ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 143: ความแข็งแกร่งของจอมดาบอสุรา
หากการปรากฏตัวของเหลิ่งหนิงซวงเมื่อครู่เปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ถูกทิ้งลงมา
การก้าวเข้ามาของเหยียนจิ่ว ก็ไม่ต่างอะไรกับการระเบิดปะทุของภูเขาไฟลูกยักษ์!
ลานกว้างใต้หอคอยแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยเสียงฮือฮา!
พระเจ้าช่วย! ระดับ A อีกคนแล้ว! ราชาอัคคี เหยียนจิ่ว! เขามาที่นี่จริงๆ ด้วย!
นี่สินะคือขุมพลังที่แท้จริงของกิลด์ระดับสองชั้นนำแห่งเมืองหลวง!
ถึงในกิลด์จะไม่มีระดับ A นั่งประจำการถาวร แต่กลับสามารถเชิญยอดฝีมือระดับนี้มาช่วยงานได้ทุกเมื่อ!
จบกัน… งานนี้พวกเราหมดสิทธิ์ลุ้นแล้ว เตรียมปูเสื่อนั่งดูละครฉากใหญ่ได้เลย!
ธิดาเหมันต์ปะทะราชาอัคคี! คนหนึ่งคือเทพธิดาน้ำแข็งผู้เย็นชาแห่งเมืองหลวง อีกคนคือคนคลั่งไฟที่สร้างชื่อมานาน!
ได้ยินว่าคู่นี้เป็นคู่รักคู่แค้นกันมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น สู้กันมาตั้งแต่ระดับ E ยันระดับ A ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะมาตลอด ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่!
คนหนึ่งทำสัญญากับภูตน้ำแข็ง อีกคนทำสัญญากับภูตไฟระเบิด… ศึกหยุดโลกแห่งน้ำแข็งและเปลวเพลิง กำลังจะระเบิดขึ้นในหอคอยแห่งห้วงลึก! พวกเรากำลังจะได้เป็นสักขีพยานประวัติศาสตร์!
ทุกคนตื่นเต้นจนหน้าดำหน้าแดง
เสียงวิพากษ์วิจารณ์และเสียงอุทานดังเซ็งแซ่ กลายเป็นคลื่นเสียงที่ถาโถมไปทั่วบริเวณ
[เข้าสู่มิติลับห้วงลึก: หอคอยแห่งห้วงลึก]
[ระดับความยากถูกล็อกไว้ที่: ฝันร้าย ]
[กำลังสร้างแผนที่มิติลับ…]
โม่หยิงเฉินกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมเบื้องหน้า
ที่นี่ไม่ใช่โครงสร้างภายในอาคารแบบหอคอยอย่างที่คิด
แต่มันคือที่ราบสีเทากว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา ที่ปลายสุดของสายตาถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ
ที่แท้… ภายในหอคอยแห่งห้วงลึก ก็คือมิติลับเอกเทศอีกแห่งหนึ่งสินะ
กระแสข้อมูลไหลเข้าสู่สมอง ทำให้เขาเข้าใจกฎเกณฑ์ของสถานที่แห่งนี้ในทันที
กฎกติกาเรียบง่ายถึงขีดสุด
สู้… แล้วปีนขึ้นไป
ตำแหน่งที่เขายืนอยู่คือ โซนเตรียมพร้อม
ตราบใดที่ไม่ก้าวข้ามเส้นสีขาวเรืองแสงข้างหน้านั้น ก็จะไม่มีอันตรายใดๆ
แต่เมื่อก้าวข้ามไป การต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้นทันที
ฆ่ามอนสเตอร์ให้หมด ประตูสู่ชั้นต่อไปจะเปิดออก
วนเวียนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงขีดจำกัด
ตรงไปตรงมาดี
โม่หยิงเฉินยิ้มบางๆ ก่อนจะสะบัดมือวูบ
แสงและเงากะพริบไหว
ร่างในชุดผ้าดิบสีแดงเลือดนก สวมผ้าปิดตา ถือดาบยาวแนบอก กลิ่นอายสงบนิ่งลึกล้ำ ปรากฏกายขึ้นข้างกายเขา
จอมดาบอสุรา!
