ผุดขึ้นมา แต่ก็ต้องชั่งน้ำหนักให้ดี
ตามกฎของมิติลับ ปาร์ตี้ 3 คนจะถูกหารค่าประสบการณ์ลงอย่างมาก ต่อให้เคลียร์ไวขึ้น แต่ตัวเลขสุทธิอาจจะไม่คุ้มค่าเหนื่อย
แต่ถ้า… ปาร์ตี้ 2 คน ล่ะ?
ค่าประสบการณ์จะเหลือ 70% ของการลุยเดี่ยว
แผนการผุดขึ้นในหัวทันที: เขาจะรับผิดชอบเคลียร์สองเส้นทางและจัดการบอส ส่วนเพื่อนร่วมทีมมีหน้าที่แค่วิ่งไปเส้นทางที่สาม ลากมอนสเตอร์ทั้งหมดกลับมาที่จุดนัดพบหน้าทางเข้า
แล้วให้ต้าเซิ่งใช้พลังสั่นสะเทือน... ตูมเดียวหายทั้งแมพ!
วิธีนี้จะตัดเวลาเดินเท้าไปได้มหาศาล
ในสถานการณ์อุดมคติ เวลาในการเคลียร์ต่อรอบน่าจะลดเหลือแค่ 20 นาที
คำนวณความคุ้มค่า:
ลุยเดี่ยว 40 นาที ได้ EXP 100%
ลุยคู่ 20 นาที ได้ EXP 70%… ถ้าทำ 2 รอบในเวลา 40 นาที จะได้ EXP รวม $70% times 2 = 140%$!
ประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น 40%!
ดวงตาของโม่หยิงเฉินเป็นประกาย
ในโลกของผู้ฝึกสัตว์… ความเร็วคือความรวย!
เมื่อได้ข้อสรุป เขาก็ไม่รอช้า หลังจากเก็บกวาดโคโบลด์ตัวสุดท้ายเสร็จ เขาก็พาต้าเซิ่งเดินทะลุประตูมิติกลับออกมาสู่โลกภายนอกทันที
บรรยากาศหน้าทางเข้ามิติลับเต็มไปด้วยความหดหู่
นักเรียนจำนวนมากที่เพิ่งออกมาจากดันเจี้ยนต่างนั่งคอตก จับกลุ่มปรับทุกข์กันเสียงระงม ผิดกับตอนขาเข้าที่ฮึกเหิมราวกับจะไปกู้โลก
สัตว์อสูรหลายตัวมีบาดแผลเหวอะหวะ บางตัวนอนซมหมดสภาพจากการต่อสู้ที่ดุเดือด
โหดชิบหาย… ขนาดระดับทั่วไปยังตึงมือขนาดนี้ พวกโคโบลด์มันบ้าเลือดชัดๆ
นั่นสิ หมาป่าวายุของฉันเกือบขิต โดนรุมทุบจนน่วม ดีนะกดออกทัน
เห็นทีมคุณชายเย่ไหม? ได้ข่าวว่าลงระดับยาก ไม่รู้ป่านนี้เป็นไงบ้าง
ระดับนั้นคงไหวแหละ ทีมเทพขนาดนั้น…
ท่ามกลางเสียงบ่นกระปอดกระแปด โม่หยิงเฉินยืนมองต้าเซิ่งที่ยังกระโดดโลดเต้นอย่างคึกคัก
เลเวลของมันพุ่งขึ้นมาเป็น เลเวล 3 แล้ว และหลอด EXP ก็ปริ่มๆ จะแตะเลเวล 4 อยู่รอมร่อ
เขาเกาหัวแกรกๆ ด้วยความมึนงง
มันยากขนาดนั้นเลยเหรอวะ?
แค่ระดับทั่วไปเองนะ… ทำไมสภาพแต่ละคนดูไม่ได้เลย
โม่หยิงเฉินผู้ไม่เข้าใจความยากลำบากของชาวบ้านร้านตลาด เลิกสนใจเสียงนกเสียงกา เดินตรงไปที่จุดบริการ ยืมกระดานไวท์บอร์ดเล็กๆ จากอาจารย์คุมสอบ
หยิบปากกาเมจิกขึ้นมาเขียนข้อความด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่น
[รับคนเข้าปาร์ตี้ | ลง 2 คน | ขาด 1]
[ขอคนวิ่งไว ลากมอนได้ เชื่อฟังคำสั่ง]
[เน้นรอบไว! สายชิลล์หลบไป!]
เขียนเสร็จก็ตั้งกระดานไว้ข้างตัว ยืนกอดอกรอเหยื่อรายใหม่อย่างใจเย็น
ป้ายประกาศสุดอินดี้ของเขาดึงดูดสายตาคนรอบข้างได้ทันที
ในขณะที่คนอื่นกำลังเลียแผลใจ ไอ้หมอนี่ดันประกาศรับสมัครคนลงดันต่อ แถมเงื่อนไขยังแปลกประหลาด
ไม่นานนัก นักเรียนชายสองคนก็เดินเข้ามาด้วยความสนใจ
คนหนึ่งมี แมวแสงจันทร์ (Rank F) อีกคนมี ด้วงเกราะดิน (Rank F)
เพื่อน...
