ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 169: เปลวเพลิงชุบชีวิต... การระเบิดพลังในยามคับขัน
โม่หยิงเฉินยกข้อมือดูเวลา
นับตั้งแต่เขาจัดการบอสตัวแรกเสร็จ จนถึงตอนนี้… ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้ว
เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ
ช้าเกินไปแล้ว
ประสิทธิภาพการบุกเบิกแค่นี้ ต่ำเตี้ยเรี่ยดินชะมัด
แน่นอน เขารู้ดีว่าตัวเองเล่น วันช็อต ฆ่ารวดเดียวมาตลอดทาง
ส่วนทางฝั่งกู้เชี่ยนซี ต้องคอยแก้ทางกลไก ต้องปรับจูนทีม ต้องคอยฮีล ต้องระวังทุกฝีก้าว
การที่พวกเธอจัดการบอสตัวแรกได้ภายในชั่วโมงกว่าๆ ก็ถือว่าเป็นระดับหัวกะทิแล้ว
แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าช้าอยู่ดี
เฮ้อ… ต้องฆ่าพร้อมกันใน 10 วินาทีสินะ…
โม่หยิงเฉินมองดูบอสใหญ่ที่ถูกจอมดาบอสุราเหยียบหัวเป็นที่วางเท้า แล้วถอนหายใจอีกรอบ
ดูท่า… คงต้องรออีกเป็นชั่วโมงแหละมั้ง
อีกด้านหนึ่ง ปลายสุดของเส้นทางทุ่งน้ำแข็ง
กู้เชี่ยนซีและลูกทีมทั้งเก้า กำลังตกอยู่ในสถานการณ์การต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่านถึงขีดสุด
คู่ต่อสู้ของพวกเธอ คือจักรกลสังหารแห่งห้วงลึกที่มีรูปลักษณ์เหมือนกับทางฝั่งโม่หยิงเฉินเปี๊ยบ แต่มีธาตุตรงข้าม… ธาตุน้ำแข็ง
ตูม——!!!
หมัดผลึกน้ำแข็งยักษ์ที่แฝงไอเย็นยะเยือกจนวิญญาณสั่นสะท้าน ทุบลงมาอย่างหนักหน่วง
สัตว์อสูรระดับ B เต่ายักษ์ลาวา ที่รับหน้าที่เป็นตัวแทงค์หลัก กระดองอันแข็งแกร่งของมันแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุมราวกับกระจกเปราะบาง!
อึก!
ผู้ฝึกสัตว์เจ้าของเต่ากระอักเลือดออกมาคำโต ใบหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ
ไม่ไหว! รับไม่ไหวแล้ว! แกนกลางน้ำแข็ง ของมันเข้าสู่โหมดโอเวอร์โหลดแล้ว!
สกิลทุกอย่างของมันแรงขึ้นหมด! สู้ไม่ไหวแล้ว!
เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังดังระงม
ที่หน้าอกของจักรกลน้ำแข็ง แกนกลางสีฟ้าส่องแสงกะพริบถี่รัวจนน่ากลัว
ทุกครั้งที่กะพริบ อุณหภูมิในทุ่งน้ำแข็งจะลดฮวบลง
ลำแสงน้ำแข็งแห่งการทำลายล้าง กวาดผ่านไปทั่วสนามรบดุจการลงทัณฑ์จากสวรรค์ บีบให้ทุกคนต้องหนีตายอย่างทุลักทุเล
กู้เชี่ยนซีกัดฟันแน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววร้อนรนและไม่ยินยอม
พวกเธอทุ่มเทสุดกำลัง งัดไพ่ตายออกมาใช้จนหมดหน้าตัก กว่าจะตบบอสมหาโหดตัวนี้จนเลือดแดงเถือก
แต่อีกฝ่ายแค่เปิด โหมดโอเวอร์โหลด ทีเดียว ก็ตีโต้จนพวกเธอกลับไปจนตรอกอีกครั้ง!
ไฉ่เตี๋ย! เตรียมใช้ไอ้นั่น!
น้ำเสียงของกู้เชี่ยนซีเด็ดเดี่ยว
ไฉ่เตี๋ยหน้าเปลี่ยนสี แต่ก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น
ทันใดนั้น จักรกลน้ำแข็งดูเหมือนจะรวบรวมพลังงานเสร็จสิ้น
ร่างมหึมาสั่นสะเทือน แกนกลางที่หน้าอกเปล่งแสงจ้าบาดตา!
