ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 145: หลีกไปให้หมด... ข้าจะฟาร์มเวลด้วยบั๊ก!
จุดเด่นของภูตน้ำแข็งแห่งธิดาเหมันต์อยู่ที่การควบคุมสนามรบและการยืนระยะต่อสู้ที่ยาวนาน
แต่หากวัดกันที่พลังทำลายล้างฉับพลัน ตามหลักการแล้ว ย่อมเป็นรองภูตอัคคีของราชาอัคคีอยู่หนึ่งขั้น
สี่สิบชั้นแรก มอนสเตอร์ระดับยังต่ำ ทั้งคู่สามารถปิดบัญชีได้ในพริบตา ความเร็วจะเท่ากันก็ไม่แปลก
แต่พอเข้าสู่ชั้นที่ 41 ที่ต้องเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ระดับ A… ความเร็วของทั้งสองคนจะยังเท่ากันได้อีกหรือ
สมาชิกหญิงคนสนิทสูดหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยข้อสันนิษฐานที่ทำให้หัวใจของกู้เชี่ยนซีกระตุกวูบ
ท่านประธานคะ… เป็นไปได้ไหมว่า แสงที่ช้าลงดวงนั้น คือของท่านธิดาเหมันต์
ส่วนคนที่กำลังตีคู่ไปกับราชาอัคคี… คือบุคคลที่สามที่เราไม่รู้จัก
ใบหน้าของกู้เชี่ยนซีเคร่งขรึมลงทันที
เธอรู้ดีว่าการวิเคราะห์ของลูกน้องคนสนิทไม่ใช่เรื่องไร้สาระ
แต่ในฐานะผู้นำ เธอจำต้องรักษาความเยือกเย็นไว้ ตื่นตระหนกไปทำไม! เราวัดกันที่จำนวนชั้นที่ไปถึง ไม่ใช่ความเร็วในการปีนหอ!
ต่อให้ช้ากว่านิดหน่อยแล้วมันทำไม
เธอกวาดสายตามองสมาชิกกิลด์ที่มีสีหน้ากังวล แล้วขึ้นเสียงสูงเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ
บททดสอบที่แท้จริง อยู่ที่ชั้น 45 ต่างหาก!
คอยดูเถอะ… ที่นั่นจะเป็นจุดตัดสินแพ้ชนะ!
ชั้นที่ 45 สมาชิกกิลด์รอบข้างต่างทำหน้าฉงน
กู้เชี่ยนซีทอดสายตามองไปยังว่านเชียนซานที่ยืนหน้าเครียดอยู่ไม่ไกล
มุมปากของเธอเหยียดยิ้มเย็น
พวกเธอคงไม่รู้สินะ ว่าธิดาเหมันต์และเหยียนจิ่ว เคยประมือกันในหอคอยแห่งนี้มาก่อน
เอ๊ะ แล้วผลเป็นยังไงคะ สมาชิกคนหนึ่งถามแทรกด้วยความอยากรู้
ผลน่ะเหรอ น้ำเสียงของกู้เชี่ยนซีเจือความภาคภูมิใจ เสมอกัน!
ทั้งคู่… หยุดอยู่ที่ชั้น 45 พร้อมกัน!
สิ้นคำพูด เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นรอบทิศ
ทำไมล่ะคะ ด้วยฝีมือระดับท่านทั้งสองเนี่ยนะ…
ก็เพราะว่าชั้นที่ 45 ถูกขนานนามว่าเป็น ผู้รักษาประตูระดับ A ยังไงล่ะ!
น้ำเสียงของกู้เชี่ยนซีหนักแน่นและจริงจังขึ้น
ผู้พิทักษ์ประจำชั้นนั้น คือ… เนโครแมนเซอร์แห่งห้วงลึก
มอนสเตอร์ในหอคอยแห่งนี้มีคุณสมบัติพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง คือพวกมันได้รับการเติมเต็มพลังจิตจากพลังงานห้วงลึกของตัวหอคอยอยู่ตลอดเวลา
และเมื่อคุณสมบัตินี้มาอยู่กับเนโครแมนเซอร์… มันคือหายนะที่ไร้ทางแก้
ภายใต้การสนับสนุนของพลังงานไร้ขีดจำกัด มันสามารถอัญเชิญกองทัพวิญญาณออกมาได้เรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด และพวกมันก็ไม่กลัวตาย!
