ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 14 โชว์ฝีมือให้เต็มที่ ถ้าเข้าตา งานนี้มีก้าวกระโดด
เย่ฝานซิงแชร์ข้อมูลวงในที่ตนรู้มาให้เพื่อนร่วมทีมฟัง สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าที่ตื่นตะลึงของทุกคน มุมปากยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจยิ่งกว่าเดิม
แต่ในใจลึกๆ เขากลับคิดต่างจากที่พูดไปคนละทาง
โควตาพิเศษน่ะ สำหรับคนทั่วไปมันคือฝันเฟื่อง…
แต่กฎทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้นเสมอ
เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าข้อยกเว้นที่ว่านั้นต้องเป็นตัวเขาเองอย่างแน่นอน!
กิ้งก่ามังกรปีกคู่ของเขามีศักยภาพที่จะเติบโตไปถึงระดับ Rank B (ระดับจักรพรรดิ) เชียวนะ! นี่คือเพชรเม็ดงามที่หาตัวจับยากที่สุดในเมืองนี้
พวกหัวหน้าฝ่ายรับสมัครจากมหาวิทยาลัยชั้นนำพวกนี้จมูกไวยิ่งกว่าฉลาม การที่พวกเขามารวมตัวกันที่นี่ จะมาเพื่อใครถ้าไม่ใช่เขา… เย่ฝานซิง?
ในรุ่นนี้ นอกจากเขาแล้ว ยังจะมีใครคู่ควรให้เหล่าผู้อาวุโสต้องถ่อสังขารมาดูด้วยตาตัวเองอีก?
เมื่อเพื่อนร่วมทีมได้ยินข้อมูลจากเย่ฝานซิง สีหน้าของทุกคนก็เคร่งขรึมขึ้นทันตา พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่าการลงดันเจี้ยนครั้งนี้ เดิมพันสูงกว่าแค่การเก็บเลเวล
ก้าวกระโดดสู่ความสำเร็จในชั่วข้ามคืน… ใครบ้างจะไม่ต้องการ?
เอ่อ… พี่เย่…
เสียงของเซี่ยโยวสั่นเครือเล็กน้อย เธอกดเสียงต่ำพลางชี้ไม้ชี้มือไปทางกลุ่มวีไอพีอย่างตื่นเต้น
ดูนั่นสิ… ท่านปรมาจารย์ฮวงกับพวกผู้ใหญ่… เหมือนพวกเขากำลังมองมาทางเราหรือเปล่า?
เย่ฝานซิงใจเต้นแรง รีบหันขวับไปมองตามนิ้วของเธอ
ภาพที่เห็นทำเอาเขาแทบจะหลุดหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ
จริงด้วย!
กลางวงล้อมของผู้คน ท่านปรมาจารย์ฮวงหงเฉียงกำลังมองมาทางทิศที่พวกเขายืนอยู่อย่างชัดเจน!
มิหนำซ้ำ ท่านยังยกมือขึ้นชี้มาทางนี้ และหันไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับคนข้างๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง
อะแฮ่ม…
เย่ฝานซิงกระแอมไอ พยายามข่มความปิติยินดีที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ปั้นหน้าขรึมให้ดูสุขุมที่สุด
ชัดเลย!เขาตะโกนก้องในใจ
คนพวกนี้มาเพื่อดูตัวฉันจริงๆ!
เขาจินตนาการไปไกลว่า ท่านปรมาจารย์ฮวงคงกำลังชี้ชวนให้คนอื่นดูแล้วพูดว่าเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นไหม? เย่ฝานซิง ผู้ทำสัญญากับกิ้งก่ามังกรปีกคู่… อนาคตไกลจริงๆ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น…
เย่ฝานซิงก็ยืดอกขึ้น ปรับโทนเสียงให้ดูมีความเป็นผู้นำ
ทุกคนตั้งสติให้ดี!
ผลงานในมิติลับวันนี้คือตัวตัดสินอนาคต ผู้ใหญ่ระดับประเทศกำลังจับตามองพวกเราอยู่
ถ้าเราทำเวลาติดอันดับได้ โอกาสที่จะได้รับโควตาพิเศษก็อยู่แค่เอื้อม!
