ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 153: คุกอัคคีผลาญเมือง... ลมหายใจมังกรระดมยิง!
นับตั้งแต่ได้ เสี่ยวกู่ มาครอบครอง เส้นทางปีนหอคอยของโม่หยิงเฉินก็ราบรื่นจนน่าใจหาย
เสี่ยวกู่เปรียบเสมือนเซิร์ฟเวอร์ที่ไม่มีวันล่ม
ด้วยบั๊ก ฟื้นฟูพลังจิตไร้ขีดจำกัด ภายในหอคอยแห่งห้วงลึก
มันปฏิบัติตามคำสั่งอัญเชิญอย่างบ้าคลั่ง
เรียก!
เรียก!
และเรียก!
ตั้งแต่ชั้นที่ 47 เป็นต้นมา โม่หยิงเฉินแทบไม่ต้องสั่งการอะไรด้วยซ้ำ
เขาแค่ต้องเผื่อเวลาให้เสี่ยวกู่ปูพรมกองทัพวิญญาณให้เต็มพื้นที่เตรียมพร้อมก่อนเริ่มการท้าทายในแต่ละชั้น
ในช่วงแรกอาจต้องเสียเวลาสะสมจำนวนกองทัพบ้าง
แต่ยิ่งผ่านไปหลายชั้นเข้า เมื่อยูนิตที่รอดชีวิตจากชั้นก่อนหน้าถูกส่งต่อมายังชั้นถัดไปพร้อมกัน
เขาก็แทบไม่ต้องใช้เวลาเตรียมตัวอีกเลย เพราะจำนวนกองทัพมันล้นทะลักเกินกว่าพื้นที่เตรียมพร้อมจะรับไหวไปนานแล้ว
ทันทีที่เท้าแตะพื้นชั้นใหม่ การต่อสู้ก็ระเบิดขึ้นทันที
คุณภาพของกองทัพวิญญาณก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การหล่อเลี้ยงของออร่า
[ลมหายใจคนตาย]
พอถึงช่วงชั้นที่ 50 กว่าๆ พื้นที่สนามรบทั้งหมดก็ถูกอัดแน่นจนไม่มีที่ว่าง
โครงกระดูกทหารเลวหรือนักเวทระดับต่ำ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถูกเรียกออกมาหายใจ
เพราะพื้นที่มันมีจำกัด…
สุดสายตาจึงเต็มไปด้วยมังกรกระดูกระดับ B ขั้นสูงสุดที่ดูดุร้ายและน่าเกรงขาม!
มังกรกระดูกนับร้อยตัว ทั้งขดตัว ทั้งบินวน ปีกกระดูกบดบังท้องฟ้าจนมิด เปลวไฟวิญญาณสีฟ้าในเบ้าตาส่องสว่างเชื่อมต่อกันดุจทะเลดาวอันเยือกเย็น
ลมหายใจมังกรสีขาวซีดนับร้อยสาย รวมตัวกันเป็นกระแสธารแห่งการทำลายล้าง ระเหยมอนสเตอร์ระดับ A ให้หายไปในพริบตา
ภาพเหตุการณ์นั้น เพียงพอที่จะทำให้คนเป็นโรคกลัวรูหรือกลัวความแออัดช็อกหมดสติได้คาที่
ความเร็วในการเคลียร์ด่านจึงพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ
จนกระทั่งมาถึงตอนนี้…
ชั้นที่ 61
เมื่อร่างเงาที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบจนวิญญาณแทบถูกแช่แข็ง ค่อยๆ ลอยขึ้นจากวงเวทสีเลือด
โม่หยิงเฉินรู้ทันทีว่า… การเดินทางแบบ เดินเล่นกินลม ของเขา ได้สิ้นสุดลงแล้ว
[จอมมารแห่งห้วงลึก]
[ระดับ: S ขั้น 1]
[ข้อมูลอื่นๆ: ไม่ทราบ]
เนื่องจากระดับห่างชั้นกันเกินไป โม่หยิงเฉินจึงไม่สามารถตรวจสอบค่าสถานะหรือสกิลที่ละเอียดได้
แต่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น แรงกดดันระดับ S ก็เหมือนภูเขาล่องหนที่กดทับลงมาบดขยี้ทุกสรรพสิ่งในสนามรบ!
