ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 154: ชั้น 62... เทพโม่!
เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที
นี่คือสงครามยืดเยื้อที่โหดร้ายถึงขีดสุด
พลังวิญญาณของจอมดาบอสุราถูกเผาผลาญอย่างรวดเร็วเพื่อคงสภาพ คุกอัคคีผลาญเมือง
ในขณะที่จำนวนมังกรกระดูกก็ลดลงเรื่อยๆ จากการดิ้นรนโจมตีสวนกลับของจอมมารแห่งห้วงลึก
แปดสิบตัว
ห้าสิบตัว
สามสิบตัว
เมื่อในสนามรบเหลือมังกรกระดูกเพียงสามตัวสุดท้าย ไฟวิญญาณในเบ้าตาของพวกมันริบหรี่เจียนจะดับ
ร่างของจอมมารแห่งห้วงลึกที่ถูกห่อหุ้มด้วยฝ่ามือเพลิงยักษ์ ก็กรีดร้องด้วยความเคียดแค้นเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนจะระเบิดตูมกลายเป็นเถ้าถ่าน!
[ยินดีด้วย ผู้ฝึกสัตว์ผ่านหอคอยแห่งห้วงลึกชั้นที่ 61]
[กำลังคำนวณรางวัลสะสม จะมอบให้เมื่อท่านออกจากหอคอย]
สิ้นเสียงแจ้งเตือนอันเย็นชาจากระบบ เส้นประสาทที่ตึงเครียดของโม่หยิงเฉินก็ผ่อนคลายลง ร่างกายอ่อนแรงยวบยาบ
ในที่สุด… เขาก็มาถึงชั้น 62 จนได้
โดยแลกมาด้วยการละลายกองทัพวิญญาณทั้งหมดจนเกลี้ยง
เสี่ยวกู่กลับมาเป็นแม่ทัพไร้พลอีกครั้ง
โม่หยิงเฉินมองดูโซนท้าทายที่ว่างเปล่า แล้วหันมองจอมดาบอสุราที่เหนื่อยล้า เปลวไฟบนร่างมอดลงไปมาก
เขาตัดสินใจหยุดการท้าทายทันทีโดยไม่ลังเล
ร่างของเขาค่อยๆ เลือนราง และหายไปจากหอคอยแห่งห้วงลึก
วูม——
แสงสว่างวาบขึ้น ร่างของโม่หยิงเฉินปรากฏที่หน้าประตูทางเข้าหอคอย
แสงแดดจ้าและเสียงจอแจภายนอกทำให้เขาต้องหรี่ตาปรับสภาพ
วินาทีที่ก้าวออกมา เขารีบเปิดใช้งานพรสวรรค์ [โชคชะตาสัมบูรณ์] ทันที
รอคอยรางวัลจากการเคลียร์ดันเจี้ยนด้วยใจจดจ่อ
เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในหัวตามนัด
[ยินดีด้วย ผู้ฝึกสัตว์ทำสถิติสูงสุดที่ชั้น 62]
[พรสวรรค์ โชคชะตาสัมบูรณ์ ทำงาน... กำลังสุ่มรางวัลระดับที่ดีที่สุด…]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับ: หินเทพเจ้าแห่งห้วงลึก x1, มรดก · ดาบมารห้วงลึก, หินห้วงลึก x110,000]
ในขณะที่โม่หยิงเฉินกำลังจะตรวจสอบดูว่า หินเทพเจ้าแห่งห้วงลึก ที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน กับ ดาบมารห้วงลึก คืออะไร
เขาก็ต้องตะลึงงันกับภาพตรงหน้า
ลานกว้างขนาดมหึมาที่เคยมีผู้ฝึกสัตว์จับกลุ่มกันกระจัดกระจาย
บัดนี้… ผู้คนเหล่านั้นกลับมารวมตัวกันแน่นขนัด จนกลายเป็นกำแพงมนุษย์สีดำทึบล้อมรอบหน้าหอคอย
และเมื่อพวกเขาเห็นโม่หยิงเฉินปรากฏตัว
ทั้งลานกว้างตกอยู่ในความเงียบสงัดชั่วอึดใจ
ก่อนจะระเบิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว!
