ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 151: ใช้เวทมนตร์ล้างผลาญเวทมนตร์
เมื่อคำสั่งของโม่หยิงเฉินถูกถ่ายทอดออกไป
คทากระดูกในมือของเสี่ยวกู่ก็เริ่มส่องแสงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ทุกๆ หนึ่งนาที มันจะสะบัดคทาออกไปอย่างแม่นยำหนึ่งครั้ง
หนึ่งนาทีผ่านไป…
โฮก——!
มังกรกระดูกตัวที่สอง ฉีกกระชากห้วงมิติร่อนลงมาสู่พื้นดิน
มังกรยักษ์สองตัวบินวนเวียนอยู่เหนือโซนเตรียมพร้อม ทอดเงาทะมึนลงมาบดบังแสงสว่าง
สองนาทีผ่านไป…
ตัวที่สามจุติลงมา
สามนาที…
ตัวที่สี่…
เก้านาทีให้หลัง
เมื่อรอยแยกมิติที่สิบปิดตัวลงอย่างช้าๆ
ท้องฟ้าเหนือโซนเตรียมพร้อม และพื้นที่รอบกายของโม่หยิงเฉิน ก็ถูกเติมเต็มไปด้วยร่างโครงกระดูกขนาดยักษ์อันน่าสยดสยองจนแทบไม่มีที่ยืน!
พวกมันบ้างขดตัว บ้างลอยนิ่ง ปีกกระดูกขนาดมหึมาแทบจะเกยกัน
โครงกระดูกสีขาวซีดสะท้อนแสงเย็นยะเยือก ดวงตาไฟวิญญาณสิบปีกจ้องมองไปที่ทางเข้าโซนท้าทายพร้อมกัน
แรงกดดันแห่งความตายที่เกิดจากสัตว์อสูรระดับ B ขั้นสูงสุดจำนวนสิบตัวรวมตัวกัน… ทำให้บรรยากาศหนืดข้นจนแทบหายใจไม่ออก
นี่คือจำนวนสูงสุดที่พื้นที่เตรียมพร้อมจะรองรับไหว
โม่หยิงเฉินยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของมังกรกระดูกสิบตัว
เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น ชี้ไปยังเส้นแบ่งเขตที่มองไม่เห็นเบื้องหน้า ซึ่งเป็นเส้นสตาร์ทของการท้าทาย
บุก
สิ้นคำสั่งสั้นๆ
โฮก——!!!
เสียงมังกรคำรามสิบเสียง ประสานกันเป็นเสียงกัมปนาทที่สั่นสะเทือนฟ้าดินในวินาทีเดียวกัน!
มังกรกระดูกทั้งสิบตัวพุ่งทะยานออกไปพร้อมกัน
ร่างกายมหึมาที่เปี่ยมด้วยพลังทำลายล้าง ข้ามผ่านเส้นแบ่งเขตแดนไปในพริบตา!
กลไกของหอคอยแห่งห้วงลึกชั้นที่ 46 ถูกกระตุ้นการทำงานทันที
ณ ใจกลางลานประลอง วงเวทสีเลือดขนาดมหึมาสว่างวาบขึ้น
กลิ่นอายความมืดและความคาวเลือดอันเข้มข้นพวยพุ่งออกมาดุจน้ำพุ
ร่างเงาอันน่าสะพรึงกลัวที่หุ้มด้วยเกราะเกล็ดสีแดงเข้มทั้งตัว ถือดาบมารขนาดยักษ์ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
[ปีศาจดาบแห่งห้วงลึก]
[ระดับ: A ขั้น 50]
[ธาตุ: ความมืด]
[พละกำลัง: 1,010,000]
[ความว่องไว: 950,000]
[จิตวิญญาณ: 455,000]
[ความอึด: 1,252,500]
[ทักษะ: คลื่นดาบปราณ, ควบคุมโลหิต, พายุคมดาบ, ดาบผ่าแปดทิศ]
วินาทีที่โม่หยิงเฉินเห็นค่าสถานะของปีศาจดาบ
มังกรกระดูกทั้งสิบตัวที่ไร้ความกลัวตาย ก็พุ่งเข้าประชิดตัวศัตรูราวกับเขื่อนแตก
ไม่มีแผนการรบ ไม่มีแทคติก
ลมหายใจมังกรสีขาวซีดพ่นออกมาพร้อมกันดุจเสาแสงแห่งการทำลายล้างสิบสาย
ถักทอเป็นตาข่ายแห่งความตาย พุ่งตรงเข้าใส่ปีศาจดาบแห่งห้วงลึก!
