ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 144: ข้างในนั้น... ยังมีคนที่สาม
ตราประทับจางๆ ห้าจุด สว่างวาบขึ้นบนร่างของโทรลล์ยักษ์เพียงชั่วพริบตา
นั่นคือ… การซ้อนทับของสกิล การโจมตีถึงตาย!
ชวิ้ง——!
ในวินาทีที่ตราประทับก่อตัวสมบูรณ์ แสงดาบอันเจิดจรัสที่ดูราวกับจะตัดขาดห้วงเวลาก็พุ่งออกจากฝัก
มันคือลำแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่พาดผ่านท้องฟ้าอย่างงดงาม
เสียงกรีดร้องของโทรลล์ยักษ์ขาดห้วงไปในทันที
มันก้มหน้าลงมองเส้นเลือดฝอยเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าอกด้วยความไม่อยากเชื่อ
วินาทีถัดมา ร่างมหึมาทั้งร่างก็แยกออกจากกันตามรอยเส้นเลือดนั้น ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้าอย่างเงียบงัน
[ยินดีด้วย ท่านผ่านหอคอยแห่งห้วงลึกชั้นที่ 21]
[รางวัลถูกสะสมไว้ จะมอบให้เมื่อท่านออกจากหอคอย]
จอมดาบอสุราค่อยๆ เก็บดาบเข้าฝักอย่างเชื่องช้า
เขาหันหลังให้กับเถ้าถ่านที่กำลังโปรยปราย ใบหน้าภายใต้ผ้าปิดตายังคงเย็นชาไร้อารมณ์
ระดับความเท่… ทะลุปรอท!
จนกระทั่งทั้งคู่ถูกส่งตัวมายังโซนเตรียมพร้อมของชั้นที่ 22
โม่หยิงเฉินถึงได้ขมวดคิ้ว เอ่ยปากถามด้วยความไม่เข้าใจ
เมื่อกี้ไอ้เจ้าโทรลล์ยักษ์นั่น ด้วยพลังของเจ้า แค่ฟันธรรมดาทีเดียวก็น่าจะร่วงแล้วไม่ใช่เหรอ
ต่อให้จะใช้ท่าชักดาบ ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาอาวุธห้าชิ้นไปไล่ทุบเพื่อเก็บสแต็ก การโจมตีถึงตาย ก่อนเลยนี่
แล้วก็…
น้ำเสียงของโม่หยิงเฉินเริ่มแปลกแปร่งขึ้นเรื่อยๆ
ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองระดับเจ้า ทำไมถึงยอมให้มันเอาไม้หน้าสามนั่นฟาดใส่ตัวได้
ถึงจะใช้ กายาภูตพราย ป้องกันความเสียหายได้ก็เถอะ แต่โดนฟาดก็คือโดนฟาดไม่ใช่หรือไง
เจอกับคำถามจี้ใจดำรัวๆ ของโม่หยิงเฉินเข้าไป
ใบหน้าอันเคร่งขรึมของจอมดาบอสุราดูเหมือนจะกระตุกไปวูบหนึ่ง
เขาเงียบไปครู่ใหญ่
ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมา…
แหงนหน้ามองท้องฟ้าทำมุมสี่สิบห้าองศาด้วยท่วงท่าที่ดูเศร้าสร้อยและลึกล้ำ แล้วเอื้อนเอ่ยวาจาสั้นๆ ออกมาสี่พยางค์
เพื่อ… บรรยากาศ…
พูดจบ ไม่รอให้โม่หยิงเฉินได้ตอบโต้ เขาก็เดินอาดๆ ข้ามเส้นไปกระตุ้นมอนสเตอร์ชั้นที่ 22 ทันที
โม่หยิงเฉิน: ……
เขารู้สึกว่า… ตั้งแต่วิวัฒนาการเป็นจอมดาบอสุรา
ดูเหมือนเจ้านี่จะเริ่มเพี้ยนขึ้นเรื่อยๆ
เป็นแค่สัตว์อสูรแท้ๆ… จะมาเก๊กหล่ออะไรทุกวี่ทุกวันวะเนี่ย…
ภายนอกหอคอยแห่งห้วงลึก บรรยากาศกำลังเดือดพล่านถึงขีดสุด
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หอคอยยักษ์เสียดฟ้าอย่างไม่กะพริบตา
หลังจากที่โม่หยิงเฉินหายเข้าไปในทางเข้าได้ไม่นาน
วูม——!
