ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 152: ระดับ S... ตำนานที่มีชีวิต
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หอคอยอีกครั้ง
ทุกคนต่างอยากรู้ว่า โม่หยิงเฉิน ผู้ลึกลับคนนี้…
ยอดฝีมือผู้ซ่อนเร้นคนนี้ จะไปได้ไกลแค่ไหน
เขาจะสามารถทำลายสถิติชั้นที่ 49 ที่ราชาอัคคีเหยียนจิ่วเพิ่งสร้างไว้หมาดๆ ได้หรือไม่
สีหน้าของเหยียนจิ่วย่ำแย่ถึงขีดสุด
เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก
เมื่อกี้ยังประกาศศักดาอยู่กลางเวทีว่าเป็นราชาหนึ่งเดียว
แต่พอม่านเปิดออก กลับมีเทพเจ้าตัวจริงยืนตระหง่านอยู่ด้านหลัง
ความรู้สึกนี้มันน่าอับอายยิ่งกว่าตอนถูกเหลิ่งหนิงซวงเอาชนะต่อหน้าธารกำนัลเป็นร้อยเท่า!
เวลาผ่านไปทีละนาที
สิบนาที
ยี่สิบนาที
ครึ่งชั่วโมง…
บนตัวหอคอย แสงสว่างยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่ชั้น 46 ไม่ขยับเขยื้อน
เสียงวิจารณ์ด้วยความโล่งอกเริ่มดังขึ้นในฝูงชน
ดูท่า… นี่คงเป็นขีดจำกัดของเขาแล้วล่ะ
ก็สมเหตุสมผลนะ ชั้น 46 ผู้พิทักษ์คือปีศาจดาบระดับ A ขั้น 50 กระดูกชิ้นโตของแท้ ผ่านมาได้ขนาดนี้ก็สุดยอดมากแล้ว
เหยียนจิ่วได้ยินเสียงเหล่านั้น สีหน้าเคร่งเครียดก็เริ่มผ่อนคลายลง ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
โชคดี… โชคดีที่สถิติของข้ายังไม่ถูกทำลาย…
ทว่า… ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา!
วูม——!
แสงสว่างที่เงียบสงบไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง กลับกระโดดพุ่งขึ้นไปข้างบนอย่างดุดัน!
ชั้นที่ 47!
แสงสว่างวาบ!
หัวใจของทุกคนกระตุกวูบตามจังหวะแสงนั้น!
ยังไม่จบ!
นี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุด!
ราวกับทำลายกำแพงบางอย่างลงได้สำเร็จ
ความเร็วในการไต่หอคอยเริ่มพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง!
ชั้นที่ 48!
ชั้นที่ 49!
วินาทีที่แสงของชั้น 49 สว่างขึ้น เทียบเท่าสถิติของราชาอัคคีเหยียนจิ่ว!
ความเร็วแทนที่จะลดลง กลับยิ่งทวีความเร็วขึ้นไปอีก!
วูม!!!
ชั้นที่ 50!
สถิติ… ถูกทำลายลงแล้ว!
เสียงวิจารณ์ การคาดเดา และข้อกังขาที่มีมาก่อนหน้านี้
ถูกแสงเจิดจ้าดวงนั้นบดขยี้จนแหลกละเอียดในพริบตา!
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่ได้สติจากความตกตะลึง และตะโกนออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง
แตกแล้ว! สถิติราชาอัคคีแตกแล้ว!
ตูม——!!!
ทั้งลานกว้างระเบิดเสียงฮือฮาดังสนั่นหวั่นไหว!
พระเจ้าช่วย! ชั้น 50! เขาขึ้นไปถึงชั้น 50 แล้ว!
นี่… นี่มันปีศาจจากขุมนรกไหนกัน!
ราชาอัคคีเหยียนจิ่ว คู่แฝดแห่งนครหลวง ต่อหน้าท่านผู้นี้ ก็แค่เด็กเล่นขายของชัดๆ!
คำพูดถากถางที่ไม่ได้ตั้งใจ เปรียบเสมือนมีดคมกริบที่แทงทะลุหัวใจเหยียนจิ่ว
เขาทรงตัวไม่อยู่ หน้าซีดเผือดสลับแดงก่ำ
รู้สึกหวานในลำคอ กลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นมา
ส่วนเหลิ่งหนิงซวงที่ยืนอยู่ข้างๆ แววตาที่เคยหม่นหมองกลับมีประกายไฟลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
เธอพึมพำกับตัวเอง ที่แท้… นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงสินะ…
ทว่า แสงบนหอคอยไม่ได้หยุดรออารมณ์ความรู้สึกของใคร
มันยังคงไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ ด้วยจังหวะที่มั่นคงจนน่าขนลุก!
ชั้นที่ 51!
ชั้นที่ 52!
ชั้นที่ 58!
ชั้นที่ 59!
เมื่อแสงหยุดนิ่งที่ชั้น 60 ทั้งลานกว้างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง
ทุกคนกลั้นหายใจ ราวกับกำลังสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์
เพราะพวกเขารู้ดีว่า ชั้นที่ 60 คือจุดสิ้นสุดของระดับ A!
ผู้พิทักษ์ด่านนั้น คือมอนสเตอร์ระดับ A ขั้นสูงสุด (Max Level) ถึงสิบตัว!
นี่คือขีดจำกัดทางทฤษฎีที่ผู้ฝึกสัตว์ระดับ A จะสามารถท้าทายได้!