วินาทีที่เขาปรากฏตัว มิติสีเทาที่เงียบงันราวกับถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ
ไปเถอะ
น้ำเสียงของโม่หยิงเฉินราบเรียบไร้ระลอกคลื่น
แสดงให้ข้าเห็นหน่อย ว่าหอคอยแห่งห้วงลึกที่เขาร่ำลือกัน… จะมีน้ำยาแค่ไหน
จอมดาบอสุราไม่เอ่ยคำใด เพียงแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้าเบาๆ หนึ่งก้าว
โฮก—!!!!
ปีศาจห้วงลึกรูปร่างกำยำล่ำสัน ในมือถือขวานยักษ์ คำรามลั่นพร้อมพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติ ดวงตาสีเลือดล็อกเป้าผู้บุกรุกทันที
[ทหารเลวแห่งห้วงลึก]
[ระดับ: C ขั้น 1]
[พละกำลัง: 3,000]
[ความว่องไว: 2,000]
[จิตวิญญาณ: 1,000]
[ความอึด: 4,000]
[ทักษะ: เสียงคำรามแห่งห้วงลึก, ขวานคลั่งสังหาร, เสริมกำลัง, บ้าคลั่ง]
ชั้นแรก... ระดับแค่นี้เองสินะ
มิน่าล่ะ ทำไมต่ำกว่าระดับ C ถึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้ามาในโลกแห่งห้วงลึก
ทันทีที่ทหารเลวแห่งห้วงลึกปรากฏตัว มันก็แผดเสียงคำรามจนแก้วหูสะเทือน
มันง้างขวานยักษ์สนิมเขรอะ วิ่งเข้าใส่จอมดาบอสุราราวกับรถบรรทุกเบรกแตก
ทว่า… จอมดาบยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เขาไม่แม้แต่จะกระดิกเปลือกตา
จนกระทั่งขวานยักษ์กำลังจะจามใส่หน้า
เขาก็ขยับมือขึ้นเล็กน้อย ราวกับแค่จะปัดฝุ่น
วูม—!
แสงสว่างวาบขึ้นที่ด้านหลัง
ดาบ, กระบี่, หอก, ค้อน, ขวาน... อาวุธระดับสีเขียว 5 ชิ้นที่โม่หยิงเฉินซื้อมาแบบส่งๆ
ลอยขึ้นกลางอากาศราวกับมีชีวิต จัดเรียงตัวอยู่เบื้องหลังจอมดาบอสุรา
อาวุธแต่ละชิ้นเปล่งแสงจางๆ ก่อตัวเป็นวงล้อศาสตราที่งดงามและอันตราย
จอมดาบเอื้อมมือไปด้านหลัง คว้าดาบยาวที่ดูธรรมดาที่สุดเล่มหนึ่งออกมา
ท่วงท่านั้นลื่นไหลเป็นธรรมชาติ เปี่ยมด้วยความสง่างามและอิสระเสรี
เขาไม่แม้แต่จะมองเจ้าสัตว์ประหลาดตรงหน้า
แค่สะบัดข้อมือเบาๆ
ประกายดาบที่รวดเร็วถึงขีดสุดสว่างวาบขึ้นในอากาศแล้วหายไป
การต่อสู้… จบลง
[ยินดีด้วย ท่านผ่านหอคอยแห่งห้วงลึกชั้นที่ 1]
[รางวัลถูกสะสมไว้ จะมอบให้เมื่อท่านออกจากหอคอย]
วงแหวนเคลื่อนย้ายสว่างขึ้นใต้เท้า ส่งโม่หยิงเฉินและจอมดาบไปยังชั้นต่อไป
ชั้นที่ 2… มอนสเตอร์ระดับ C ขั้น 10
ยังคงเป็น… ดาบเดียว
ชั้นที่ 3…
ชั้นที่ 4…
ร่างของจอมดาบแทบไม่ได้ขยับเขยื้อนไปจากจุดเดิม
เขายืนตระหง่านราวกับเป็นจุดศูนย์กลางของมิติลับ
ทุกครั้งที่มอนสเตอร์ปรากฏตัว เขาเพียงแค่สะบัดดาบออกไป
ไม่มีการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า ไม่มีแม้แต่จิตสังหารที่เล็ดลอด
มีเพียงการบดขยี้ที่เด็ดขาดและไร้เหตุผล
เมื่อสังหารมอนสเตอร์ระดับ C ขั้น 100 ในชั้นที่ 10 จนดับดิ้นในดาบเดียว โม่หยิงเฉินก็ถูกส่งมายังชั้นที่ 11
ครั้งนี้ สถานการณ์เปลี่ยนไปเล็กน้อย
มอนสเตอร์ระดับ C ขั้น 100 สามตัว พุ่งเข้าโจมตีพร้อมกันจากสามทิศทาง
จอมดาบยังคงไม่ขยับตัว
เพียงแค่อาวุธ 5 เล่มที่ลอยอยู่ด้านหลัง พุ่งทะยานออกไปเองดุจดาวตก 5 สาย
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
ศีรษะสามหัวกระเด็นลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า
กระบวนการทั้งหมด… กินเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที
ระดับชั้นพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ อย่างบ้าคลั่ง
ในที่สุด เมื่อแสงจากวงแหวนเคลื่อนย้ายใต้เท้าจางลงอีกครั้ง โม่หยิงเฉินก็มายืนอยู่ที่หน้าเส้นเตรียมพร้อมของชั้นที่ 21
และครั้งนี้… สิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ คือสัตว์อสูรระดับ B ตัวจริงเสียงจริง!
