ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 146: แค่นี้... ก็ตามไม่ทันแล้วเหรอ
จอมดาบ
น้ำเสียงของโม่หยิงเฉินเจือด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจกดข่ม
ตอนนี้สถานะชิไคของเจ้า… อยู่ได้นานแค่ไหน
จอมดาบอสุราสำรวจพลังภายในร่างครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยความสุขุม
ประมาณหนึ่งชั่วโมง
หนึ่งชั่วโมง!
ดวงตาของโม่หยิงเฉินสว่างวาบขึ้นทันที… สว่างจนน่ากลัว!
แล้วจะรออะไรอีกล่ะ
ชั้นต่อไป รางวัลผ่านด่าน
เมื่อเทียบกับ บั๊กปั๊มสแต็กค่าสถานะได้ไม่อั้น ตรงหน้า ของพวกนั้นมันก็แค่เศษธุลี!
หอคอยแห่งห้วงลึกน่ะ วันหลังจะมาเมื่อไหร่ก็ได้
แต่ กระสอบทราย ชั้นเลิศที่มีพลังงานไร้ขีดจำกัด เรียกสมุนออกมาให้ฆ่าได้เรื่อยๆ แถมยังทริกเกอร์พรสวรรค์ของจอมดาบได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้… หาไม่ได้ง่ายๆ นะเฮ้ย!
จอมดาบ... เปลี่ยนแผน
มุมปากของโม่หยิงเฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้ายดุจปีศาจ
อย่าเพิ่งฆ่าตัวหัวหน้า
ฟาร์ม… ให้ยับ!
และแล้ว…
ในสายตาของคนภายนอก สถานที่แห่งนี้คือกำแพงนรกที่ฝังศพยอดฝีมือระดับ A มานักต่อนัก
แต่บนที่ราบโครงกระดูกของเนโครแมนเซอร์แห่งห้วงลึกในขณะนี้…
กำลังเกิดฉากละครสัตว์ที่ทั้งตลกและสยองขวัญที่สุดในประวัติศาสตร์
เนโครแมนเซอร์บนบัลลังก์กะโหลก ผู้ซึ่งเป็นราชาแห่งชั้น 45 กำลังตกอยู่ในสภาวะอัปยศอดสูและบ้าคลั่งถึงขีดสุด
มันร่ายเวทอัญเชิญอย่างบ้าคลั่ง!
มันทุ่มสุดตัวเพื่อเติมเต็มกองทัพวิญญาณให้เต็มพื้นที่!
ทว่า… ไม่ว่ามันจะเรียกออกมาเท่าไหร่
จอมดาบชุดแดงที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ก็จะสะบัดดาบส่งเสาเพลิงลงมาเผาผลาญจนเหี้ยนเตียนอย่างใจเย็น… ทีละชุด… ทีละชุด… แม่นยำราวกับจับวาง!
ไม่มากไม่น้อย… พอดีให้ตายเรียบ และพอดีให้มีเวลาเรียกชุดใหม่
ราวกับชาวนาผู้ขยันขันแข็งที่กำลังเกี่ยวข้าวที่สุกงอม
เนโครแมนเซอร์อัญเชิญด้วยความคับแค้นใจ
จอมดาบอสุราเผาทิ้งด้วยความบันเทิงใจ
ในหัวของโม่หยิงเฉิน เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวราวน้ำตก!
[ค่าสถานะ +1,756!]
[ค่าสถานะ +1,756!]
[ค่าสถานะ +1,756!]
ตัวเลขค่าสถานะ… กำลังพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง!
ภายนอกหอคอยแห่งห้วงลึก บรรยากาศเริ่มตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้
สายตาทุกคู่ถูกตรึงไว้กับหอคอยยักษ์
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปทีละวินาที
หลังจากแสงไฟสัญญาณผ่านชั้นที่ 44 สว่างวาบขึ้นสามดวง…
หอคอยก็เงียบสงบลง
หนึ่งนาที
ห้านาที
สิบนาที
แสงไฟแห่งชัยชนะของชั้นที่ 45 ยังคงมืดสนิท
ความตื่นเต้นฮึกเหิมของฝูงชน ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความกระวนกระวายและความกดดัน
เกิดอะไรขึ้น ติดแหง็กกันหมดเลยเหรอ
นั่นระดับธิดาเหมันต์กับราชาอัคคีนะ! ระดับ A ตัวจริงเสียงจริง ทำไมถึงจอดป้ายที่ชั้น 45 นานขนาดนี้
ทหารรับจ้างรุ่นเก๋าคนหนึ่งแค่นเสียงหัวเราะ ถุยรากหญ้าในปากทิ้ง
พวกเอ็งจะไปรู้อะไร!
ชั้น 45 นั่นน่ะ… คำว่า ผู้รักษาประตูระดับ A มันก็แค่คำเรียกเล่นๆ!
คนวงในเขาเรียกมันว่า กำแพงนรกระดับ A ต่างหาก!
รู้ไหมว่ายอดฝีมือระดับ A ที่มีชื่อเสียงต้องมาเอาชีวิตทิ้งที่ชั้นนั้นกี่คนแล้ว
อย่าว่าแต่สิบนาทีเลย ต่อให้เงียบไปเป็นชั่วโมง ก็ถือเป็นเรื่องปกติ!