คำพูดปลุกใจได้ผลชะงัด เสียงลมหายใจของทุกคนเริ่มถี่กระชั้นด้วยความฮึกเหิม
เย่ฝานซิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาเปิดหน้าต่างระบบผู้ฝึกสัตว์อย่างรวดเร็ว กดรับสมาชิกคนสุดท้ายที่นัดแนะกันไว้เข้าปาร์ตี้
เวลาเป็นเงินเป็นทอง… ลุย!
เขาสะบัดมืออย่างองอาจ นำทีมเดินตรงดิ่งเข้าสู่ประตูมิติแสงสีฟ้าอย่างมาดมั่น
ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย…
ในวินาทีที่โม่หยิงเฉินเรียกต้าเซิ่งออกมาก่อนจะเดินจากไป
ฮวงหงเฉียง ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ บริเวณขอบสนาม ดวงตาฝ้าฟางของเขาพลันเบิกโพลง รูม่านตาหดเกร็งวูบหนึ่ง
ทันทีที่ลิงศิลาตัวนั้นปรากฏกาย…
มีบางอย่างผิดปกติ!
หัวใจของปรมาจารย์เฒ่ากระตุกวูบ
ลิงตัวนี้… ไม่ธรรมดา!
ตลอดชีวิตการวิจัย เขาผ่านตาลิงศิลามาเป็นหมื่นเป็นแสนตัว หลับตาคลำกระดูกยังรู้ว่าตัวไหนเกรดอะไร
แต่เจ้าตัวนี้…
ขนาดตัวที่ใหญ่กว่าปกติยังถือเป็นเรื่องรอง แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาต่างหาก...
ความดุดัน อำมหิต และแรงกดดันที่แทบจะจับต้องได้ ไม่ใช่สิ่งที่ลิงศิลา Rank E ทั่วไปจะมีได้เลย!
และสิ่งที่ทำให้เขาถึงกับสะท้านไปถึงขั้วหัวใจคือสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น
ในฐานะ ผู้ฝึกสัตว์ระดับ 5 (จ้าวผู้ครอง) ประสาทสัมผัสทางจิตของเขาเฉียบคมดุจเรดาร์
จังหวะที่เท้าขวาของเจ้าลิงนั่นกระทืบลงพื้นเบาๆ…
คลื่นพลังประหลาดสายหนึ่งถูกส่งผ่านฝ่าเท้าลงสู่พื้นดิน แล้วหายวับไปในพริบตา
ฮวงหงเฉียงส่งจิตลงไปตรวจสอบใต้ดินทันที
และสิ่งที่พบ… ก็ทำเอาปรมาจารย์ผู้เจนโลกถึงกับสูดปาก
ซี๊ดดด…
แผ่นหินปูพื้นดูภายนอกเรียบเนียนไร้รอยขีดข่วน แต่ลึกลงไปในเนื้อหินไม่กี่นิ้ว…
โครงสร้างภายในแหลกละเอียดเป็นผุยผง! รอยร้าวแพร่กระจายเหมือนใยแมงมุมอยู่ข้างใน แต่ผิวนอกกลับไม่แตกสลาย!
นี่มันพลังบ้าอะไรกัน!?
การส่งถ่ายแรงกระแทกทะลุทะลวงเข้าไปทำลายโครงสร้างภายในโดยตรง… เทคนิคขั้นสูงขนาดนี้ ลิงศิลาทำได้ยังไง?
หรือนี่คือความสามารถพิเศษของ กลุ่มดาว?
ในขณะที่เขากำลังตกตะลึง ผอ.หลี่ฉางชิวก็รีบเข้ามาประจบ
ท่านฮวงครับ เด็กคนนั้นแหละครับคือ โม่หยิงเฉิน ผู้ทำสัญญากับลิงศิลา 6 กลุ่มดาว
อืม…
ฮวงหงเฉียงครางรับในลำคอ สายตายังคงจับจ้องแผ่นหลังของโม่หยิงเฉินและเจ้าลิงประหลาดไม่วางตา
สมคำร่ำลือ…
6 กลุ่มดาวของจริง! มิน่าล่ะถึงได้พิเศษขนาดนี้!