วงแหวนอักขระที่แสดงสถานะการเคลียร์ชั้นที่ 1 สว่างวาบขึ้นบนตัวหอคอย แสงเจิดจ้าบาดตา
ขยับแล้ว! แสงขยับแล้ว!
เสียงอุทานแรกดังขึ้นจากฝูงชน
เร็วชิบหาย! นี่เพิ่งเข้าไปเองไม่ใช่เหรอ วินาทีเดียวจบเลย
ก็แหงสิวะ นั่นระดับธิดาเหมันต์กับราชาอัคคีนะโว้ย! ระดับ A ของจริงนะนั่น!
ชายหนุ่มทรงผมหัวระเบิดคนหนึ่งได้ยินคนข้างๆ อุทาน ก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน
มองด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับเห็นคนบ้านนอกเข้ากรุง
ใจเย็นหน่อยไอ้น้อง ตื่นเต้นเกินเบอร์ไปไหม
นั่นมันแค่ชั้น 1 ทหารเลวระดับ C ขั้น 1 กระจอกๆ
อย่าว่าแต่ระดับ A เลย ต่อให้เป็นข้าเข้าไป หลับตาฟันยังตาย
จะอวยน่ะ รอให้ชั้นสูงๆ กว่านี้หน่อยค่อยอวยได้ไหม
คำพูดของเขาเรียกเสียงหัวเราะขบขันจากคนรอบข้าง ชายคนแรกหน้าแดงก่ำ เกาหัวแก้เขิน
แฮะๆ… โทษทีพี่ชาย พอดีผมตื่นเต้นไปหน่อย!
ทว่า… เสียงของเขายังไม่ทันขาดคำ
วูม! วูม! วูม!
วงแหวนแสงบนตัวหอคอย ชั้นที่ 2, ชั้นที่ 3, ชั้นที่ 4… สว่างวาบขึ้นไล่เลี่ยกันแทบจะในวินาทีเดียวกัน!
ตามมาด้วยชั้นที่ 5… ชั้นที่ 6… ชั้นที่ 10!
ความเร็วในการกะพริบของแสงนั้น รวดเร็วจนน่าขนลุก!
ราวกับไม่ได้เข้าไปสู้ แต่เข้าไปเดินเล่นชมวิว!
แทบไม่มีช่วงหยุดพักหายใจแม้แต่นิดเดียว!
ถ้าหักลบเวลาหน่วงของการเคลื่อนย้ายในแต่ละชั้นออกไป… นี่มันคือการ วันช็อต ฆ่าในพริบตาชัดๆ!
บดขยี้รวดเดียวจบ!
ทั้งลานกว้างที่เคยจอแจ ค่อยๆ เงียบเสียงลงจนกลายเป็นความเงียบสงัด
ทุกคนถูกความเร็วระดับนรกแตกนี้กดดันจนพูดไม่ออก
จนกระทั่งแสงสว่างพุ่งทะยานผ่านชั้นที่ 30 ไปอย่างบ้าคลั่ง!
ชายหนุ่มหัวระเบิดที่เคยปากดีเมื่อครู่ ตอนนี้หน้าแดงด้วยความตื่นเต้น หันไปมองรอบๆ
เอ่อ… พี่ชาย… ตอนนี้… ข้าขออวยได้หรือยัง
30 ชั้นรวด! ต่อจากนี้ไปคือมอนสเตอร์ระดับ B แล้วนะโว้ย!
ยังไม่ทันที่ใครจะตอบ แสงสว่างของชั้นที่ 40 ก็ระเบิดวาบขึ้น!
คราวนี้ ลานกว้างแตกตื่นของจริง!
เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย! ข้าขอประกาศเลย นี่แหละความแข็งแกร่งของระดับ A!