ไอ้ที่เขียนว่าลง 2 คนนี่หมายความว่าไง? นายจะรับเพิ่มแค่คนเดียวเหรอ?
โม่หยิงเฉินพยักหน้าหน้าตายใช่ ปาร์ตี้สองคน หารสอง จบนะ
สองหนุ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สายตาเต็มไปด้วยความกังขา
สองคนเนี่ยนะ?
เขาไล่สายตามองโม่หยิงเฉินสลับกับลิงศิลาข้างๆ แล้วทำหน้าเหมือนเห็นผี
พวกเราลงกันห้าคน ระดับทั่วไป ยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด…
แล้วนาย… ใช้ลิงศิลา… เอ่อ… เพื่อน นายแน่ใจนะ?
โม่หยิงเฉินยังคงตีหน้านิ่ง ตอบกลับเสียงเรียบ
มั่นใจ รับคนเดียว ลงระดับนรกแตกขอแค่ขาไว ลากมอนเป็น ก็พอ
นะ… นรกแตก!?
คราวนี้ไม่ใช่แค่คนถาม แต่เพื่อนที่ยืนข้างๆ ถึงกับอุทานลั่น
มองโม่หยิงเฉินด้วยสายตาราวกับมองคนบ้าหลุดออกมาจากโรงพยาบาล
เชรดดด… นรกแตก?
พวกขาอ้าปากพะงาบๆ เหมือนอยากจะเตือนสติ แต่สุดท้ายก็ส่ายหัวด้วยความเวทนา แล้วรีบจูงสัตว์อสูรเดินหนีไปทันที
เสียงกระซิบกระซาบลอยมาตามลม
บ้าไปแล้ว… สองคนลงนรกแตก? ลิงหินไม่มีสกิลโจมตีสักท่า จะเอาอะไรไปสู้?
สงสัยอยากตายเร็ว… ปล่อยมันไปเถอะ พวกไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
โม่หยิงเฉินมองตามหลังสองคนนั้นไปแล้วถอนหายใจ
อะไรกันนักกันหนา…
ลงสองคนมันยากตรงไหน? ก็แค่เดินลากมอนมาให้ทุบ จบข่าว…
สิ่งที่โม่หยิงเฉินไม่รู้คือ ทันทีที่เขาก้าวออกมาจากประตูมิติ เขาตกเป็นเป้าสายตาของขาใหญ่ริมสนามเข้าอย่างจัง
โดยเฉพาะ ปรมาจารย์ฮวงหงเฉียง
ผู้เฒ่าขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองการกระทำของโม่หยิงเฉินด้วยความฉงน
ไอ้หนูนั่น… คิดจะทำอะไร?
ด้วยศักยภาพของลิงศิลาตัวนั้น ต่อให้ไม่มีสกิลโจมตีรุนแรง แต่ถ้าค่อยๆ นวดไปเรื่อยๆ ก็น่าจะโซโล่ระดับทั่วไปได้สบายๆ
ทำไมต้องหาคนเข้าปาร์ตี้? แถมเจาะจงเอาแค่คนเดียว?
พฤติกรรมผิดมนุษย์มนาของเด็กหนุ่มทำให้ปรมาจารย์ระดับ 5 ผู้เจนจัดในยุทธภพยังต้องเกาหัวแกรกๆ
ท่านผู้เฒ่าตัดสินใจว่าจะรอดูสถานการณ์ไปก่อน อยากรู้ว่าเจ้าเด็กนี่มีแผนอะไรในใจ
แต่พอหางตาเหลือบไปเห็น ผอ.หลี่ฉางชิว ทำท่าจะเดินเข้าไปหาโม่หยิงเฉิน ท่านฮวงก็รีบยกไม้เท้าขึ้นขวางทันที
เขารู้ทันเกมพวกมหาวิทยาลัยอื่นที่เอาของมาล่อหลี่ฉางชิว
โม่หยิงเฉินคนนี้… เขาจองแล้ว!
ไม่ใช่แค่เพราะลิงศิลา 6 กลุ่มดาว หรือข้อมูลการวิวัฒนาการ
แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณนักวิจัยของเขามันบอกว่า… เจ้าลิงตัวนี้คือกุญแจดอกสำคัญที่จะไขปริศนาคอขวดงานวิจัยที่เขาติดขัดมานานหลายปี!
ในจังหวะสำคัญแบบนี้…
ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้เข้าใกล้เด็กนี่เด็ดขาด!
หลี่ฉางชิวจะไปเป็นพ่อสื่อให้มหาวิทยาลัยอื่น?
ฝันไปเถอะ!