ส่วนเสี่ยวกู่ที่ยืนอยู่ในโซนเตรียมพร้อมด้านหลัง กลับไม่ได้สนใจการต่อสู้เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย
มันเพียงแค่สะบัดคทาเบาๆ
วงแหวน [ความมืดจุติ] แผ่ออกไปครอบคลุมสนามรบอย่างแม่นยำ
มอบบัฟเพิ่มค่าสถานะทุกอย่าง 10% ให้กับกองทัพวิญญาณทั้งหมด
เมื่อเสร็จสิ้นหน้าที่สนับสนุน มันก็เริ่มการแสดงเดี่ยวที่น่าเบื่อหน่ายแต่ทรงประสิทธิภาพสูงสุดของมัน
ลำดับการใช้สกิลของมัน คือเห็นอะไรสว่างก็กดอันนั้น
คำนวณเวลาคูลดาวน์ของทุกสกิลอย่างเคร่งครัดระดับวินาทีต่อวินาที
[อัญเชิญทหารโครงกระดูก]!
[อัญเชิญนักเวทโครงกระดูก]!
[อัญเชิญอัศวินดำ]!
[อัญเชิญมังกรกระดูก]!
แสงของสกิลสว่างวาบสลับกันไปมา กองทหารแห่งความตายระลอกใหม่เดินออกมาจากความว่างเปล่าอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขต ถมทับเข้าไปในสนามรบเบื้องหน้า
อดีต ผู้รักษาประตูระดับ A ผู้เคยเป็นฝันร้ายของผู้ท้าชิง
เนโครแมนเซอร์แห่งห้วงลึก…
ในครั้งนี้ มันหันมีดเชือดที่ไม่มีวันทื่อของมัน เข้าใส่เพื่อนร่วมหอคอยของมันเอง
ภายใต้พลังจิตที่ไม่มีวันหมด
เพียงไม่นาน กองทัพวิญญาณที่เสี่ยวกู่อัญเชิญออกมา ก็ถมพื้นที่ลานประลองอันกว้างใหญ่จนแน่นขนัด!
ปีศาจดาบแห่งห้วงลึกนั้นแข็งแกร่งมาก
ด้วยระดับ A ขั้น 50 เมื่อเจอกับมังกรกระดูกระดับ B มันแทบจะเป็นการบดขยี้ฝ่ายเดียว
ดาบมารยักษ์ในมือทุกครั้งที่กวัดแกว่ง จะสร้างคลื่นดาบสีเลือดที่ฉีกกระชากมิติ
มังกรกระดูกที่อยู่ต่อหน้ามัน ทนรับการโจมตีได้ไม่กี่กระบวนท่า กระดูกที่แข็งแกร่งก็ถูกฟันจนแหลกละเอียด
แต่ปัญหาคือ… ศัตรูมันเยอะเกินไป!
เมื่อการต่อสู้ดำเนินไป โม่หยิงเฉินถึงขั้นปรับเปลี่ยนกลยุทธ์
มังกรกระดูกตัวใหม่ที่ถูกอัญเชิญออกมา ไม่ได้พุ่งเข้าไปตายโง่ๆ อีกต่อไป แต่เลียนแบบพฤติกรรมของนักเวทโครงกระดูก
ลอยตัวรักษาระยะห่างอยู่ท้ายสุดของกองทัพ
ไม่เปิดโอกาสให้ปีศาจดาบเข้าประชิดตัวได้
พวกมันกลายเป็นป้อมปืนเคลื่อนที่ ระดมพ่นลมหายใจมังกรใส่เป้าหมายเพียงอย่างเดียว
ส่วนหน้าที่รับตีน... ตกเป็นของทหารโครงกระดูกและอัศวินดำนับพันนับหมื่นที่ไม่มีวันหมดสิ้น!
ต่อให้ปีศาจดาบจะใช้ [พายุคมดาบ] กวาดล้างพื้นที่ขนาดเท่าสนามฟุตบอลได้ในครั้งเดียว
ต่อให้ [ดาบผ่าแปดทิศ] ของมันจะกวาดศัตรูหายไปเป็นแถบ
แต่วินาทีถัดมา ช่องว่างเหล่านั้นก็จะถูกถมเต็มด้วยกองทัพโครงกระดูกระลอกใหม่ทันที!
ฆ่าเท่าไหร่… ก็ฆ่าไม่หมด!
