ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 170: การเปลี่ยนแปลง... ฟีนิกซ์เหมันต์อัคคี
ทันทีที่เข้าสู่สถานะคลุ้มคลั่ง ยังไม่ทันจะได้ส่งเสียงคำรามแม้แต่นิดเดียว การเคลื่อนไหวของจักรกลสังหารแห่งห้วงลึกก็หยุดชะงักกึก
จากนั้น ร่างมหึมาของมัน… รวมไปถึงพื้นดินที่มันยืนอยู่ ก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีขาวละเอียดพร้อมกัน
[ติ๊ง! ท่านสังหารจักรกลสังหารแห่งห้วงลึก ระดับ A ขั้น 30 สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +400,000]
[ได้รับไอเทม: เถ้าถ่านจักรกล, หินห้วงลึก x50]
โม่หยิงเฉินเดินเข้าไปคว้าของ ขมวดคิ้วมุ่นทันที
ไม่ดรอปอุปกรณ์อีกแล้ว
อัตราการดรอปขยะเปียกชัดๆ…
เขาส่ายหน้า เริ่มคิดจริงจังแล้วว่า ถ้าจะฟาร์มเซตแสงอรุณรุ่ง +15 ให้ครบสองชุด สงสัยต้องมานอนเฝ้าที่นี่เป็นเดือนแน่ๆ
ทันใดนั้นเอง
ครืนนน——!!!
หุบเขาทั้งลูกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า!
โม่หยิงเฉินเงยหน้าขวับ
เห็นหน้าผาสูงชันทางขวาและด้านหน้าที่เคยเป็นกำแพงกั้นสองเส้นทางออกจากกัน
กำลังถล่มทลายและยุบตัวลงด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น!
เมื่อฝุ่นควันจางลง ทัศนวิสัยก็เปิดกว้าง
เขามองเห็นอีกฟากหนึ่งของหุบเขา เห็นกู้เชี่ยนซีและลูกทีมทั้งเก้าคนที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ยืนทำหน้าตื่นตระหนกและงุนงงอยู่
โม่หยิงเฉินพยักหน้าให้พวกเธอเบาๆ เป็นเชิงทักทาย
แต่ในใจกลับเกิดความสงสัย
บอสก็ฆ่าหมดแล้ว ทำไมรางวัลผ่านด่านและประกาศแจ้งเตือนถึงยังไม่เด้งขึ้นมา
เขากวาดตามองรอบๆ ไล่สายตาไปตามหน้าผาที่ถล่มลงมา
แล้วเขาก็พบความผิดปกติ
ทั้งฝั่งเขาและฝั่งกู้เชี่ยนซี ตรงจุดที่บอสเคยยืนอยู่ มีวงเวทอักขระขนาดมหึมาปรากฏอยู่
แม้ตอนนี้วงเวทจะดูหมองหม่น แต่ก็ยังไม่สลายไป
เส้นทางพลังงานจางๆ สองสาย ยืดขยายออกมาจากแกนกลางของวงเวท
พาดผ่านพื้นที่ว่างอันกว้างใหญ่ ไหลไปรวมกันที่ต้นไม้ยักษ์เสียดฟ้าเบื้องหน้า!
แกว๊ก——!!!
ในขณะที่ทุกคนยังตั้งตัวไม่ทัน เสียงกรีดร้องที่แทงทะลุเมฆ
เสียงร้องของฟีนิกซ์ที่ดูราวกับมาจากยุคบรรพกาล ระเบิดดังขึ้นจากยอดต้นไม้ยักษ์!
ต้นไม้ยักษ์ทั้งต้นระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ!
ท่ามกลางเศษไม้ที่ปลิวว่อน นกยักษ์ที่มีรูปลักษณ์งดงามและมหัศจรรย์เหนือคำบรรยาย ดิ้นรนหลุดพ้นจากพันธนาการ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!
ร่างกายของมันช่างแปลกประหลาด
ครึ่งซ้าย ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งห้วงลึกที่พร้อมเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง
ครึ่งขวา ปกคลุมด้วยน้ำแข็งนิรันดร์ที่แช่แข็งได้แม้กระทั่งกาลเวลา
น้ำแข็งและไฟ สองพลังที่ขัดแย้งกันอย่างสุดขั้ว กลับหลอมรวมกันอยู่ในร่างเดียวได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แผ่กลิ่นอายกดดันที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้านออกมา!
