ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 19 เบสิกๆ ไม่ต้องตื่นเต้น (ชินซะเถอะ)
โม่หยิงเฉินส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความตกใจของซูหลี
กดไม่ผิดหรอก... เมื่อกี้ตอนลงคนเดียว ฉันก็ลงระดับนรกแตกนี่แหละ
คำพูดเรียบง่ายที่เหมือนบอกว่าเมื่อเช้าเพิ่งกินข้าวต้มมากลับฟาดลงกลางใจซูหลีราวกับสายฟ้าฟาด
นะ… นายลงนรกแตกคนเดียว?
แถ… แถมยังเคลียร์จบมาแล้วด้วย?
เสียงของซูหลีสั่นเครือจนแทบจะร้องไห้
ระดับนรกแตก… ดินแดนต้องห้ามที่แม้แต่ทีม 5 คนของเธอยังไม่กล้าเฉียดใกล้
แต่ไอ้หมอนี่บอกว่า… เขาเพิ่งไปเดินเล่นคนเดียวมา?
เป็นไปไม่ได้!
โม่หยิงเฉินเห็นสายตาไม่เชื่อถือของเธอ ก็คร้านจะอธิบาย เขาเปิดหน้าต่างมิติเก็บของ หยิบ [รองเท้าศึกโคโบลด์ชั้นยอด] โยนให้เธอดูสเตตัส
ดูนี่
นะ… นี่มันของระดับเขียว! รองเท้าเซ็ตโคโบลด์!
ซูหลีเป็นเด็กเรียนเก่ง เธอจำข้อมูลอุปกรณ์ได้แม่นยำ
ของชิ้นนี้ดรอปเฉพาะจากบอสระดับนรกแตกเท่านั้น! และโอกาสดรอปก็น้อยนิดจนแทบจะเป็นตำนาน!
หลักฐานคาตาขนาดนี้ จะไม่เชื่อก็คงไม่ได้
ความรู้สึกเหมือนฝันไปก่อตัวขึ้นในใจ
นี่ฉัน… กำลังเกาะขาเทพทรูอยู่หรือเปล่าเนี่ย!?
ขาใหญ่ทองคำฝังเพชรชัดๆ!
สายตาที่เธอมองโม่หยิงเฉินเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ความลังเล ความไม่มั่นใจ ทั้งหมดถูกโยนทิ้งไปนอกจักรวาล
ลูกพี่โม่!
สรรพนามเปลี่ยนทันทีด้วยความเลื่อมใส
ลูกพี่สั่งมาเลย! จะให้ฉันทำอะไร จะให้ไปซ้ายหรือขวา บอกมาคำเดียว ซูหลีคนนี้พร้อมถวายหัว!
โม่หยิงเฉินหัวเราะในลำคอ
ง่ายๆ
เขาชี้ไปที่ทางแยกตรงกลาง
เธอรับผิดชอบทางนี้
พาตั๊กแตนของเธอวิ่งเข้าไปให้สุดทาง แล้ววิ่งกลับออกมา
ลากมอนสเตอร์ทุกตัวในนั้น… ย้ำว่าทุกตัว… ออกมาที่ลานกว้างหน้าทางเข้านี้
ด้วยความเร็วของตั๊กแตนเงาทมิฬ ถ้าไม่ประมาท เธอวิ่งหนีพวกมันทันสบายๆ
ลาก… ลากออกมาหมดเลยเหรอ? ซูหลีตาโต
นี่มันมอนสเตอร์ระดับนรกแตกนะ!
นอกจากจะโหดแล้ว จำนวนยังมหาศาล! ลากออกมาหมดนี่มันกองทัพย่อมๆ เลยนะ จะเอายังไงไหว?
แต่โม่หยิงเฉินไม่รอฟังคำถาม เขาหันหลังวิ่งนำต้าเซิ่งพุ่งเข้าไปในอุโมงค์ทางขวาทันที
เร็วเข้า! อย่ามัวยืนบื้อ!
