ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 16 เลเวลอัพครั้งแรกและการจัดสรรค่าสถานะ
ความตื่นเต้นระทึกขวัญของการลงมิติลับครั้งแรก… มลายหายไปสิ้นตั้งแต่วินาทีที่โคโบลด์ตัวแรกถูกระเบิดเป็นจุล
โม่หยิงเฉินเดินล้วงกระเป๋าทอดน่องตามหลังต้าเซิ่งอย่างสบายอารมณ์ ราวกับมาเดินชมสวนหลังบ้าน มองดูเจ้าวานรศิลาไล่ทุบมอนสเตอร์ข้างหน้าอย่างเมามัน
[สังหาร โคโบลด์ (นรกแตก) Rank E เลเวล 40: ได้รับ EXP +40]
เสียงแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ดังขึ้นในหัวเป็นระยะ ฟังดูไพเราะเสนาะหูยิ่งกว่าเสียงดนตรี
แม้พลังของ ผลสั่นสะเทือน จะรุนแรงและกินวงกว้าง แต่ข้อเสียคือมันผลาญพลังกายมหาศาล และเนื่องจากมอนสเตอร์ในถ้ำนี้ไม่ได้กระจุกตัวกันหนาแน่น โม่หยิงเฉินจึงสั่งให้ต้าเซิ่งลดความรุนแรงลง เปลี่ยนจากการระเบิดพื้นที่ เป็นการเคาะรายตัวแบบเน้นๆ แทน
ถึงจะเปลี่ยนวิธี แต่ความเร็วในการเคลียร์ก็ยังน่าตกใจ เพราะไม่ว่าจะท่าไหน... ผลลัพธ์ก็คือทีเดียวจอดเหมือนเดิม
หลังจากกวาดล้างสมุนรายทางมาได้ราวสิบนาที โถงถ้ำเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้น
ร่างมหึมาที่ใหญ่กว่าโคโบลด์ทั่วไปถึงสองเท่า ยืนตระหง่านอยู่กลางโถง ในมือถือลูกตุ้มเหล็กขนาดใหญ่ ดวงตาฉายแววดุร้ายจ้องเขม็งมาทางผู้บุกรุก
[ราชันย์โคโบลด์ (นรกแตก)]
[ระดับ: Rank E เลเวล 100 (จุดสูงสุด)]
[ธาตุ: ดิน]
[ทักษะ: เกราะปฐพี, พุ่งชน, ทุบสามผสาน]
[เกราะปฐพี: เรียกพลังธาตุดินมาสร้างชุดเกราะหินห่อหุ้มร่างกาย]
[ทุบสามผสาน: เหวี่ยงลูกตุ้มโจมตีต่อเนื่อง 3 ครั้ง แต่ละครั้งสร้างความเสียหาย 80% คูลดาวน์ 30 วินาที]
ทันทีที่เห็นผู้บุกรุก ราชันย์โคโบลด์ก็คำรามลั่น เหวี่ยงลูกตุ้มยักษ์ข่มขวัญ
แสงสีเหลืองหม่นพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน ก่อตัวเป็นชุดเกราะหินหนาเตอะปกคลุมทั่วร่างของมันอย่างรวดเร็ว เพิ่มความน่าเกรงขามขึ้นอีกหลายเท่าตัว
ต้าเซิ่งแสยะยิ้มโชว์เขี้ยวขาว วูบหนึ่งร่างของมันก็เลือนหายไปจากจุดเดิม
พริบตาต่อมา มันไปโผล่ตรงหน้าบอสร่างยักษ์
ไม่มีลีลาท่าทางซับซ้อน มีเพียงกระบองหินทื่อๆ ที่ฟาดขวางลำตัวออกไปอย่างเรียบง่าย
ตูม——!!!
เสียงกระแทกทึบหนักดังสนั่น รอยร้าวรูปใยแมงมุมกระจายออกจากจุดที่กระบองสัมผัส ลามไปทั่วเกราะหินของราชันย์โคโบลด์ในเสี้ยววินาที
เพล้ง! เพล้ง!
