ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 141: โลกแห่งห้วงลึก
โลกแห่งห้วงลึก…
ทันทีที่สติของโม่หยิงเฉินฟื้นคืนจากอาการวิงเวียนของการเคลื่อนย้ายมิติ
กลิ่นฉุนกึกที่ผสมปนเปไปด้วยกำมะถัน ความเน่าเปื่อย และคาวเลือดจางๆ ก็พุ่งกระแทกจมูกอย่างจัง
ท้องฟ้าที่นี่เป็นสีม่วงคล้ำชวนขนลุก
ดวงจันทร์สีเลือดแหว่งเว้าลอยเด่นอยู่กลางนภา สาดส่องแสงแห่งลางร้ายลงมาไม่ขาดสาย
ใต้ฝ่าเท้า คือลานกว้างขนาดมหึมา
วงเวทดาวหกแฉกที่สลักอยู่บนพื้นนั้น ซับซ้อนกว่าวงเวทที่บ้านผู้อาวุโสฮวงนับพันเท่า
อักขระลึกลับนับล้านตัวไหลเวียนราวกับมีชีวิต ปลดปล่อยแสงสีดำสลัวออกมา
ร่างของโม่หยิงเฉินค่อยๆ ก่อตัวขึ้นใจกลางวงเวทนี้
ทันทีที่เขาปรากฏตัว ม้วนคัมภีร์หนังแกะโบราณก็ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ลอยอยู่ตรงหน้าเขา
[ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้ายห้วงลึก: ใช้เมื่อไม่อยู่ในสถานะต่อสู้ จะสามารถออกจากโลกแห่งห้วงลึกและกลับไปยังจุดเริ่มต้นได้ทันที]
โม่หยิงเฉินกวาดตามองผ่านๆ แล้วเก็บมันลงกระเป๋าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาลองส่งกระแสจิตเชื่อมต่อกับมิติสัตว์อสูร
กลิ่นอายของ ต้าเซิ่ง ยังคงอยู่ สายใยวิญญาณยังเชื่อมโยงกันชัดเจน
แต่กลับมีกำแพงกฎเกณฑ์ที่มองไม่เห็นขวางกั้นไว้ ตรึงมันให้อยู่แต่ในมิติ
ไม่สามารถเรียกออกมาได้
เป็นไปตามที่ผู้อาวุโสฮวงบอกไว้เป๊ะ กฎของห้วงลึกปฏิเสธสัตว์อสูรที่ระดับต่ำกว่า C
แต่กับ จอมดาบอสุรา นั้นกลับตรงกันข้าม
โม่หยิงเฉินสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นรางๆ ที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณจอมดาบ
ราวกับว่าดินแดนแห่งความโกลาหลและการฆ่าฟันแห่งนี้ คือบ้านที่แท้จริงของมัน
เฮ้ย! เด็กใหม่! อย่ามายืนขวางทางตรงกลางวงเวทสิวะ ออกไปที่ขอบลานนู่น!
เสียงตะคอกหยาบคายดังขึ้น
โม่หยิงเฉินเงยหน้ามอง เห็นกลุ่มทหารลาดตระเวนสวมเกราะหนักสีดำทมิฬ ท่าทางดุดันกำลังเดินอาดๆ เข้ามา
หัวหน้าชุดลาดตระเวนนั้น เป็นถึงผู้ฝึกสัตว์ระดับ B ตัวจริงเสียงจริง!