[โทรลล์ยักษ์แห่งห้วงลึก]
[ระดับ: B ขั้น 1]
[พละกำลัง: 37,000]
[ความว่องไว: 23,000]
[จิตวิญญาณ: 15,000]
[ความอึด: 25,000]
[ทักษะ: บึงโคลนมรณะ, หวดกระบองยักษ์, ขยายร่าง, พายุคลั่งดูดเลือด]
สัตว์ประหลาดร่างยักษ์สูงกว่าห้าเมตร
ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน
กลิ่นอายความดุร้ายป่าเถื่อนของมัน ห่างชั้นจากพวกสวะระดับ C ก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหว
และในวินาทีนี้เอง
จอมดาบอสุราที่หลับตาพักผ่อนมาตลอดทาง ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
เขาโยนดาบระดับสีเขียวในมือทิ้งไป ปล่อยให้มันสลายกลายเป็นแสง
แล้วเอื้อมมือกลับไปจับด้ามดาบที่เขาถนัดที่สุด…
หลิวเริ่นรั่วฮั่ว
เขาย่อตัวลงเล็กน้อย ตั้งท่าเตรียมชักดาบเป็นครั้งแรก กลิ่นอายรอบตัวเริ่มบีบอัดจนหนาแน่น
โฮก!
โทรลล์ยักษ์ไม่รู้จักคำว่า รอชาร์จพลัง
มันคำรามลั่นพร้อมพุ่งเข้าใส่ เงาทะมึนขนาดใหญ่ปกคลุมร่างของหนึ่งคนหนึ่งสัตว์อสูรไว้จนมิด
มันชูกระบองหินขนาดยักษ์ขึ้นสูง แล้วฟาดลงมาสุดแรงเกิดพร้อมเสียงแหวกอากาศหวีดหวิว!
ทว่า… กระบองหินนั้นกลับฟาดใส่ความว่างเปล่า
มันทะลุผ่านร่างของจอมดาบไปราวกับเขาเป็นเพียงภาพโฮโลแกรม
หางตาของโม่หยิงเฉินกระตุกเล็กน้อย
กายาภูตพราย
ความสามารถในการต้านทานการโจมตีทางกายภาพทุกรูปแบบ
นี่เป็นครั้งแรกที่จอมดาบใช้พลังนี้ในการต่อสู้จริง
วินาทีต่อมา ร่างของจอมดาบเปลี่ยนจากความว่างเปล่ากลับมาเป็นเนื้อหนัง
พร้อมกันนั้น อาวุธ 5 เล่มที่ลอยอยู่ด้านหลังก็ระเบิดพุ่งออกไปพร้อมกัน
ดุจสายฟ้าฟาด 5 สาย เจาะเข้าใส่ร่างมหึมาของโทรลล์ยักษ์อย่างแม่นยำ
การโจมตีที่ดูเหมือนเบาหวิว กลับสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้แก่สัตว์อสูรระดับ B จนเลือดสาดกระจาย
มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
แต่การโจมตีทั้ง 5 ครั้งนี้… ไม่ได้สร้างแค่แผลภายนอกเท่านั้น!