และแล้ว การผจญภัยในหอคอยแห่งห้วงลึกที่โม่หยิงเฉินคิดว่าน่าจะจบลงไปแล้วตั้งแต่วันนี้
กลับดำเนินต่อไปด้วยวิธีการที่เรียกว่า โกงหน้าด้านๆ โดยอาศัยความสามารถของลูกน้องใหม่
แม้ความเร็วในการไต่หอคอยของเสี่ยวกู่ จะเทียบไม่ได้กับการไล่ฟันแบบม้วนเดียวจบของจอมดาบอสุราในร่างชิไค
แต่สิ่งที่ได้มาทดแทน… คือ ความมั่นคง ที่ชวนให้ศัตรูสิ้นหวัง!
ในขณะเดียวกัน ณ ภายนอกหอคอยแห่งห้วงลึก
ไม่ว่าจะเป็นธิดาเหมันต์ที่จิตใจแหลกสลาย หรือราชาอัคคีที่เพิ่งเสพสุขกับชัยชนะ
รวมไปถึงผู้ฝึกสัตว์นับหมื่นที่มุงดูเหตุการณ์
บัดนี้… ทุกคนต่างอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า
จ้องมองหอคอยยักษ์ด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนคนเสียสติ
เมื่อครู่นี้เอง… ในขณะที่ทุกคนมั่นใจว่าในหอคอยไม่เหลือใครแล้ว
แสงไฟแห่งการเคลียร์ชั้นที่ 45 ก็สว่างวาบขึ้น
และยังไม่ทันที่พวกเขาจะหายช็อกกับเรื่องผีหลอกกลางวันแสกๆ
แสงนั้นก็กระโดดขึ้นไปอีกหนึ่งช่อง
แสงสว่างแห่งการผ่านชั้นที่ 46… สว่างวาบแล้วดับลง!
จากนั้น ทุกอย่างก็เงียบสงบลงอีกครั้ง
บรรยากาศในลานกว้างเปลี่ยนจากความคลั่งไคล้ผสมความเงียบงัน กลายเป็นความขนลุกซู่ที่แผ่ซ่านไปทั่ว
เกิดบ้าอะไรขึ้น หอคอย… บั๊กเหรอ
ธิดาเหมันต์กับราชาอัคคีออกมาหมดแล้วนี่นา ข้างในไม่น่ามีคนแล้วไม่ใช่เหรอ
ทันใดนั้นเอง เจ้าหน้าที่ของทางการที่รับผิดชอบการบันทึกสถิติ ก็วิ่งหน้าตื่นออกมาที่กลางลานพร้อมกับเอกสารในมือ สีหน้าของเขาดูประหลาดพิกล
เขากระแอมไอ ปรับเสียงให้ดังกังวาน ประกาศด้วยน้ำเสียงที่แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากจะเชื่อ
จากการตรวจสอบยืนยัน… ปัจจุบันในหอคอยแห่งห้วงลึก… ยังเหลือผู้ท้าชิงอีก 1 ท่าน
ชื่อผู้ท้าชิง: โม่หยิงเฉิน
ระดับสัตว์อสูรที่ลงทะเบียน: ระดับ C
สิ้นเสียงประกาศ ทั้งลานกว้างระเบิดเสียงฮือฮาดังสนั่น!
ชื่อนั้น… และระดับ C นั่น… กระแทกใส่สามัญสำนึกของทุกคนเข้าอย่างจัง!
ล้อเล่นน่า! ไอ้คนที่ชื่อโม่หยิงเฉินนั่น ไม่ใช่ว่าน่าจะตกรอบไปตั้งนานแล้วเหรอ
สัตว์อสูรระดับ C ปีนขึ้นไปถึงชั้น 46 นี่เอ็งกำลังเล่านิทานหลอกเด็กอยู่รึไง
ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว! ไอ้โม่หยิงเฉินนี่… มันต้องเป็นยอดฝีมือระดับปีศาจแน่ๆ!
มันกำลังเล่นบท หมูหลอกกินเสือ! ที่บอกว่าระดับ C น่ะ มันโกหกเพื่อปิดบังพลังที่แท้จริงชัดๆ!
ทฤษฎีสมคบคิดนี้ได้รับการยอมรับจากทุกคนอย่างรวดเร็ว
ใช่แล้ว! ต้องเป็นแบบนั้นแน่!
ไม่อย่างนั้นจะอธิบายเรื่องเหลือเชื่อตรงหน้านี้ได้ยังไง
การต่อสู้ข้ามระดับน่ะ มันพอเป็นไปได้
แต่นี่มันข้ามระดับธรรมดาที่ไหน
นี่มันข้ามไปกี่ขั้นแล้ววะเนี่ย!