โม่หยิงเฉินพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินเลี่ยงไปทางขอบลานกว้างตามคำสั่ง
ในเวลาเพียงสิบกว่าวินาทีที่เขาเดินออกมา
วงเวทดาวหกแฉกบนลานก็สว่างวาบขึ้นอีกหลายครั้ง
ผู้ฝึกสัตว์ที่มีกลิ่นอายหลากหลายทยอยกันถูกส่งตัวเข้ามาไม่ขาดสาย
คนเยอะกว่าที่คิดแฮะ
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ สะดุดตากับหอคอยสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง ราวกับดาบยักษ์ที่เสียบทะลุท้องฟ้าสีม่วง
หอคอยแห่งห้วงลึก
นั่นคือเป้าหมายแรกของเขาในการมาเยือนครั้งนี้
[ผู้มาเยือนห้วงลึก: โม่หยิงเฉิน]
[เวลาสำรวจคงเหลือ: 23 ชั่วโมง 59 นาที]
[หินห้วงลึกคงเหลือ: 0]
ข้อมูลสามบรรทัดที่เพิ่มเข้ามาในหน้าต่างระบบ เปรียบเสมือนนาฬิกานับถอยหลังที่ไร้ความปรานี คอยเตือนสติทุกคนที่ก้าวเท้าเข้ามาในดินแดนแห่งนี้
เวลา… คือชีวิต
ดูเหมือนภารกิจแรก คือต้องหา หินห้วงลึก ให้ได้เยอะๆ สินะ
โม่หยิงเฉินวางแผนในใจ แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางของหอคอยแห่งห้วงลึก
ตามข้อมูลของอาจารย์ฮวง ทุกคนที่ใช้บัตรเชิญเข้าสู่โลกแห่งห้วงลึก จะได้รับสิทธิ์ในการเข้าท้าทายหอคอยแห่งห้วงลึกฟรีหนึ่งครั้ง
รางวัลจะขึ้นอยู่กับจำนวนชั้นที่เคลียร์ได้
และหนึ่งในรางวัลนั้น… ก็คือหินห้วงลึก
นี่คือกิจกรรมบังคับสำหรับมือใหม่ทุกคนที่เพิ่งมาถึงที่นี่
พ้นเขตลานกว้าง ก็เข้าสู่ถนนสายหลักที่กว้างขวาง
ต่างจากผังเมืองที่เป็นระเบียบเรียบร้อยของโลกมนุษย์
สถาปัตยกรรมที่นี่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและงดงามอย่างประหลาด
ราวกับเอาความชอบของเผ่าพันธุ์นับร้อยมาจับยัดรวมกันอย่างสะเปะสะปะ
พ่อหนุ่มรูปหล่อ สนใจมาลองนวดวิญญาณระดับท็อปคลาสของเผ่าซัคคิวบัสหน่อยไหมจ๊ะ
แค่สิบหินห้วงลึก รับรองว่าเจ้าจะได้ขึ้นสวรรค์ทั้งเป็นเลยนะ
ซัคคิวบัสสาวหุ่นสะบึม หางรูปหัวใจแกว่งไปมา บิดเอวคอดกิ่วเดินเข้ามาหาพร้อมส่งกลิ่นหอมยั่วยวน
ดวงตาของเธอส่องประกายสีชมพูวูบวาบ
มันคือมนตร์เสน่ห์ที่สามารถทำให้ผู้ฝึกสัตว์ระดับ 3 ทั่วไปเสียสติได้ง่ายๆ
ทว่า โม่หยิงเฉินเพียงแค่ปรายตามองเธอแวบเดียว
แววตาของเขาสงบนิ่งและเย็นเยียบดุจมหาสมุทรลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
รอยยิ้มยั่วยวนบนหน้าซัคคิวบัสแข็งค้าง
แสงสีชมพูในดวงตาดุจเทียนต้องลม ดับวูบลงทันที
เธอผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แววตาฉายความหวาดกลัว
ความรู้สึกกดดันนี่มันอะไรกัน!
มนุษย์คนนี้… ไม่ธรรมดา!
โม่หยิงเฉินไม่สนใจเธอ เดินผ่านไปหน้าตาเฉย
สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงของเผ่าพันธุ์ประหลาดแห่งห้วงลึก
พ่อค้าปีศาจหัวแพะกำลังเร่ขายอาวุธที่มีไอสีดำลอยคลุ้ง
คนแคระแห่งห้วงลึกตัวเตี้ยม่อต้อแต่กล้ามเป็นมัดๆ กำลังตีแร่เหล็กร้อนแดงเสียงดังเคร้งคร้าง
ที่นี่คือระบบนิเวศที่แตกต่างจากโลกมนุษย์อย่างสิ้นเชิง
แต่โม่หยิงเฉินไม่ได้หยุดดูอะไรเป็นพิเศษ
เพราะทุกอย่างที่นี่… ต้องใช้หินห้วงลึกซื้อ
และตอนนี้กระเป๋าตังค์ของเขา… สะอาดกว่าหน้าเขาซะอีก
ไม่นาน เขาก็มายืนอยู่ใต้หอคอยแห่งห้วงลึก
ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่และแรงกดดันมหาศาล
ราวกับสัตว์ร้ายบรรพกาลกำลังหมอบรอเหยื่ออยู่บนพื้นดิน เพียงแค่แหงนมองก็รู้สึกว่าตัวเองเล็กจ้อยดุจมดปลวก
ใต้หอคอยมีผู้คนมาชุมนุมกันหนาแน่นผิดปกติ
ผู้ฝึกสัตว์อย่างน้อยหลายร้อยคนจับกลุ่มคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่
บรรยากาศดูวุ่นวายและตึงเครียด
ต่างจากข้อมูลของผู้อาวุโสฮวงที่บอกว่า มือใหม่รับของรางวัลเสร็จก็รีบเผ่นแน่บ อย่างสิ้นเชิง
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย ชะลอฝีเท้าลงเพื่อสังเกตการณ์
เชี่ย! ว่านเชียนซาน ประธานกิลด์หมิงหยวน (ห้วงลึกกระจ่าง) ออกมาแล้ว! ชั้น 41! เขาบุกไปถึงชั้น 41 เลยเหรอวะ!