เขา… เขาจะหยุดที่ชั้นนี้ไหม
คงต้องหยุดแล้วล่ะมั้ง… ระดับ A ขั้นสูงสุดสิบตัวนะเว้ย จะเอาอะไรไปสู้
ท่ามกลางการรอคอยที่ชวนอึดอัดใจ
วูม——!!!
แสงสีทองที่เจิดจรัสและงดงามยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ระเบิดวาบขึ้น!
ชั้นที่ 61!
ไฟ… สว่างแล้ว!
ไร้เสียงใดๆ ในบริเวณนั้น
เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ทุกคนรู้สึกสมองขาวโพลน สูญเสียความสามารถในการคิดไปชั่วขณะ
ผ่านไปเนิ่นนาน ทหารรับจ้างเฒ่าที่ทำหน้าที่นักพากย์จำเป็นเมื่อครู่ ก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครืออย่างยากลำบาก
ชั้น 61… ตั้งแต่ชั้นนี้เป็นต้นไป ผู้พิทักษ์… น่าจะเป็น… มอนสเตอร์ระดับ S แล้ว
ระดับ S!
สองคำนี้เปรียบดั่งขุนเขาศักดิ์สิทธิ์สองลูกที่กดทับลงมาในใจของทุกคน!
เชี่ย! ท่านเทพข้างในนั่น… เทพโม่! เขาเป็นตัวอะไรกันแน่วะเนี่ย!
ผู้ฝึกสัตว์หนุ่มคนหนึ่งเก็บอาการไม่อยู่ สบถออกมาดังลั่น
ไม่รู้ว่าจะปีนต่อไหวไหม แต่ไม่ว่าจะยังไง วันนี้พวกเราก็ได้เห็นปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับตาแล้ว!
ชั้น 61! ความสูงระดับนี้ ทั่วทั้งจักรวรรดิหลงเซี่ย ไม่มีใครทำได้มาเกือบร้อยปีแล้วมั้ง!
ชายชราผมขาวในฝูงชน ตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น
ถ้าจะพูดให้ถูกคือ 124 ปี!
คนล่าสุดที่ขึ้นถึงชั้น 61 คือท่าน จ้าน เจ้าของฉายา กำแพงเหล็กแห่งจักรวรรดิ!
ในปีนั้น ท่านจ้านใช้ที่แห่งนี้เป็นสมรภูมิสุดท้ายของสัตว์อสูรระดับ S ของท่าน เพื่อประกาศศักดาในฐานะเทพสงครามผู้พิทักษ์ชาติ!
พระเจ้า… นี่เรากำลังเป็นพยานประวัติศาสตร์งั้นเหรอ
ทั้งจักรวรรดิ ผู้ฝึกสัตว์ที่มีสัตว์อสูรระดับ S ในครอบครอง เท่าที่รู้มีไม่เกิน 5 คน!
และบุคคลระดับตำนานพวกนั้น ไม่มีทางมาปีนหอคอยเล่นๆ แบบนี้หรอก!
นั่นหมายความว่า เทพโม่… เขากำลังทำในสิ่งที่ไม่มีใครทำได้มานานกว่าร้อยปี!
ไม่รู้ใครเป็นคนเริ่ม ตะโกนสุดเสียงออกมา
เทพโม่ สู้เขาว้อย!
ประโยคนั้นเหมือนสะเก็ดไฟที่ตกลงในกองฟางแห้ง จุดไฟให้ลุกโชนไปทั่วลานกว้าง!
ใช่! เทพโม่ สู้ๆ! ทะลวงมันเข้าไป!
เทพโม่ ไร้เทียมทาน!!
วินาทีนี้ ไม่มีใครสนเรื่องกิลด์หรือการแบ่งพรรคแบ่งพวกอีกต่อไป
คนของกิลด์โลหิตอัคคีและกิลด์หมิงหยวน ต่างตะโกนเชียร์อย่างลืมตัว
แม้แต่เหยียนจิ่วและเหลิ่งหนิงซวง
ก็อดไม่ได้ที่จะส่งแรงใจเชียร์ โม่หยิงเฉิน คนแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นหน้า
เพราะทุกคนรู้ดี
การหยุดที่ชั้น 61 กับการก้าวขึ้นสู่ชั้น 62 มันคนละเรื่องกันอย่างสิ้นเชิง
การหยุดที่ชั้น 61 หมายความว่าพลังรบของ เทพโม่ ถึงขีดสุดของระดับ A แล้ว
ต้องระดับนั้นเท่านั้น ถึงจะรอดชีวิตจากการรุมทึ้งของมอนสเตอร์ระดับ A ขั้นสูงสุดสิบตัวในชั้น 60 ได้
แต่ถ้า… เขาสามารถขึ้นไปถึงชั้น 62 ได้
นั่นหมายความว่า พลังของเขาได้แตะขอบเขตของระดับ S อย่างแท้จริง!
เพราะนั่นแปลว่า เขาได้เอาชนะคู่ต่อสู้ระดับ S ในการต่อสู้ซึ่งหน้า!
แม้จะเป็นแค่ระดับ S ขั้น 1 ก็ตาม
ระดับ S… หรือที่เรียกขานกันว่า ขอบเขตตำนาน!
หากโม่หยิงเฉินทำสำเร็จ
ตัวเขาเอง… ก็คือตำนานที่มีชีวิต!
สายตาของคนนับหมื่นในลานกว้าง รวมกันเป็นกระแสธารแห่งความศรัทธา จ้องเขม็งไปที่หอคอยยักษ์เสียดฟ้า
พวกเขากำลังรอคอย
รอคอยการถือกำเนิดของตำนานบทใหม่!