หลี่ฉางชิวเห็นท่านปรมาจารย์เอาแต่จ้อง แต่ไม่พูดอะไร ก็เริ่มใจคอไม่ดี กลัวว่าจะดูแลต้อนรับไม่ดีพอ จึงตัดสินใจเสนอหน้า
เอ่อ… ท่านฮวงครับ ให้ผมไปเรียกเด็กคนนั้นมาคารวะท่านตอนนี้เลยไหมครับ?
เหลวไหล!
ฮวงหงเฉียงตวาดลั่น หันขวับมาถลึงตาใส่ผอ.หลี่จนอีกฝ่ายสะดุ้ง
มือเหี่ยวย่นชี้ไปทางโม่หยิงเฉินที่กำลังจะก้าวเข้าประตูมิติ (ซึ่งเย่ฝานซิงเข้าใจผิดว่าชี้ตัวเอง)
จะไปเรียกมาทำไม! ตาบอดหรือไง ไม่เห็นเหรอว่าเด็กมันกำลังจะเข้าดันเจี้ยน!
การลงมิติลับครั้งแรกสำคัญกับอนาคตเด็กขนาดไหน แกเป็นถึงครูบาอาจารย์ไม่รู้หรือไง!
ทุกวินาทีมีค่า! ขืนไปเรียกตัวมาตอนนี้ สมาธิเด็กหลุดหมด พอดีเสียการเสียงานกันหมด!
หลี่ฉางชิวโดนด่าจนหดเหลือสองนิ้ว รีบก้มหัวปะหลกๆ
ครับๆๆ ท่านฮวงพูดถูกครับ ผมผิดเองครับที่คิดน้อยไป ขออภัยครับ!
รอ!
ฮวงหงเฉียงสะบัดเสียง แต่ท่าทีอ่อนลงเล็กน้อย
ก็แค่สิบชั่วโมง… ข้ารอได้!
ระหว่างที่พูด หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มเด็กวัยรุ่นที่เพิ่งคุยกับโม่หยิงเฉิน (กลุ่มของเย่ฝานซิง) กำลังซุบซิบและชี้ชวนกันมองมาทางเขาด้วยท่าทางตื่นเต้น
ท่านผู้เฒ่าลดมือที่ชี้ค้างไว้ลง เก็บความสงสัยไว้ในใจ
ไอ้เด็กพวกนั้นเป็นอะไรกัน… ทำตัวลับๆ ล่อๆ ไม่รีบไปเก็บเวล มายืนจ้องคนแก่ทำไม?
ฮวงหงเฉียงส่ายหน้าเบาๆ เลิกสนใจเด็กหลงตัวเองพวกนั้น ตอนนี้ในหัวเขามีแต่เรื่องลิงศิลา
เขาโบกมือไล่ไทยมุงรอบตัว เดินดุ่มๆ ไปหาโขดหินสะอาดๆ ใต้ร่มไม้ใหญ่แถวนั้น แล้วทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิ
ปักหลักรอ!
บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงถนัดตา
การที่ปรมาจารย์ระดับประเทศยอมนั่งรอเด็กนักเรียนคนหนึ่งนานถึงสิบชั่วโมง มันคือแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าของทุกคน
แต่ในวิกฤตย่อมมีโอกาส…
เหล่าแมวมองจากมหาวิทยาลัยต่างๆ ที่ตอนแรกถอดใจไปแล้วเพราะเจอของแข็งอย่างมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น เริ่มส่งสายตาวิบวับหากัน
ตอนแรกนึกว่าเกมจบแล้ว ฮวงหงเฉียงมาเองใครจะกล้าแย่ง?
แต่… ท่านฮวงเลือกที่จะรอ!
ช่วงเวลาสิบชั่วโมงนี้แหละ คือช่องว่าง! คือโอกาสทอง!
หวังเฉียง หัวหน้าฝ่ายรับสมัครจาก มหาวิทยาลัยแดนใต้ เป็นคนแรกที่ไหวตัวทัน เขาจัดสูทให้เข้าที่ แล้วฉีกยิ้มการค้า เดินตรงเข้าไปหาหลี่ฉางชิวอย่างแนบเนียน
ท่าน ผอ.หลี่… สวัสดีครับๆ ผมหวังเฉียง จากมหาวิทยาลัยแดนใต้นะครับ ได้ยินกิตติศัพท์โรงเรียนท่านมานาน...