ฉันต้องการความเร็ว ไม่ได้จ้างเธอมายืนหายใจทิ้ง!
ซูหลีมองแผ่นหลังที่หายวับไปในความมืด สลับกับมองอุโมงค์มรณะตรงหน้า
เธอกัดฟันกรอด
เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน!
ลูกพี่โม่… วันนี้หนูขอฝากชีวิตไว้ที่พี่นะ!
เธอตะโกนลั่น แล้วพาตั๊กแตนคู่ใจวิ่งถลาเข้าไปในอุโมงค์กลางอย่างบ้าดีเดือด
ยี่สิบนาทีผ่านไป…
เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผากซูหลี ลมหายใจหอบถี่จนแสบคอ
ข้างหลังเธอ… เสียงฝีเท้านับร้อยคู่ดังกระหึ่มราวกับแผ่นดินไหว
ฝูงโคโบลด์ระดับนรกแตกที่บ้าคลั่งกำลังวิ่งไล่กวดมาติดๆ
หอกแหลมหลายเล่มพุ่งเฉียดตัวตั๊กแตนเงาทมิฬไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด
ในที่สุด แสงสว่างจากปากทางเข้าก็ปรากฏ!
ลานกว้างอยู่ข้างหน้านี้แล้ว!
เร่งความเร็ว! เธอตะโกนสั่งตั๊กแตน พุ่งตัวเฮือกสุดท้ายทะลุออกจากอุโมงค์
แต่ภาพที่เห็นทำเอาหัวใจเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ว่างเปล่า!
ลานกว้างหน้าทางเข้าเงียบกริบ มีแต่ความวังเวง
ไร้เงาของโม่หยิงเฉิน! ไร้เงาลิงศิลา!
คน… หายไปไหน?
สมองของซูหลีขาวโพลน
หรือว่า… เขาหนีไปแล้ว?
หรือฉันโดนหลอกให้มาตายแทน?
เสียงคำรามของฝูงโคโบลด์ดังไล่หลังมาติดๆ เงาดำทะมึนเริ่มโผล่พ้นปากถ้ำ
หนี!
ต้องรีบออกจากดันเจี้ยนเดี๋ยวนี้!
ความคิดเอาตัวรอดผุดขึ้นมา แต่ขายังไม่ทันก้าว…
ครืนนน—— ครืนนน——!!!
พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรงจนเธอเซเกือบล้ม
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังสนั่นมาจากทางด้านซ้าย…
ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์กลุ่มเดียว… แต่มันดังเหมือนเขื่อนแตก!
ซูหลีหน้าซีดเผือด หันขวับไปมองต้นเสียง
และภาพที่เห็นก็ทำให้เธอลืมหายใจ
โม่หยิงเฉินวิ่งนำหน้าออกมาจากอุโมงค์ซ้ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ข้างๆ เขาคือลิงศิลาที่วิ่งเหยาะๆ เหมือนมาจอกกิ้ง
แต่ข้างหลังพวกเขา…
กองทัพแห่งความตาย!
คลื่นสีดำของฝูงโคโบลด์จำนวนมหาศาลไหลทะลักออกมาจนล้นอุโมงค์!
จำนวนของมันน่าจะมากกว่ากลุ่มของเธอถึงสองเท่า!
และท่ามกลางฝูงนั้น… ร่างยักษ์ถือลูกตุ้มเหล็กของ ราชันย์โคโบลด์ กำลังคำรามลั่น วิ่งไล่กวดมาด้วยความเร็วสูง!
นะ… นี่นาย… ซูหลีพูดไม่ออก
โม่หยิงเฉินวิ่งมาหยุดข้างเธอ ปาดเหงื่อเล็กน้อย
ไม่มีอะไร… แค่แวะไปลากฝั่งซ้ายกับฝั่งขวามารวมกันเฉยๆ
จะได้ทีเดียวจบ
ทะ… ทีเดียวจบ!? ซูหลีตาเหลือก
นี่เขาเล่นลากมอนสเตอร์ทั้งดันเจี้ยน... รวมบอสด้วย… มารวมกันที่นี่เนี่ยนะ!?
