ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 15 พลังสั่นสะเทือนสำแดงเดช
หวังเฉียง ยื่นมือออกไปพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตรสุดขีด ท่าทีนอบน้อมราวกับเจอผู้มีพระคุณ
สวัสดีครับ สวัสดีครับ
หลี่ฉางชิวถึงกับทำตัวไม่ถูก รีบยื่นมือไปจับด้วยความเกรงใจ
คนตรงหน้าคือหัวหน้าฝ่ายรับสมัครของมหาวิทยาลัยชั้นนำ คนระดับนี้ปกติแทบจะไม่ชายตามองครูบ้านนอกอย่างเขาด้วยซ้ำ แต่วันนี้กลับมาจับไม้จับมือเขย่าอย่างสนิทสนม
ท่าน ผอ.หลี่ โรงเรียนชิงหยวนของท่านนี่เสือซ่อนมังกรจริงๆ! หวังเฉียงเอ่ยปากชมเปาะ
สามารถบ่มเพาะอัจฉริยะอย่างโม่หยิงเฉินออกมาได้ นับถือครับ นับถือจริงๆ!
หลี่ฉางชิวตัวลอย แต่ก็ยังรักษามาดถ่อมตนท่านหวังชมเกินไปแล้วครับ หลักๆ ก็เพราะเจ้าหนูโม่มันขยัน แล้วก็โชคดีด้วย
โชค?
แววตาของหวังเฉียงวาววับขึ้นมาทันที รอยยิ้มยิ่งดูกว้างขวางกว่าเดิม
โชคก็ส่วนหนึ่ง แต่การจะได้สัตว์อสูรระดับ (6 กลุ่มดาว) มาครอบครอง มันจะมีแค่โชคอย่างเดียวได้ยังไง?
เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ กระซิบข้างหูผอ.หลี่เบาๆ
ไม่ปิดบังท่าน ผอ. นะครับ ทางเราวิเคราะห์กันมาแล้ว…
เด็กคนนี้… น่าจะปลุกพรสวรรค์พิเศษที่เกี่ยวข้องกับกฎแห่งการทำสัญญาหรือการควบคุมความน่าจะเป็นได้ครับ!
ไม่งั้นไม่มีทางหรอกที่จะสุ่มได้ตัวเดิมซ้ำเจ็ดครั้งรวด มหาวิทยาลัยอย่างเราไม่ได้โง่นะครับ ถ้าแค่ดวงดีธรรมดา เราคงไม่ลงทุนมาแย่งตัวกันขนาดนี้
หัวใจของหลี่ฉางชิวกระตุกวูบ
พรสวรรค์ระดับควบคุมกฎเกณฑ์?
หวังเฉียงเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของอีกฝ่ายก็รู้ว่าเข้าทาง เขาแอบล้วงการ์ดโลหะบางๆ แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยัดใส่มือหลี่ฉางชิวอย่างแนบเนียนในจังหวะที่จับมือกัน
หลี่ฉางชิวสะดุ้ง จะชักมือกลับ
จุ๊ๆ… ท่าน ผอ. อย่าปฏิเสธเลยครับ น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ หวังเฉียงกระซิบเสียงเครียด
นี่เป็นการ์ดทรัพยากรที่ผมสุ่มได้มา พอดีไม่ได้ใช้ ถือเป็นของขวัญพบหน้าครับ
เอาไว้ตอนน้องโม่หยิงเฉินออกมาจากมิติลับ… ถ้ามีโอกาส
รบกวนท่าน ผอ. ช่วยกระซิบเชียร์มหาวิทยาลัยแดนใต้ของเราสักหน่อยนะครับ ถ้าไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร ถือว่าผูกมิตรกันไว้
พูดจบ หวังเฉียงก็ผละออกไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ทันทีที่หวังเฉียงเดินออกไป ตัวแทนจากมหาวิทยาลัยเซี่ยวไห่ก็พุ่งเข้ามาเสียบแทน ต่อด้วยหนิงอัน… ลี่สุ่ย… เรียงคิวกันมาเป็นขบวน
เหล่าบิ๊กจากมหาวิทยาลัยดังที่เคยเชิดหน้าชูคอ ตอนนี้รุมล้อมหลี่ฉางชิวเหมือนแมวได้กลิ่นปลาเค็ม
เพียงไม่กี่นาที กระเป๋าเสื้อของหลี่ฉางชิวก็ตุงไปด้วยการ์ดทรัพยากรระดับสูงห้าหกใบ มูลค่ารวมกันซื้อบ้านได้เป็นหลัง
หลี่ฉางชิวหน้ามืดตาลาย
นี่ข้า… ต้องไปเป่าหูเด็กมันทุกคนเลยเหรอ?
แล้วคนอื่นล่ะ? ไม่เอาบ้างเหรอ?
พ่อหนุ่มเย่ฝานซิง กิ้งก่ามังกรปีกคู่ ตัวนั้นก็อนาคตไกลนะ!
ตั๊กแตนเงาทมิฬของซูหลีก็ไม่เลวนะเห้ย!
หรือจะเอาน้องทานตะวันฮีลเลอร์ก็ได้ แรร์ไอเทมนะนั่น!
ทำไมไม่มีใครถามถึงเลยวะ!