ไม่ว่าจะยังไง… ก็ต้องลองดู
โม่หยิงเฉินสูดหายใจลึก แววตาเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขารู้ดีว่าศึกนี้จะต่างจากทุกศึกที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง
คู่ต่อสู้คือระดับ S ตัวจริงเสียงจริง!
คือตัวตนที่ถูกขนานนามว่าเป็น ขอบเขตตำนาน!
หากไม่ได้เสี่ยวกู่มาเป็นพวก หากเสี่ยวกู่ไม่มีบั๊ก พลังจิตอนันต์
วินาทีที่เห็นสัตว์ประหลาดตัวนี้ ทางเลือกเดียวของโม่หยิงเฉินคือหันหลังกลับและหนีทันทีโดยไม่ลังเล
เพราะมันสู้ไม่ได้
ต่อให้จอมดาบอสุราปลดปล่อยขั้นต้น (ชิไค) และระเบิดพลังรบสูงสุดออกมา
เมื่ออยู่ต่อหน้าระดับ S ของจริง ก็คงไม่คณามือ
แต่ทว่าในตอนนี้…
สายตาของโม่หยิงเฉินกวาดมองกองทัพมังกรกระดูกนับร้อยตัวที่ด้านหลัง
เปลวไฟแห่งความบ้าบิ่นลุกโชนขึ้นในใจ
ไม่สู้ก็เสียของเปล่า!
ยังไงเจ้ามังกรพวกนี้ก็พาออกไปข้างนอกไม่ได้อยู่แล้ว!
เสี่ยวกู่… บุกมันเข้าไปให้หมด!
สิ้นเสียงคำสั่ง มังกรกระดูกนับร้อยตัวก็พุ่งเข้าชาร์จอย่างไม่กลัวตาย!
แต่ทว่า ฉากที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น ทำให้รูม่านตาของโม่หยิงเฉินหดเกร็ง
จอมมารแห่งห้วงลึกเผชิญหน้ากับคลื่นลมหายใจมังกรที่พร้อมจะถล่มโลกทลายฟ้า โดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
มันเพียงแค่ยกมือขึ้นมาข้างหนึ่งอย่างเชื่องช้า
วูม——!
คลื่นพลังงานสีม่วงเข้มกระจายออกจากตัวมันเป็นวงกว้าง!
ลมหายใจมังกรนับร้อยสายที่สามารถหลอมละลายมอนสเตอร์ระดับ A ได้สบายๆ เมื่อสัมผัสกับคลื่นพลังนี้…
กลับสลายหายไปอย่างไร้เสียงราวกับโคลนตมจมหายลงสู่มหาสมุทร
จากนั้น จอมมารแห่งห้วงลึกก็สะบัดมือเบาๆ
คลื่นดาบสีดำทมิฬที่ดูธรรมดาสามัญสายหนึ่ง กวาดผ่านอากาศออกไป
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
ที่ใดที่คลื่นดาบกวาดผ่าน มังกรกระดูกร่างมหึมาสามตัว ถูกตัดขาดครึ่งตัวราวกับเป็นแค่กระดาษ!
ไฟวิญญาณในเบ้าตาของพวกมันดับวูบลงพร้อมกันในวินาทีนั้น
การโจมตีเพียงครั้งเดียว!
สังหารมังกรกระดูกระดับ B ขั้นสูงสุดไปถึงสามตัว!
หัวใจของโม่หยิงเฉินดิ่งวูบ
ขืนเป็นแบบนี้ไม่ไหวแน่ มังกรกระดูกยื้อไว้ไม่ได้นานหรอก!
เขาเปลี่ยนแผนทันที
เสี่ยวกู่ เรียกโครงกระดูกทหารเลวกับอัศวินดำออกมา เอาพวกมันไปเป็นโล่เนื้อถ่วงเวลา!
เสี่ยวกู่รับคำสั่ง คทากระดูกในมือสว่างวาบถี่รัว
แต่แล้ว… ฉากที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น
โครงกระดูกทหารเลวระดับ C ที่เพิ่งถูกเรียกออกมา ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า
โครงสร้างกระดูกของพวกมันก็ส่งเสียงลั่น กรอบแกรบ ภายใต้แรงกดดันระดับ S
แล้วระเบิดกลายเป็นผงกระดูกกองอยู่กับพื้นทันที!
ตัวล่อเป้า… ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะเป็นเป้าให้เขาตี!
แรงกดดันระดับ S คืออาณาเขตเฉพาะตัว สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำไม่สามารถแม้แต่จะเข้าใกล้!