40 ชั้น! ทะลวง 40 ชั้นรวดโดยไม่พักหายใจ! นี่มันคนหรือปีศาจวะเนี่ย
น่ากลัวเกินไปแล้ว! นึกถึงตอนข้าปีนหอ ผ่านแต่ละชั้นต้องนั่งพักฟื้นสภาพสัตว์อสูรแทบตาย แดกยาไปตั้งกี่ขวดกว่าจะกล้าขึ้นชั้นต่อไป
เทียบกับพวกเขาแล้ว… ข้ามันก็แค่ขยะเปียกดีๆ นี่เอง!
แต่ทว่า… ท่ามกลางเสียงสรรเสริญเยินยอที่ดังกระหึ่ม
ผู้ฝึกสัตว์ตาดีคนหนึ่งสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง
รูม่านตาของเขาหดเกร็ง จ้องเขม็งไปที่วงแหวนแสงบนหอคอย เสียงสั่นเครือ
ดะ… เดี๋ยวก่อน! พวกแกเห็นเหมือนข้าไหม…
แสงที่สว่างขึ้นน่ะ… ดูเหมือนมันจะมี… สามดวงนะ!
สิ้นคำทัก ทั้งลานเงียบกริบในบัดดล
ทุกคนเพ่งสายตาจ้องมองไปที่จุดเดียวกันโดยสัญชาตญาณ
จริงด้วย!
แม้แสงแต่ละชั้นจะสว่างขึ้นเร็วมากจนแทบจะซ้อนทับกัน
แต่ถ้าสังเกตให้ดี… มันคือแสงสามดวงที่สว่างไล่เลี่ยกันจริงๆ!
นั่นหมายความว่า…
ข้างในนั้น… มีคนสามคน กำลังปีนหอด้วยความเร็วระดับสัตว์ประหลาดเหมือนกันเป๊ะ!
ซี๊ด——!
เสียงสูดปากด้วยความหนาวเหน็บดังระงม
นอกจากธิดาเหมันต์กับราชาอัคคี… ยังมีปีศาจตนที่สามอยู่อีกเหรอ
เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!
พวกเราเฝ้าหน้าประตูอยู่ตลอด นอกจากสองท่านนั้น คนที่เข้าไปทีหลังเก่งสุดก็น่าจะแค่ระดับ B ไม่ใช่เหรอ
หรือจะเป็นอาวุธลับที่กิลด์ไหนซ่อนเอาไว้
ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกและสงสัย
แสงบนตัวหอคอยก็มาถึงชั้นที่ 41… และเกิดการชะลอตัวให้เห็นด้วยตาเปล่าเป็นครั้งแรก
วูม!
วูม!
แสงสองดวงสว่างขึ้นแทบจะพร้อมกัน
ผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที แสงดวงที่สามถึงค่อยสว่างตามมา
ดูนั่น! ช้าลงแล้ว! มีคนหนึ่งความเร็วตกแล้ว!
ข้าว่าแล้ว! ชั้น 41 นั่นมันมอนสเตอร์ระดับ A ของจริงแล้วนะ!
จะเป็นไปได้ยังไงที่จะมีคนที่สามตามทันฝีเท้าของธิดาเหมันต์และราชาอัคคีได้ตลอดรอดฝั่ง!
ลากมาถึงชั้น 41 ได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว!
ข้าเดาว่าคนนี้ต้องเป็นระดับ B ขั้นสูงสุดที่ฝืนข้ามรุ่นมาท้าทาย ชั้นที่ 41 นี้น่าจะเป็นขีดจำกัดของเขาแล้วล่ะ!
เฮ้ย พูดให้มันดีๆ หน่อย อะไรคือ ขีดจำกัดแล้ว นั่นมันชั้น 41 นะโว้ย! ทั่วทั้งเมืองหลวงคนที่มาถึงชั้นนี้ได้มีกี่คนเชียว!
เอ็งเก่งนักก็ลองขึ้นไปให้ถึงชั้น 30 ให้ได้ก่อนเถอะ!
ฝูงชนถกเถียงกันอย่างดุเดือด แต่ทางฝั่งกิลด์โลหิตอัคคี สมาชิกหญิงคนหนึ่งกลับมีสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เธอรีบเดินเข้าไปกระซิบข้างหูกู้เชี่ยนซี
ท่านประธานคะ… สถานการณ์ดูไม่ค่อยดีแล้วค่ะ