ในขณะที่ข้างนอกกำลังวุ่นวาย
ภายในมิติแสงสีฟ้า โม่หยิงเฉินได้รับข้อความจากระบบ
[กำลังเข้าสู่มิติลับ: รังโคโบลด์]
[สร้างพื้นที่เสร็จสิ้น]
[โปรดเลือกระดับความยาก]
[ทั่วไป] [ยาก] [นรกแตก ]
โม่หยิงเฉินกดเลือก [นรกแตก] โดยไม่เสียเวลาคิด
กฎเหล็กของเกมเมอร์: ความเสี่ยงสูง ผลตอบแทนย่อมสูง
มอนสเตอร์โหดขึ้น = EXP เยอะขึ้น = ของดรอปดีขึ้น
คนปกติอาจจะเพลย์เซฟที่ระดับทั่วไปเพื่อความชัวร์ เพราะระดับนรกแตกมอนสเตอร์จะเก่งแบบก้าวกระโดด พลาดนิดเดียวคือตาย
แต่เขามองหน้าต้าเซิ่งที่กำลังคึกจัด
มีของดีขนาดนี้ ถ้าไม่ลงนรกแตก ก็เสียของแย่
ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยว วูบหนึ่งเขาก็มายืนอยู่ในถ้ำหินอับชื้น แสงสลัวๆ จากมอสเรืองแสงทำให้บรรยากาศดูวังเวง
หนึ่งคนหนึ่งลิงมองสำรวจรอบตัวอย่างตื่นเต้น
เบื้องหน้ามีทางแยกสามทาง ซ้าย กลาง ขวา
เขารื้อฟื้นความจำจากตำราเรียน
รังโคโบลด์มีโครงสร้างตายตัว ทางแยกพวกนี้สุดท้ายจะไปบรรจบกันที่ห้องบอส ราชันย์โคโบลด์
เงื่อนไขการเคลียร์คือ: ฆ่าล้างบางมอนสเตอร์ทุกตัวในดันเจี้ยน
เขาชี้ไปทางขวาส่งๆไปทางนี้
โฮก! โฮก!
เดินเข้าไปได้ไม่ถึงสิบเมตร เงาดำตะคุ่มก็พุ่งสวนออกมาจากความมืด
สัตว์ประหลาดตัวเตี้ยม่อต้อ สูงแค่เอวคน ผิวหนังสีน้ำตาลสกปรก หัวเหมือนหมาขี้เรื้อน ดวงตาสีเหลืองขุ่นวาวโรจน์
ในมือถือหอกสั้นขึ้นสนิม พุ่งเข้าใส่โม่หยิงเฉินอย่างบ้าคลั่ง
[โคโบลด์ (ระดับนรกแตก)]
[ระดับ: Rank E เลเวล 40]
[ทักษะ: พุ่งชน, คำรามเรียกพวก]
[พุ่งชน: ชาร์จเข้าใส่ศัตรู สร้างความเสียหาย 120% ในการโจมตีแรก]
[คำรามเรียกพวก: ส่งเสียงร้องเรียกเพื่อนในบริเวณใกล้เคียงมารุม]
Rank E เลเวล 40!
ระดับนรกแตกนี่ของจริงแฮะ! มอนสเตอร์เริ่มต้นก็เลเวลปาเข้าไป 40 แล้ว! (สูงกว่าต้าเซิ่ง 39 เลเวล!)
โม่หยิงเฉินขมวดคิ้ว เตรียมสั่งการ
แต่ต้าเซิ่งไวกว่านั้น!
[ย่างก้าววานร]!
ร่างลิงศิลาทิ้งภาพติดตาไว้ที่เดิม ตัวจริงวาร์ปไปโผล่ตรงหน้าโคโบลด์ที่กำลังวิ่งเข้ามา
กระบองหินในมือถูกเหวี่ยงออกไปเป็นแนวขวาง
ผัวะ——!!!
เสียงกระแทกหนักหน่วงดังก้องถ้ำ
วินาทีที่กระบองสัมผัสร่างโคโบลด์ ร่างกายของมันก็ระเบิดออกเป็นชิ้นๆ เหมือนแตงโมถูกทุบ!
แต่นั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้น
ณ จุดปะทะ อากาศเกิดรอยร้าวเหมือนกระจกแตก!
คลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นระเบิดออกเป็นรูปพัด กวาดลึกเข้าไปในอุโมงค์ถ้ำเป็นระยะทางกว่าสิบเมตร!
พลังสั่นสะเทือน!
เอ๋ง…
กร๊าซ…
ลึกเข้าไปในความมืด โคโบลด์อีกสามตัวที่กำลังวิ่งตามเสียงคำรามของเพื่อนออกมา… ยังไม่ทันได้เห็นหน้าศัตรู
คลื่นสั่นสะเทือนก็วิ่งผ่านร่างพวกมันไป
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ร่างของพวกมันถูกบดขยี้จากภายใน อวัยวะแหลกเหลว ล้มลงขาดใจตายทันทีโดยไม่มีบาดแผลภายนอก!
[สังหาร โคโบลด์ (นรกแตก) Rank E เลเวล 40: ได้รับ EXP +40]
เสียงแจ้งเตือนดังรัวๆ ในหัว หลอด EXP พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
โม่หยิงเฉินยืนเกาจมูก มองดูซากศพที่เละเทะด้วยสายตาว่างเปล่า
เอ่อ…
ระดับนรกแตก… ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นนี่หว่า
เขาประเมินพลังของ ผลสั่นสะเทือน ต่ำไปจริงๆ
นี่ขนาดแค่ 10%… หวดทีเดียวตายยกฝูง! ข้ามรุ่นตีมอนสเตอร์เลเวล 40 เหมือนตบยุง!
แถมเมื่อกี้ต้าเซิ่งยังยั้งมือ ระยะทำลายแค่สิบเมตร
ถ้าเอาจริง รัศมีร้อยเมตร...
โม่หยิงเฉินเลียริมฝีปาก แววตาเป็นประกาย
การเก็บเลเวลวันนี้… คงจะบันเทิงน่าดู!