ท่านธิดาเหมันต์เคยบอกฉันว่า หากถูกมันดึงเกมเข้าสู่การต่อสู้ยืดเยื้อเมื่อไหร่… มันจะเสกคลื่นมนุษย์กระดูกขาวโพลนออกมาถมทับทุกอย่างจนมิด!
โชคยังดีที่สกิลของมันยังมีคูลดาวน์ ทำให้การอัญเชิญยังพอมีช่วงเว้นวรรคบ้าง
ไม่อย่างนั้น ชั้นที่ 45 นี้ คงไม่มีสัตว์อสูรระดับ A ตัวไหนผ่านไปได้!
จะผ่านด่านนี้ไปได้ มีแค่สองวิธีเท่านั้น
หนึ่ง… ต้องมีพลังทำลายล้างระดับระเบิดภูเขาเผากระท่อม ที่สามารถ วันช็อต ฆ่าเนโครแมนเซอร์ให้ตายคาที่ก่อนที่มันจะทันได้ร่ายเวท
สอง… ต้องมีสกิลโจมตีวงกว้างระดับล้างโลก ที่สามารถกวาดล้างกองทัพวิญญาณนับล้านให้หายไปพร้อมกันได้ในคราวเดียว
ไม่ว่าวิธีไหน... ก็ยากเหมือนปีนป่ายขึ้นสวรรค์!
เพราะงั้น หลายปีมานี้ ยอดฝีมือระดับ A นับไม่ถ้วนที่มาท้าทาย ต่างก็ต้องมาจบชีวิตลงที่นี่!
คนที่จะก้าวข้ามธรณีประตูนี้ไปได้… มีเพียงหยิบมือเดียว!
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของกู้เชี่ยนซี ทุกคนก็กระจ่างแจ้ง
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หอคอยยักษ์อีกครั้งด้วยความลุ้นระทึก
ศึกแห่งชะตากรรมระหว่างน้ำแข็งและเปลวเพลิง
ตัวตนที่สามอันลึกลับ
และกำแพงระดับ A ที่ไม่อาจก้าวข้าม
วันนี้… พวกเขาอาจจะได้เป็นสักขีพยานหน้าประวัติศาสตร์จริงๆ!
ภายในหอคอย
ชั้นที่ 45
ทันทีที่ร่างของโม่หยิงเฉินถูกส่งตัวมาถึง
กลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ ก็พุ่งเข้ากระแทกหน้า
ที่นี่คือที่ราบโครงกระดูกขนาดมหึมา
พื้นดินถูกปูทับด้วยกระดูกสีขาวโพลนทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา
ณ ใจกลางของที่ราบ บนบัลลังก์ที่สร้างขึ้นจากหัวกะโหลกนับหมื่นหัว
มีร่างหนึ่งนั่งตระหง่านอยู่ สวมชุดคลุมสีดำขาดรุ่งริ่ง ในมือถือคทาเวทที่ทำจากกระดูกสันหลัง
[เนโครแมนเซอร์แห่งห้วงลึก]
คือมันไม่ผิดแน่
วินาทีที่มันปรากฏตัว ทั่วทั้งที่ราบโครงกระดูกก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
แกรก! แกรก!
มือกระดูกสีขาวซีดจำนวนนับไม่ถ้วนแหวกพื้นดินโผล่ขึ้นมา
ตามด้วยร่างโครงกระดูกถืออาวุธผุพัง ที่ค่อยๆ ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากขุมนรก
กลิ่นอายเย็นยะเยือก เงียบงัน และสิ้นหวัง…
เพียงพอที่จะทำให้จิตใจของผู้บุกรุกทั่วไปพังทลายลงได้ในพริบตา
น่าสนใจ
โม่หยิงเฉินมองดูกองทัพวิญญาณที่กำลังก่อตัวขึ้นจนแน่นขนัด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
มิน่าถึงถูกเรียกว่าผู้รักษาประตูระดับ A เจอแบบนี้เข้าไป สัตว์อสูรระดับ A ทั่วไปคงตายแบบไม่รู้ตัว
แต่น่าเสียดาย
ไอ้คำว่า สัตว์อสูรระดับ A ทั่วไป ที่เขาพูดถึง… เห็นได้ชัดว่าไม่รวมถึงเจ้าตัวที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาตอนนี้
จอมดาบอสุราไม่แม้แต่จะปรายตามองกองทัพโครงกระดูกนับหมื่นนับแสน
สายตาของเขาจับจ้องเพียงจุดเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ… ร่างสิ่งมีชีวิตเดียวที่นั่งอยู่บนบัลลังก์นั่น
เนโครแมนเซอร์บนบัลลังก์ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความดูแคลนในแววตานั้น
ดวงไฟวิญญาณสีฟ้าในเบ้าตากลวงโบ๋ลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง
มันชูคทาขึ้นสูง ส่งเสียงคำรามที่ไร้สุ้มเสียง!