จริงดิ สถิติครั้งก่อนของเขาแค่ชั้น 35 เองไม่ใช่เหรอ พัฒนาการก้าวกระโดดชิบหาย!
ก็แหงสิวะ! เพื่อแย่งชิงสิทธิ์ควบคุมมิติลับ แสงอรุณรุ่ง รอบนี้ กิลด์ใหญ่ๆ เขาบ้าเลือดกันหมดแล้ว!
ประธานว่านต้องงัดของดีก้นหีบออกมาใช้หมดหน้าตักแน่ๆ!
ดูท่าแชมป์รอบนี้คงไม่พ้นกิลด์หมิงหยวนแล้วมั้งเนี่ย!
ยังไม่แน่โว้ย! เจ๊ใหญ่แห่งกิลด์โลหิตอัคคียังไม่ได้ลงมือเลยนะ!
ได้ข่าวว่ารอบนี้เจ๊แกทุ่มไม่อั้นเหมือนกัน!
ประธานกู้เชี่ยนซีเก่งจริง แต่ฟีนิกซ์เพลิงของเจ๊แกเด่นเรื่องการยืนระยะกับฮีลตัวเอง ถ้าวัดกันที่ดาเมจฉับพลันกับความเร็วในการเคลียร์ชั้น มังกรแดงของประธานว่านน่าจะกินขาดกว่านะ!
โม่หยิงเฉินฟังบทสนทนารอบตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
อ้อ… อย่างนี้นี่เอง
มิติลับระดับ B ที่เพิ่งเกิดใหม่ ดึงดูดให้กิลด์ยักษ์ใหญ่จากเมืองหลวงมาเปิดศึกแย่งชิงกัน
และวิธีตัดสินผู้ชนะ… คือวัดกันที่ความสูงในการปีนหอคอยแห่งห้วงลึก
เขาส่ายหน้าเบาๆ มุมปากยกยิ้มจางๆ
เกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ
ใครจะเข้าหอคอย มาลงทะเบียนทางนี้!
เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ดังมาจากไม่ไกล
โม่หยิงเฉินมองตามเสียงไป เห็นโต๊ะยาวโทรมๆ ตัวหนึ่ง มีสมาชิกกิลด์หลายคนกำลังต่อแถวลงชื่อ
เขายักไหล่ แล้วเดินเข้าไปต่อแถว
โม่หยิงเฉิน
สัตว์อสูร ระดับ C
สังกัด… ไม่มี
เจ้าหน้าที่กำลังก้มหน้าจดชื่อยิกๆ พอได้ยินคำว่า ระดับ C ปลายปากกาก็ชะงักกึก
และพอได้ยินคำว่า สังกัด ไม่มี เขาก็เงยหน้าขึ้นทันที
ใบหน้าฉายแววขบขันปนระอา
ไอ้น้อง… เข้าใจผิดแล้ว
เขาอธิบายอย่างเหนื่อยหน่าย ตรงนี้สำหรับลงทะเบียนพวกกิลด์ที่จะแย่งสิทธิ์คุมมิติลับ แสงอรุณรุ่ง เท่านั้น
ถ้าน้องแค่จะมาปีนหอหาทุนตั้งตัว… เชิญเดินเข้าประตูไปได้เลย ไม่ต้องมาลงชื่อให้เสียเวลา