คำพูดของเขาทำให้พวกมือใหม่รอบข้างสูดปากด้วยความหวาดเสียว
และยิ่งทำให้สมาชิกกิลด์ที่กำลังลุ้นตัวโก่งหน้าเครียดเข้าไปใหญ่
พวกเขารู้ดีว่า… บททดสอบที่แท้จริงมาถึงแล้ว
กู้เชี่ยนซีกำมือแน่นจนเหงื่อซึมในแขนเสื้อ สายตาจ้องเขม็งไปที่ตัวหอคอยไม่กะพริบ
เดิมพันครั้งนี้สูงเกินกว่าจะพลาดได้ เธออดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น
ไม่ไกลกันนัก ว่านเชียนซานก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน ใบหน้ายิ้มแย้มที่มักเห็นเป็นประจำ ตอนนี้แข็งกระด้างราวกับหินผา
ทุกคนรู้ดีว่านี่คือจุดวัดใจจุดแรก และเป็นจุดที่สำคัญที่สุด
ใครที่จุดไฟชั้น 45 ได้ก่อน...
คนคนนั้นจะข่มขวัญอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์!
ท่ามกลางการรอคอยที่ชวนอึดอัด ผ่านไปอีกยี่สิบนาที
วูม——!
แสงสว่างเจิดจ้าบาดตา ในที่สุดก็ระเบิดวาบขึ้นที่ชั้น 45!
มาแล้ว! มาแล้ว!
เชี่ย! มีคนผ่านแล้ว! มีคนข้าม กำแพงนรกระดับ A ได้จริงๆ ด้วย!
ใคร ใครกัน ธิดาเหมันต์หรือราชาอัคคี
ลานกว้างระเบิดเสียงเชียร์ดังสนั่นหวั่นไหว
ทุกคนตื่นเต้นจนหน้าดำหน้าแดง เส้นเลือดปูดโปนที่ลำคอ
ราวกับว่าพวกเขาเป็นคนลงไปสู้เอง
แต่ยังไม่ทันที่จะได้แยกแยะว่าแสงนั้นเป็นของใคร
วูม!
แสงดวงที่สอง ก็สว่างวาบตามมาติดๆ อย่างดุดัน!
แสงสองดวงส่องประกายแข่งกัน เจิดจรัสจนตาพร่า!
สองคน… ผ่านไปได้ทั้งสองคน!
พระเจ้า! ธิดาเหมันต์และราชาอัคคี ผ่านด่านนรกชั้น 45 ไปได้พร้อมกัน!
นี่สินะระดับท็อปของเมืองหลวง! แข็งแกร่งเกินไปแล้ว! ปีศาจชัดๆ!
หลังจากหายตกตะลึง ฝูงชนก็ระเบิดเสียงเฮและเสียงวิจารณ์ดังกว่าเดิมเป็นสิบเท่า
แฟนคลับสายน้ำแข็งกับสายไฟเริ่มเปิดศึกโต้วาทีกันอีกรอบ
ต่างฝ่ายต่างยืนยันว่าไอดอลของตัวเองเป็นคนผ่านก่อน
ทว่า… ท่ามกลางคลื่นความคลั่งไคล้นั้น
เสียงเล็กๆ ที่แฝงความสงสัย ก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เอ่อ… ทุกคนครับ… ไม่สงสัยกันบ้างเหรอ
เมื่อกี้มันมีสามคนวิ่งแข่งกันขึ้นไปไม่ใช่เหรอ
แล้วทำไม… ตอนนี้ถึงมีไฟสว่างแค่สองดวงล่ะ
แล้วคนที่สาม… หายไปไหน
คำถามนี้ทำเอาทั้งลานเงียบกริบไปชั่วขณะ
จริงด้วย!
ไอ้หนุ่มลึกลับที่วิ่งไล่กวดสองยอดฝีมือระดับ A มาตลอดทางด้วยความเร็วเหลือเชื่อคนนั้น… หายไปไหน
ทุกคนเพ่งสายตามองไปที่หอคอยอีกครั้ง
ชั้นที่ 45 ยังคงมีเพียงแสงสองดวงที่สว่างไสว
ดวงที่สาม… มืดสนิท
เงียบ
เงียบจนน่าอึดอัด
แล้วเสียงหัวเราะเยาะก็ดังขึ้นจากฝูงชน
ฮ่าๆๆๆ เอ็งบ้าหรือเปล่า เรื่องแค่นี้ต้องถามด้วยเหรอ
มันก็ต้องติดแหง็กอยู่ที่นั่นแหละ! เคลียร์มอนไม่ไหว จะหนีก็เสียดาย เลยยื้อเวลาไปเรื่อยๆ ไง!
ข้าว่าแล้ว! ไอ้พวกโนเนมที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ จะเอาอะไรไปเทียบชั้นกับธิดาเหมันต์และราชาอัคคี
ลากสังขารมาถึงชั้น 44 ได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว พอเจอของจริงที่ชั้น 45 ก็โดนตบกลับร่างเดิมตามระเบียบ!
ความเกรงขามและการคาดเดาต่างๆ นานาเกี่ยวกับ บุคคลที่สาม มลายหายไปในพริบตา
ความจริงช่างโหดร้ายและสมเหตุสมผลเสมอ
ในสายตาของฝูงชน ผู้ท้าชิงนิรนามคนนั้น ได้กลายเป็นแค่ตัวตลกในศึกยักษ์ชนยักษ์ครั้งนี้
เป็นเรื่องขำขันที่ไม่เจียมตัวและไร้ค่า
ไม่มีใครสนใจอีกต่อไป
สปอตไลต์ทุกดวงสาดส่องกลับไปที่แสงสองดวงที่กำลังไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ!
ชั้นที่ 46!
ชั้นที่ 47!
แม้ความเร็วจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่แสงทั้งสองดวงก็ยังคงมุ่งหน้าสู่ยอดหอคอยอย่างมั่นคง!
ทุกคนกลั้นหายใจ ร่วมเป็นสักขีพยานในศึกตำนานบทใหม่ระหว่างน้ำแข็งและไฟ