มอนสเตอร์นับร้อยตัวกำลังกรูกันเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาจากทุกทิศทาง
นี่มันสถานการณ์สิ้นหวังชัดๆ!
แต่ทำไม… ทำไมไอ้หมอนี่ถึงยังทำหน้าเหมือนคนกำลังรอรถเมล์?
และวินาทีต่อมา ซูหลีก็ได้เห็นภาพที่จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำไปตลอดชีวิต
ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของกองทัพสัตว์ประหลาดที่กำลังจะพุ่งเข้าขย้ำ…
ต้าเซิ่งก้าวออกมาข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
มันยกกระบองหินขึ้นเหนือหัวด้วยท่าทางสบายๆ
ไม่มีแสงสีอลังการ
ไม่มีการร่ายคาถา
มีเพียงการ... ฟาด
ตูมมมมมม————!!!
เสียงระเบิดกัมปนาทราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย!
หูของซูหลีอื้ออึงไปชั่วขณะ พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนจนทรงตัวไม่อยู่
เบื้องหน้าต้าเซิ่ง… พื้นที่รูปพัดรัศมีกว่า 100 เมตร...
อากาศบิดเบี้ยวจนเกิดรอยร้าวเหมือนกระจกแตก!
คลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นกวาดผ่านทุกสิ่งทุกอย่าง!
ฝูงโคโบลด์ที่กำลังวิ่งเข้ามา…
ราชันย์โคโบลด์ที่กำลังร่ายเกราะหิน…
หายวับ!
ร่างของพวกมันไม่ได้แค่กระเด็น… แต่ถูกแรงสั่นสะเทือนระดับโมเลกุลบดขยี้จนกลายเป็นฝุ่นผงไปในพริบตา!
วินาทีต่อมา ฝุ่นควันจางลง
สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงพื้นดินที่แตกยับเยินเหมือนเพิ่งผ่านสงครามโลก... และความว่างเปล่า
เงียบกริบ
[สังหาร โคโบลด์ (นรกแตก) Rank E เลเวล 40: ได้รับ EXP +40]
[สังหาร ราชันย์โคโบลด์ (นรกแตก) Rank E เลเวล 100: ได้รับ EXP +400]
เสียงแจ้งเตือนดังรัวในหัวซูหลีจนแทบจะกลายเป็นเสียงเดียว
ติ๊ง! [ยินดีด้วย! ตั๊กแตนเงาทมิฬ เลเวลอัพ: 1 -> 2]
ติ๊ง! [ยินดีด้วย! ตั๊กแตนเงาทมิฬ เลเวลอัพ: 2 -> 3]
เด้ง… สองเลเวลรวด?
ซูหลีอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ
เธอมองลิงศิลาที่กำลังเอาไม้แคะหูอย่างเบื่อหน่าย สลับกับมองพื้นที่ราบเป็นหน้ากลอง
นี่คือ… พลังของสัตว์อสูร Rank E?
นี่คือ… ดันเจี้ยนระดับนรกแตก?
โม่หยิงเฉินมองผลงานตรงหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ
แม้จะคาดไว้แล้ว แต่พอเห็นพลังทำลายล้างระดับล้างแมพด้วยตาตัวเอง ก็อดทึ่งไม่ได้
ผลสั่นสะเทือน... ของเขาดีจริง!
ล... ลูกพี่โม่…
ซูหลีถามเสียงสั่นเมื่อกี้… สกิลอะไรอ่ะ?
โม่หยิงเฉินหันมามองเธอนิดหนึ่ง
มุมปากยกยิ้มบางๆ
ก็แค่… เบสิกพื้นฐาน
ทำใจให้ชินซะเถอะ
ซูหลี:…
เบสิกพ่องงง!
แบบนี้ใครมันจะไปชินได้วะคะ!