วงเวทสีฟ้าครามขนาดมหึมาครอบคลุมทั่วสนามรบ ก่อตัวขึ้นในพริบตา!
ซวยแล้ว! สกิลไม้ตายของมัน ศูนย์สัมบูรณ์!
หนีเร็ว! ระยะกว้างขนาดนี้หลบไม่พ้นแน่!
เงาแห่งความตายปกคลุมจิตใจของทุกคน
แต่ในวินาทีวิกฤตินั้นเอง
เสียงนกร้องที่กังวานใสและเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง ดังเสียดแทงขึ้นไปบนท้องฟ้า!
เสี่ยวเฟิ่ง!
กู้เชี่ยนซีกรีดร้อง
ฟีนิกซ์เพลิงผลาญฟ้า… นกอมตะที่เพิ่งโดนจอมดาบอสุราตบคว่ำเมื่อไม่นานมานี้
บัดนี้กลับกางปีกออกอย่างไม่ลังเล พุ่งเข้าใส่ไอเย็นมรณะนั้นโดยไม่กลัวตาย!
มันไม่ใช้สกิลโจมตีใดๆ
แต่ใช้ร่างกายของมันเอง เปลี่ยนเป็นดาวตกเพลิง พุ่งชนเข้าใส่แกนกลางของวงเวทน้ำแข็ง!
การปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างไฟและน้ำแข็ง กลับไร้ซึ่งเสียงใดๆ
โลกทั้งใบราวกับตกอยู่ในความเงียบงัน
ทุกคนเห็นชัดเจนว่า ปีกเพลิงที่ลุกโชนของฟีนิกซ์ ถูกไอเย็นกัดกินจนแข็งเป็นน้ำแข็งทีละนิ้ว แล้วแตกกระจายออกเป็นเกล็ดน้ำแข็ง
แต่มัน… ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว!
ในที่สุด ด้วยการแลกมาด้วยชีวิตที่กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง มันสามารถต้านทานการโจมตีสังหารหมู่นี้ไว้ได้สำเร็จ!
และพลังแห่งสายเลือด นิพพาน ที่ฝังลึกอยู่ในกาย ก็ระเบิดออกมาในวินาทีที่ชีวิตดับสูญ!
ตูม!!!
คลื่นกระแทกแห่งเปลวเพลิงที่บ้าคลั่ง ระเบิดออกมาจากภายในประติมากรรมน้ำแข็ง กระแทกเข้าใส่ร่างจักรกลน้ำแข็งที่เพิ่งใช้พลังหมดและติดสถานะชะงัก อย่างจัง
ร่างจักรกลยักษ์… เป็นครั้งแรกที่ถูกพลังระเบิดพลีชีพนี้ กระแทกจนเสียหลักล้มลง!
สนามรบเละเทะไปหมด
ไฉ่เตี๋ยมองดูไข่นกฟีนิกซ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางแสงไฟริบหรี่ ขอบตาแดงก่ำ
พี่กู้… เสี่ยวเฟิ่งมัน…
นิพพาน!
สกิลช่วยชีวิตระดับพระเจ้าที่ทริกเกอร์ได้เดือนละครั้ง!
แลกมาด้วยความตายหนึ่งครั้ง เพื่อล้างสถานะผิดปกติและดาเมจทั้งหมด พร้อมสร้างความเสียหายจริง แก่ศัตรูตามพลังชีวิตสูงสุดของตัวเอง!