มันคือคลื่นเสียงที่ผสมปนเปไปด้วยความตกตะลึง ความเลื่อมใส ความคลั่งไคล้ และความบ้าคลั่ง
เสียงโห่ร้องกึกก้องจนแทบจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!
ออกมาแล้ว! เขาออกมาแล้ว!
เทพโม่! นั่นเทพโม่ตัวจริง!!
พระเจ้าช่วย! ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า นึกว่าเป็นผู้เฒ่าผู้แก่ที่ไหน ทำไมถึงหนุ่มขนาดนี้!
ฝูงชนถาโถมเข้ามาหาเขาราวกับคนบ้า
ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้จนดูบิดเบี้ยว ทำเอาโม่หยิงเฉินขนลุกซู่
เทพโม่! ขอลายเซ็นหน่อยครับ! ขอร้องล่ะครับ! ชายร่างยักษ์ที่เบียดเสียดอยู่แถวหน้า หน้าแดงก่ำตะโกนสุดเสียง
เทพโม่ ท่านยังขาดผู้ติดตามไหมครับ ผมระดับ B ขั้นสูงสุด ไม่ขอเงินเดือนสักบาท ขอแค่ได้ติดตามท่านคอยรินน้ำชาให้ก็พอ!
เทพโม่ ท่านยังไม่มีกิลด์ใช่ไหมครับ มาอยู่กิลด์ ดาบแห่งนภา ของเราเถอะครับ! ตำแหน่งรองประธานว่างรอท่านอยู่ ทรัพยากรทุกอย่างเบิกได้ไม่อั้น!
ลูกพี่! เทพโม่! จากนี้ไปท่านคือไอดอลของข้า คือศรัทธาเดียวของข้า!
เทพโม่ ผิวพรรณท่านดีจังเลยค่ะ มีเคล็ดลับหน้าเด็กมาแบ่งปันบ้างไหมคะ…
เทพโม่
โม่หยิงเฉินเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
คนพวกนี้… เรียกข้าเหรอ
เขาทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์กะทันหันนี้
ยังดีที่คนพวกนี้เกรงกลัวในฐานะและพลังของเขา จึงไม่กล้าเข้ามาประชิดตัวมากเกินไป
และเมื่อเห็นว่าโม่หยิงเฉินไม่ตอบคำถามใดๆ
ทุกคนก็เริ่มสงบปากสงบคำลง
กลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ
โม่หยิงเฉินอาศัยจังหวะที่ฝูงชนแหวกทางให้ รีบเดินจ้ำอ้าวออกมา
ตอนนี้ต้องหาที่เงียบๆ ตรวจสอบของรางวัลซะหน่อยแล้ว
ในข้อมูลที่ผู้อาวุโสฮวงให้มา เคยเน้นย้ำถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่ชื่อว่า โรงเตี๊ยมห้วงลึก
ข้อมูลระบุว่า หากมีหินห้วงลึกมากพอ ต้องไปพักที่นั่นให้ได้สักคืน
จะได้รับผลประโยชน์ที่คาดไม่ถึง
มากพอ
โม่หยิงเฉินเหลือบดูยอดหินห้วงลึก 110,000 ก้อนที่เพิ่งเข้ากระเป๋า แล้วยิ้มมุมปาก
เรื่องเงิน… ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาในตอนนี้
ต้องรู้ก่อนว่า ตามกฎของหอคอยแห่งห้วงลึก
รางวัลจะขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของผู้ท้าชิง ชั้นที่ผ่าน และเกรดประเมินผล
ผู้ฝึกสัตว์ระดับ B ทั่วไป ลากเลือดแทบตายกว่าจะผ่านได้สักรอบ ได้หินห้วงลึกมาไม่กี่ร้อยก้อนก็ดีใจน้ำตาไหลแล้ว
เงินจำนวนนั้นแค่พอประทังชีวิตในโลกห้วงลึก หรือเอาไว้เป็นทุนรอนสำหรับรอบหน้า
แต่โม่หยิงเฉินล่ะ
ลงทะเบียนระดับ C แต่ทะลวงไปถึงชั้น 61
ข้ามรุ่นไปกี่ขั้นก็นับไม่ถ้วน
แถมตบท้ายด้วยสกิล [โชคชะตาสัมบูรณ์] ดึงรางวัลระดับท็อปสุดมาครอง
ฟาดไปเหนาะๆ แสนกว่าก้อน!