วูม——!
ทะเลแห่งความตายเคลื่อนไหวแล้ว!
ราวกับคลื่นยักษ์สีดำที่ประกอบด้วยโครงกระดูก ถาโถมเข้าใส่ทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง!
และในวินาทีนั้นเอง จอมดาบอสุราก็ค่อยๆ ยกดาบในมือขึ้น
หลิวเริ่นรั่วฮั่ว
ตั้งแต่ชั้นที่ 41 ดาบเล่มนี้ได้เข้าสู่สถานะ ปลดปล่อยขั้นต้น (ชิไค) เรียบร้อยแล้ว
บัดนี้ เปลวเพลิงที่ห่อหุ้มคมดาบราวกับรับรู้ถึงจิตต่อสู้ของเจ้านาย มันลุกไหม้โชติช่วงขึ้นอย่างรุนแรง!
นรกโลกันตร์!
ฟาดฟันลงมาในแนวตั้ง!
ไม่มีเสียงระเบิดกัมปนาท มีเพียงความเงียบงันถึงขีดสุด!
กำแพงเพลิงสูงเสียดฟ้าปะทุขึ้นจากพื้นดิน!
เสาอัคคีร้อนแรงพุ่งทะลวงเมฆ กลืนกินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของสนามรบเข้าไปในพริบตา!
กองทัพวิญญาณนับไม่ถ้วนที่อยู่ในรัศมีทำลายล้าง ระเหยกลายเป็นไอ หายวับไปกับตาราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน!
ดาบเดียว… กวาดล้างไปครึ่งสนาม!
โม่หยิงเฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
พลังรบของจอมดาบ ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของระดับ A อย่างมั่นคงแล้ว
ชั้นนี้หยุดเขาไม่ได้เช่นกัน
ด้วยพลังไฟอมตะของหลิวเริ่นรั่วฮั่ว และระยะทำลายล้างของ นรกโลกันตร์…
สิ่งที่จอมดาบกลัวน้อยที่สุด ก็คือการโดนรุมนี่แหละ!
ในขณะที่จอมดาบกำลังจะง้างดาบซ้ำ เพื่อปิดบัญชีเนโครแมนเซอร์ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ให้กลายเป็นเถ้าถ่าน
ทันใดนั้น!
เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไพเราะเสนาะหูก็ดังขึ้นในหัวของโม่หยิงเฉิน
[สัตว์อสูร จอมดาบอสุรา สังหารศัตรู… พรสวรรค์ วิวัฒนาการสังหาร ทำงาน... ค่าสถานะทั้งหมด +1,756!]
หือ
การเคลื่อนไหวของโม่หยิงเฉินชะงักกึก
เขารีบตะโกนห้ามจอมดาบที่กำลังจะฟันดาบที่สองออกไปทันที
เดี๋ยว! หยุดก่อน!
แววตาของเขาเปลี่ยนไปในฉับพลัน
ความคิดบ้าดีเดือดแล่นปราดเข้ามาในสมองราวกับสายฟ้า
พวกโครงกระดูกที่ถูกอัญเชิญมาพวกนี้… ก็นับเป็นศัตรูที่ทริกเกอร์ วิวัฒนาการสังหาร ได้งั้นเหรอ
พวกมัน… ก็เอามาปั๊มสแต็กค่าสถานะให้จอมดาบได้เหมือนกัน!
เขาหันขวับไปมองเนโครแมนเซอร์บนบัลลังก์ ที่กำลังร่ายเวทอัญเชิญกองทัพรอบใหม่ออกมาทดแทน
สายตาของเขาในตอนนี้… เหมือนหมาป่าที่อดอยากมาสามวันสามคืน
แล้วบังเอิญไปเจอลูกแกะอ้วนพีที่เดินหลงเข้ามาในซอยตันไม่มีผิด!