[ฟีนิกซ์เหมันต์อัคคี]
[ธาตุ: น้ำแข็ง / ไฟ]
[ระดับ: A ขั้น 70]
[พละกำลัง: 1,000,000]
[ความว่องไว: 1,200,000]
[จิตวิญญาณ: 2,000,000]
[ความอึด: 300,000]
[ทักษะ: ฝาแฝดเหมันต์อัคคี, อาณาเขตธาตุ, หัวใจนิพพาน (Passive: เมื่อ HP เหลือ 0 จะใช้พลังงานอาณาเขตเพื่อคืนชีพ สูงสุด 3 ครั้ง), ลำแสงลงทัณฑ์เทพเจ้า…]
พร้อมกับการหลุดพ้นของฟีนิกซ์เหมันต์อัคคี
เหตุการณ์พลิกผันเกิดขึ้นอีกครั้ง!
บนพื้นดิน วงเวทสองวงที่เคยหมองหม่น จู่ๆ ก็ส่องแสงเจิดจ้า!
พลังงานมหาศาลไหลทะลักผ่านเส้นทางพลังงานอย่างบ้าคลั่ง!
กองซากจักรกลสังหารสองกองที่พวกโม่หยิงเฉินและกู้เชี่ยนซีเพิ่งฆ่าตายไปหมาดๆ กลับมารวมตัวกัน ขยับเขยื้อน และลุกขึ้นยืนอีกครั้ง!
พวกมันฟื้นคืนชีพ!
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วมองการเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้
เขาพบว่าบนตัวเขาและจอมดาบอสุรา มีสถานะเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอย่าง ชื่อว่า [พรแห่งต้นอู๋ถง]
ผลของมันคือ ป้องกันการโจมตีธาตุน้ำแข็งและไฟได้ 10 ครั้ง
โฮ่ บัฟลดความยากงั้นเหรอ เขาครุ่นคิด
สถานการณ์นี้นับว่าตึงมือมาก
ต้องรับมือบอสระดับ A พร้อมกัน 3 ตัว โดยหนึ่งในนั้นเลเวลปาเข้าไป 70
ถ้าไม่มีกลไกพิเศษช่วย ทีมระดับ B ทั่วไปไม่มีทางผ่านได้แน่นอน
แต่ทว่า…
เขาจำเป็นต้องใช้ตัวช่วยด้วยเหรอ
สายตาของโม่หยิงเฉินกวาดมองไปทางกู้เชี่ยนซี
เห็นผู้หญิงเก้าคนนั้นกำลังแหงนหน้ามองฟ้า ยืนบื้อเป็นไก่ตาแตก ไม่มีความพร้อมในการต่อสู้เลยสักนิด
เขาถอนหายใจ
กะแล้วเชียว ผู้หญิงพึ่งพาไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องลงมือเอง
แววตาของโม่หยิงเฉินกลับมาจดจ่อแน่วแน่ มองขึ้นไปบนฟ้า!
จักรกลสังหารที่ฟื้นคืนชีพทั้งสองตัวเริ่มขยับตัวแล้ว
ฟีนิกซ์เหมันต์อัคคีบนท้องฟ้า ก็ล็อกเป้าสายตาเย็นชาลงมาที่กลุ่มคนเบื้องล่าง
ปีกคู่ยักษ์กระพือหนึ่งครั้ง พายุหมุนน้ำแข็งและไฟที่ครอบคลุมทั้งสนามรบถูกปลดปล่อยออกมาทันที!
อานุภาพทำลายล้างโลกทำเอากู้เชี่ยนซีและพวกหน้าซีดเผือด!
แต่ทว่า… วินาทีต่อมา
ไม่ว่าจะเป็นฟีนิกซ์บนฟ้า หรือกู้เชี่ยนซีบนดิน
หรือแม้แต่จักรกลสังหารสองตัวนั้น ต่างก็ต้องชะงักค้าง
ร่างของจอมดาบอสุรา ได้ลอยตัวขึ้นไปยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศแล้ว
ดาบ หลิวเริ่นรั่วฮั่ว เก่าๆ ในมือ ฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน!