เสียงเกราะแตกละเอียดดังระงม ดวงตาสีเหลืองขุ่นของราชันย์โคโบลด์เบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
เกราะปฐพีระเบิดออก เศษหินปลิวว่อน ร่างอันใหญ่โตของมันกระเด็นลอยละลิ่วเหมือนถูกรถบรรทุกชน อัดกระแทกเข้ากับผนังถ้ำด้านหลังอย่างจัง
มันกระตุกอยู่สองสามที ก่อนจะแน่นิ่งไป
โม่หยิงเฉินเดินเข้าไปใช้ปลายเท้าเขี่ยซากศพ
อืม…
สมกับที่เป็นบอสเลเวล 100 แข็งแกร่งใช้ได้
โดนต้าเซิ่งหวดเต็มแรงขนาดนี้ ยังเหลือซากครบ 32 ไม่ระเบิดเป็นชิ้นๆ เหมือนพวกลูกกระจ๊อก
นับถือในความอึด ถือว่าสอบผ่าน!
[สังหาร ราชันย์โคโบลด์ (นรกแตก) Rank E เลเวล 100: ได้รับ EXP +400]
[ยินดีด้วย! สัตว์อสูรของท่านเลเวลอัพ: Rank E เลเวล 1 -> เลเวล 2]
[ได้รับแต้มสถานะอิสระ กรุณาทำการจัดสรร]
เสียงระบบแจ้งเตือนรัวๆ พร้อมกับแสงสีเขียวที่ลอยเด่นออกมาจากศพของบอส ตัดกับความมืดในถ้ำอย่างชัดเจน
ของดรอป?
โม่หยิงเฉินนั่งลง ยื่นมือไปสัมผัสกลุ่มแสงนั้น
[รองเท้าศึกโคโบลด์ชั้นยอด]
[คุณภาพ: สีเขียว (Elite)]
[ความว่องไว +20, ความอึด +10]
[เงื่อนไข: Rank E เลเวล 10]
[เซ็ตเอฟเฟกต์ 1: ความว่องไว +50 (เมื่อใส่ครบ 3 ชิ้น)]
[เซ็ตเอฟเฟกต์ 2: สกิลใช้งานพุ่งชน(เมื่อใส่ครบ 5 ชิ้น)]
ดวงดีชะมัด
ต้องการเลเวล 10 เหรอ... วันนี้เคลียร์ดันเจี้ยนจบก็น่าจะใส่ได้พอดี
ตามตำราเรียน คุณภาพอุปกรณ์ไล่เรียงจากต่ำไปสูงคือ: ขาว (ทั่วไป), เขียว (ชั้นยอด), ฟ้า (หายาก), ม่วง (มหากาพย์), ทอง (ตำนาน), ส้ม (โบราณ), และ แดง (พระเจ้า)
ส่วนเซ็ตเอฟเฟกต์จะต้องใส่อุปกรณ์ชื่อเดียวกันให้ครบจำนวนถึงจะทำงาน
มิติลับระดับเริ่มต้นอย่างรังโคโบลด์ ปกติอัตราดรอปของต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ยิ่งเป็นของระดับเขียว แทบไม่ดรอปในระดับความยากทั่วไปหรือยากเลยด้วยซ้ำ มีแต่ระดับนรกแตกเท่านั้นที่มีลุ้น… ซึ่งโอกาสก็น้อยนิด
ไม่นึกว่าตีบอสตัวแรกก็หล่นตุ๊บมาให้เลย
โม่หยิงเฉินเก็บรองเท้าเข้ามิติเก็บของ แล้วหันมาสนใจหน้าต่างสถานะของต้าเซิ่ง
ตามคาด เลเวล 2 ได้รับแต้มสถานะอิสระ 10 แต้ม
ในโลกนี้ สัตว์อสูรเลเวลอัพค่าสถานะพื้นฐานจะไม่เพิ่มเอง แต่จะได้แต้มมาให้ผู้ฝึกสัตว์บริหารจัดการ
นี่คือศาสตร์แห่งการปั้น การอัปสเตตัสที่ต่างกันจะกำหนดทิศทางการเติบโตของสัตว์อสูร ว่าจะเป็นสายโจมตีบ้าเลือด สายถึกทนทายาด หรือสายซัพพอร์ต
สำหรับสัตว์อสูร Rank E โดยทั่วไปจะได้แต้ม 1-10 แต้มต่อเลเวล
ตรงนี้แหละที่ความเหนือชั้นของสัตว์อสูรคู่ชะตาแสดงผล เพราะพวกมันเกิดมาพร้อมศักยภาพเต็มพิกัด จึงการันตีว่าจะได้ 10 แต้มเต็ม ทุกครั้งที่เลเวลอัพ!