นี่ไม่ได้มาท้าทายหอคอยแล้ว
นี่มันมาขนของกลับบ้านชัดๆ!
งั้นก็… ไปโรงเตี๊ยมห้วงลึกกันเถอะ!
เขาไม่สนใจเสียงเรียกขานที่บ้าคลั่งด้านหลัง เร่งฝีเท้าตรงไปยังทิศทางของโรงเตี๊ยมทันที
และโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
ในวินาทีที่โม่หยิงเฉินเดินจากไป
ณ ยอดหอคอยแห่งห้วงลึกที่สูงเสียดฟ้าจนมองไม่เห็นยอด
ดวงตาภาพมายาขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นจากพลังงานห้วงลึกบริสุทธิ์ ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น
สายตาของมันราวกับมองทะลุมิติและกาลเวลา จับจ้องไปที่แผ่นหลังของโม่หยิงเฉินอย่างแม่นยำ
เจตจำนงอันเก่าแก่และเฉยชาดังก้องในความว่างเปล่า
มนุษย์งั้นรึ…
น่าสนใจ…
โรงเตี๊ยมห้วงลึก
ทันทีที่เท้าของโม่หยิงเฉินก้าวข้ามธรณีประตูที่แกะสลักจากกระดูกสัตว์อสูรนิรนาม
กลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ผสมผสานระหว่างกำมะถัน เหล้าหมักปีเก่า และเครื่องเทศลึกลับ ก็พุ่งเข้าแตะจมูก
ต่างจากความดิบเถื่อนและวุ่นวายภายนอก ภายในโรงเตี๊ยมตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ
พื้นปูด้วยพรมสีแดงเลือดนกหนานุ่ม เดินแล้วไร้เสียง
ผนังฝังด้วยผลึกหินเรืองแสงสลัวๆ ให้แสงสว่างดุจกลางวัน
แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกเย้ายวนชวนฝันแปลกๆ
เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาและมีเสน่ห์ลอยคลออยู่ในอากาศ ราวกับจะแทรกซึมเข้าไปในกระดูกดำ ทำให้ผู้คนเผลอไผลลดการป้องกันตัวลง
ยังไม่ทันได้สำรวจอะไรมาก กลิ่นหอมยั่วยวนก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว
มือนุ่มนิ่มไร้กระดูกเอื้อมมาคล้องแขนเขาอย่างแผ่วเบา
น้องชายสุดหล่อ ดูท่าทางภูมิฐานไม่เบา มาโรงเตี๊ยมห้วงลึกของเราครั้งแรกหรือจ๊ะ
โม่หยิงเฉินหันไปมอง
ซัคคิวบัสสาวในชุดผ้าโปร่งสีดำบางเบา อวดเรือนร่างสุดสะบึมที่แทบจะปิดไม่มิด
กำลังใช้ดวงตาสีม่วงอ่อนคู่สวยที่ดูเหมือนจะพูดได้ จ้องมองสำรวจเขาอย่างสนใจ
น้ำเสียงของเธอหวานหยดย้อยและเต็มไปด้วยมนตร์สะกดตามธรรมชาติ
เมื่อเห็นว่าโม่หยิงเฉินไม่สะบัดหนีทันที รอยยิ้มของซัคคิวบัสก็ยิ่งหวานเชื่อม
เธอกระซิบข้างหูเขา ร่างกายเบียดชิดเข้ามาอีกนิดอย่างแนบเนียน