ชิไค · นรกโลกันตร์!
คลื่นความร้อนระอุที่ระเหยได้ทุกสิ่ง กวาดผ่านหุบเขาทั้งลูกไปอย่างเงียบเชียบ!
ท่ามกลางสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อของทุกคน
จักรกลสังหารแห่งห้วงลึกสองตัวที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ ยังไม่ทันก้าวเท้าที่สอง
ก็ละลายหายไปเหมือนหิมะเจอดวงอาทิตย์ กลายเป็นเถ้าถ่านดั้งเดิมในพริบตา
ฟีนิกซ์เหมันต์อัคคีบนท้องฟ้ากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว สกิลติดตัว [หัวใจนิพพาน] ทำงานรัวๆ อย่างบ้าคลั่ง!
ตายแล้วฟื้น… ก่อตัวเป็นไข่ท่ามกลางเปลวเพลิงครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่โม่หยิงเฉินจะยอมให้มันฟื้นเหรอ
ความร้อนนรกแตกยังคงแผดเผาอย่างต่อเนื่อง
ทุกครั้งที่ฟีนิกซ์เกิดใหม่ ก็จะถูกฆ่าตายซ้ำทันที
หลังจากผลาญโควตาการเกิดใหม่จนครบ 3 ครั้ง
ไข่ฟีนิกซ์ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นอมตะ ในที่สุดก็ส่งเสียงร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปอย่างสมบูรณ์
[ติ๊ง! สังหารฟีนิกซ์เหมันต์อัคคี ระดับ A ขั้น 70 สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +600,000]
[ติ๊ง! สังหารจักรกลสังหารแห่งห้วงลึก ระดับ A ขั้น 30 สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +400,000]
[ติ๊ง! สังหารจักรกลสังหารแห่งห้วงลึก ระดับ A ขั้น 30 สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +400,000]
เอ๊ะ
โม่หยิงเฉินมองดูข้อความแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ที่เด้งรัวๆ แล้วงงเป็นไก่ตาแตก
บอสสามตัวนี้ให้แต่ค่าประสบการณ์ ไม่ดรอปอุปกรณ์หรือวัสดุแม้แต่ชิ้นเดียว
แม้แต่เถ้าถ่านก็ไม่มี
ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ… โม่หยิงเฉินเกาหัว เป็นครั้งแรกที่รู้สึกสับสนกับกฎของมิติลับห้วงลึก
เขาหันไปมองกลุ่มกู้เชี่ยนซีด้วยความสงสัย
แต่กลับเห็นผู้หญิงเก้าคนนั้น กำลังจ้องมองเขาด้วยสีหน้าที่เวอร์วังยิ่งกว่าเห็นผี อ้าปากค้างตาถลนกันถ้วนหน้า
อะแฮ่ม! โม่หยิงเฉินกระแอมไอเบาๆ
พวกนี้สงสัยจะโดนชิไคของจอมดาบทำเอาสติหลุดไปแล้ว
กู้เชี่ยนซีในตอนนี้สติหลุดไปแล้วจริงๆ
เธอลงดันเจี้ยนแบบทีมมานักต่อนัก
นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนแบบโม่หยิงเฉิน… คนที่ไม่สนตรรกะเหตุผลใดๆ ใช้สกิลเดียวล้างบางบอสใหญ่พร้อมกลไกทั้งหมดหายวับไปกับตา
นี่มันดันเจี้ยนทีม ระดับห้วงลึกนะ!
ฟีนิกซ์ตัวนั้น ระดับ A ขั้น 70 เชียวนะ…
มันใช่ของที่จะมาวันช็อตกันเล่นๆ แบบนี้เหรอ
เอ่อ… ขอถามอะไรหน่อย
เสียงของโม่หยิงเฉิน ดึงกู้เชี่ยนซีกลับมาจากความสับสนวุ่นวายในหัว
พวกเธอรู้ไหมว่า… ทำไมไอ้บอสสามตัวนี้ มันถึงไม่ดรอปของเลยสักชิ้น