ต่างจากสัตว์ป่าที่จับมาทำสัญญาภายหลัง พวกนั้นถ้าศักยภาพดีหน่อยอาจได้ 8-9 แต้ม ถ้าแย่หน่อยก็ 4-5 แต้ม ซึ่งระยะยาวความห่างชั้นจะยิ่งมหาศาล
โม่หยิงเฉินเพ่งสมาธิไปที่หน้าต่างสถานะของต้าเซิ่ง
อืม… ความอึด (VIT) อันนี้ต้องเน้นเลย ยิ่งเยอะยิ่งดี
พลังของผลสั่นสะเทือนนั้นทรงอานุภาพ แต่สิ่งที่ต้องแลกคือพลังกายไม่ใช่มานาหรือพลังจิต ดังนั้นความอึดจึงเป็นเหมือนถังน้ำมัน ยิ่งถังใหญ่ ยิ่งใช้สกิลได้นาน
ความว่องไว (AGI) ก็สำคัญ
ความเร็วในการเคลื่อนที่และความเร็วในการโจมตี ส่งผลต่อความคล่องตัวในสนามรบ ต้องเติม
สติปัญญา (INT)…
อันนี้ก็ทิ้งไม่ได้ ความแข็งแกร่งของเกราะหิน และการใช้งานสกิลอย่างย่างก้าววานรล้วนอิงกับค่าพลังทางจิต
สุดท้าย สายตาของเขามาหยุดที่ช่องพละกำลัง (STR)
ส่วนพละกำลัง… ช่างหัวมัน หมายังเมิน
ถ้าเป็นสัตว์อสูรสายกายภาพทั่วไป ค่าพละกำลังคือหัวใจหลัก แต่สำหรับต้าเซิ่ง ดาเมจหลักมาจากแรงสั่นสะเทือนซึ่งเป็นการโจมตีระดับกฎเกณฑ์ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับกล้ามเนื้อ
อัป STR ไปก็ไร้ค่า เปลืองแต้มเปล่าๆ
เมื่อวิเคราะห์เสร็จสิ้น โม่หยิงเฉินก็เคาะตัวเลขในใจ
ความอึด +5, ความว่องไว +3, สติปัญญา +2!
สิ้นเสียงยืนยัน ตัวเลขบนหน้าต่างสถานะก็เปลี่ยนไป
พร้อมกันนั้น ร่างกายของต้าเซิ่งก็สั่นสะท้าน มัดกล้ามเนื้อดูแน่นกระชับขึ้น มันกระโดดโลดเต้นอย่างคึกคะนอง เหวี่ยงกระบองไปมาจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว
โม่หยิงเฉินมองดูหน้าต่างสถานะใหม่อย่างพึงพอใจ
[เผ่าพันธุ์: ลิงศิลา / วานรสงครามสะเทือนฟ้า (ระงับการวิวัฒนาการ)]
[ระดับ: Rank E เลเวล 2 (วัยทารก)]
[ธาตุ: หิน]
[กลุ่มดาว: 6/6]
[พละกำลัง: 25]
[ความว่องไว: 26] (+3)
[สติปัญญา: 14] (+2)
[ความอึด: 45] (+5)
[ทักษะ: เกราะศิลา, ย่างก้าววานร, หมักสุรา, พลังผลสั่นสะเทือน (10%)]