ด้วยสกิลนี้แหละ ที่ทำให้พวกเธอรอดพ้นจากสถานการณ์วิกฤติมาได้นับครั้งไม่ถ้วน
ไฉ่เตี๋ยจ้องมองไข่เปราะบางใบนั้น แล้วหันไปมองจักรกลน้ำแข็งที่กำลังดิ้นรนจะลุกขึ้น ตะโกนถามกู้เชี่ยนซีอย่างร้อนรน
พี่ใหญ่! เอาเลยไหม
ทางฝั่งเทพโม่…
ใจของกู้เชี่ยนซีสับสนวุ่นวาย
ฆ่า
กฎการสังหารพร้อมกันยังดังก้องในหู
พวกเธอเก้าคน ต้องแลกด้วย ชีวิต ของสัตว์อสูรหลักหนึ่งตัว ถึงจะสร้างโอกาสทองนี้ขึ้นมาได้
แล้วทางฝั่งเทพโม่ล่ะ
เขามีแค่ตัวคนเดียว กับสัตว์อสูรระดับ C หนึ่งตัว
ต่อให้เก่งแค่ไหน ความเร็วในการฆ่าบอสจะเร็วกว่าพวกเธอเก้าคนที่ใส่สุดชีวิตได้ยังไง
ถ้าพวกเธอฆ่าไปแล้ว แต่ทางฝั่งเทพโม่ยังฆ่าไม่สำเร็จ…
การเสียสละทั้งหมดจะสูญเปล่าทันที!
แต่ถ้าไม่ฆ่า
แกนกลางที่หน้าอกของจักรกลน้ำแข็งเริ่มกะพริบอีกครั้ง
ร่างกายของมันกำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว เศษน้ำแข็งบนพื้นกำลังไหลกลับไปรวมที่ตัวมัน
แค่ลังเลไม่กี่วินาที แขนข้างหนึ่งของมันก็ยกขึ้นมาได้แล้ว!
พวกเธอ… ไม่มีโอกาสครั้งที่สองอีกแล้ว!
ภาพแววตาที่สงบนิ่งและเย็นชาของโม่หยิงเฉิน แวบเข้ามาในหัวกู้เชี่ยนซี
ภาพสันดาบเก่าๆ ที่กดลงมาอย่างเรียบง่ายแต่ทรงพลัง
ความคิดบ้าบิ่นอย่างหนึ่งครอบงำจิตใจเธอ
เชื่อใจเขา!
ฆ่า!!!
เธอรวบรวมแรงทั้งหมด ตะโกนคำสั่งออกมา!
การตัดสินใจครั้งนี้ เดิมพันด้วยชื่อเสียงในฐานะประธานกิลด์ เดิมพันด้วยความพยายามของลูกทีมทุกคน และเดิมพันด้วยความเชื่อใจที่เกือบจะไร้เหตุผล!
ได้รับคำสั่ง
ลูกทีมอีกแปดคนไม่ลังเลอีกต่อไป สัตว์อสูรของพวกเธอระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายออกมา!
สายฟ้า, คมมีดลม, พิษร้าย, คำสาป…
สกิลนับไม่ถ้วนที่บรรจุความหวังทั้งหมดของพวกเธอ เทกระหน่ำใส่ร่างจักรกลน้ำแข็งที่กำลังจะลุกขึ้น
กลืนกินมันจนมิด และฉีกกระชากร่างมันออกเป็นชิ้นๆ!
มองดูซากบอสที่แน่นิ่งไปแล้ว หัวใจของกู้เชี่ยนซียังคงเต้นรัวอยู่ที่คอหอย
รอคอยคำพิพากษาที่ไม่อาจล่วงรู้ด้วยใจระทึก
ในขณะเดียวกัน
ใต้ต้นไม้ยักษ์ โม่หยิงเฉินที่เกือบจะหลับคาโขดหิน จู่ๆ ก็เลิกคิ้วขึ้น
เขาเห็นจักรกลสังหารแห่งห้วงลึกที่ถูกจอมดาบอสุราเหยียบหัวจนเชื่องเหมือนแมว จู่ๆ ก็มีแสงสว่างวาบออกมาจากภายในร่าง
[สกิล โทสะใจประสาน ทำงาน! จักรกลสังหารแห่งห้วงลึก (ไฟ) เข้าสู่สถานะคลุ้มคลั่ง!]
โฮ่ ในที่สุดก็จัดการได้สักที
โม่หยิงเฉินดีใจจนเนื้อเต้น ลุกขึ้นยืนจากก้อนหิน
เขาออกคำสั่งกับจอมดาบอสุราที่ยืนอยู่ด้านหลังจักรกล
เชือด
ดาบของจอมดาบอสุรา… กดลงต่ำ
ประกายไฟที่บริสุทธิ์และเข้มข้นจนวิญญาณสั่นสะท้าน สว่างวาบที่ปลายดาบแล้วหายไป
นาเดกิริ (ผ่าเรียบ)