เหงื่อเย็นซึมออกมาที่หน้าผากของโม่หยิงเฉิน
กลยุทธ์เดียวที่ใช้ได้ผลมาตลอด… ล้มเหลวแล้ว
เขาหันไปมองจอมดาบอสุราที่ยืนเงียบอยู่ข้างกาย แต่แววตาแห่งการต่อสู้นั้นเดือดพล่านถึงขีดสุด
นัยน์ตาสีทองคู่นั้น เต็มไปด้วยความกระหายที่จะปะทะกับพลังที่เหนือชั้นกว่า
โม่หยิงเฉินอ่านสายตานั้นออก
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป
ไปเลย!
ปลดปล่อยขั้นต้น (ชิไค) —— หลิวเริ่นรั่วฮั่ว!
ตูม!!!
พร้อมกับเสียงคำรามที่เปี่ยมด้วยความตื่นเต้น เปลวเพลิงไร้ที่สิ้นสุดพุ่งทะลักออกจากร่างของจอมดาบอสุราราวกับภูเขาไฟระเบิด!
อุณหภูมิภายในชั้น 61 พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งในพริบตา!
อากาศถูกจุดระเบิด มิติถูกความร้อนบิดเบือนจนพร่ามัว
จอมดาบในร่างชิไค ไม่ได้เลือกใช้ท่าที่รุนแรงที่สุดอย่าง นรกโลกันตร์
เพราะโม่หยิงเฉินรู้ดีว่า ดาเมจเพียวๆ อาจไม่สามารถสร้างความเสียหายถึงตายให้กับจอมมารระดับ S ได้
สิ่งที่เขาต้องการคือ… การควบคุม!
เพื่อสร้างจังหวะให้กองทัพมังกรกระดูกได้ทำดาเมจ!
จอมดาบอสุราดูเหมือนจะเข้าใจเจตนาของเจ้านาย เขาตวัดดาบจากล่างขึ้นบนอย่างรุนแรง!
คุกอัคคีผลาญเมือง!
ชั่วพริบตา เปลวเพลิงสูงเสียดฟ้าก่อตัวขึ้นกลางอากาศ
กลายเป็นฝ่ามือเพลิงยักษ์ที่บดบังท้องฟ้า
พุ่งเข้าตะปบจอมมารแห่งห้วงลึกที่ยืนอยู่กลางลานประลอง ด้วยความร้อนที่พร้อมจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่ง!
โฮก——!
จอมมารแห่งห้วงลึกสัมผัสได้ถึงอันตราย มันคำรามลั่น ดาบมารในมือเปล่งแสงสีดำเจิดจ้า หมายจะฟันฝ่ามือเพลิงให้ขาดสะบั้น
ทว่า… ฝ่ามือเพลิงนี้ดูเหมือนจะไร้รูปร่างและเหนียวแน่นยิ่งนัก
ไม่ว่าคลื่นดาบจะฟันลงไปกี่ครั้ง ก็ทำได้เพียงทำให้ไฟกระเด็นเป็นสะเก็ด แต่ไม่อาจทำลายโครงสร้างของมันได้
ท้ายที่สุด ฝ่ามือเพลิงยักษ์ก็กำแน่นเข้าหากัน!
ขังร่างจอมมารระดับ S ไว้ในกรงเล็บแห่งอัคคีอย่างแน่นหนา!
ซู่ ซู่ ซู่——
ความร้อนระดับนรกแผดเผาจนจอมมารต้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ความเร็วในการโจมตีของมันตกลงอย่างเห็นได้ชัด!
อัตราการสังหารมังกรกระดูกลดฮวบลงทันที!
จังหวะนี้แหละ! โม่หยิงเฉินตาเป็นประกาย
เสี่ยวกู่รอจังหวะนี้อยู่แล้ว มันสั่งการมังกรกระดูกที่เหลือรอดทั้งหมดทันที
ลมหายใจมังกร… ระดมยิง!
วูม! วูม! วูม!
ลำแสงสีขาวซีดแห่งความตายหลายสิบสาย… ในวินาทีนี้ เลิกใช้การโจมตีแบบปูพรม แต่รวมจุดโฟกัสไปที่เป้าหมายเดียว
ระดมยิงใส่ร่างของจอมมารแห่งห้วงลึกที่ถูกตรึงไว้ใน คุกอัคคีผลาญเมือง อย่างแม่นยำและพร้อมเพรียง!