ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 140: จวงเหว่ย: ผมจะฟ้อง! ลูกศิษย์ท่านต้มตุ๋นผม!
หัวใจของผู้อาวุโสฮวงดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม
เขาไม่มีข้อกังขาใดๆ ในคำพูดของสหายคู่ใจที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานาน
เมื่อครั้งที่ราชสีห์เงาแสงวิวัฒนาการจากระดับ C สู่ระดับ B มันได้ปลุกพรสวรรค์ที่มีชื่อว่า [สัญชาตญาณสัตว์ป่า] ขึ้นมา
ชื่อฟังดูดาษดื่น เหมือนสกิลติดตัวทั่วไปที่หาได้ตามท้องตลาด
แต่ผลลัพธ์ของมันกลับอยู่ในระดับ เทพเจ้า
ความสามารถในการแสวงหาโชคลาภและหลีกเลี่ยงหายนะ มองเห็นวิกฤตล่วงหน้าอย่างทะลุปรุโปร่ง
นับครั้งไม่ถ้วนที่พวกเขารอดพ้นจากความตายมาได้ ก็เพราะสัญชาตญาณอันแม่นยำราวจับวางนี้
การที่ราชสีห์เงาแสงระดับ B ขั้นสูงสุด ซึ่งผ่านประสบการณ์นองเลือดมาอย่างโชกโชน…
เพียงแค่ปรายตามองแวบเดียว ก็เกิดอาการหวาดกลัวจนสติแตก
ถึงขั้นใช้คำเปรียบเปรยที่น่าเหลือเชื่ออย่าง ตัวตนแห่งกฎการสังหาร
เจ้าเด็กอิงเฉิน…
ผู้อาวุโสฮวงสูดลมหายใจเย็นยะเยือก พึมพำกับตัวเองเบาๆ
จอมดาบอสุราของเขา… แท้จริงแล้ว… แข็งแกร่งถึงระดับไหนกันแน่
ความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมองดุจสายฟ้าฟาด
ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนผุดขึ้นมา… เสาเพลิงนับสิบต้นที่พุ่งทะลุฟ้าเหนือเมืองว่างเทียน
และภาพรัชทายาทเผ่าเงาระดับ B ที่ถูกเป่ากระจุยในดาบเดียว
ในตอนนั้น ทั้งเขาและจวงเหว่ยต่างปักใจเชื่อว่า โม่หยิงเฉินต้องใช้วิชาต้องห้ามที่แลกมาด้วยราคาแสนแพง
หรืออาจเป็นไอเทมใช้งานครั้งเดียวระดับตำนาน
เพราะนั่นคือคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด
ผู้ฝึกสัตว์ระดับ D จะเอาปัญญาที่ไหนไปฆ่าสัตว์อสูรระดับ B ด้วยกำลังของตัวเอง
มันขัดต่อกฎเหล็กของโลกผู้ฝึกสัตว์อย่างสิ้นเชิง!
แต่ตอนนี้…
ผู้อาวุโสฮวงมองดูสหายเก่าที่ยังคงตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง
เขาเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เอง
เขาคิดผิด
จวงเหว่ยก็คิดผิด
พวกเราคิดผิดกันหมด!
วิชาต้องห้ามอะไร
ไพ่ตายก้นหีบอะไร
นั่นมันไม่ใช่พลังที่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดหรือต้นทุนมหาศาลอะไรเลย!
มันคือ… พลังปกติ!
พลังพื้นฐานของจอมดาบมรณะ… ไม่สิ ของจอมดาบอสุราในตอนนี้ต่างหาก!
มีเพียงคำอธิบายนี้เท่านั้น ที่จะเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันได้อย่างลงตัว!
ไม่อย่างนั้นจะอธิบายได้อย่างไร
ว่าทำไมสัตว์อสูรที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับ C ถึงทำให้ราชสีห์ระดับ B ขั้นสูงสุด… กลัวจนหัวหดได้ขนาดนี้!
คลื่นลูกใหม่ไล่หลังคลื่นลูกเก่า… เด็กสมัยนี้มันน่ากลัวจริงๆ!
ผู้อาวุโสฮวงถอนหายใจยาวเหยียด
ความตกตะลึงบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป
ถูกแทนที่ด้วยความปลื้มปิติและความภาคภูมิใจที่ไม่อาจเก็บซ่อน
เขานึกถึงคำพูดของจวงเหว่ยก่อนหน้านี้
จนถึงตอนนี้ เขาถึงเพิ่งเข้าใจความรู้สึกนั้นอย่างถ่องแท้
นี่มันผ่านไปนานแค่ไหนกัน
นับตั้งแต่วันที่เขารับเจ้าเด็กนี่เป็นศิษย์… เต็มที่ก็แค่เดือนกว่าๆ
นี่ก็ระดับ C แล้ว
นี่ก็มีพลังรบระดับที่ทำให้ระดับ B ขั้นสูงสุดต้องสยบยอมแล้ว
เจ้าเด็กนี่… กะจะก้าวขึ้นสวรรค์ในก้าวเดียวเลยหรือไง!
แบบนี้… ไม่เท่ากับว่าเขากำลังไล่ตามระดับ A ทันแล้วหรือ
แต่ว่านะ…
ทันก็ทันสิ!
ต่อให้เก่งแค่ไหน มันก็คือลูกศิษย์ของข้า ฮวงหงเฉียง คนนี้!
คิดได้ดังนั้น รอยยิ้มของผู้อาวุโสฮวงก็กว้างขึ้นเรื่อยๆ
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างใจเย็น เลื่อนหารายชื่อที่ต้องการ
แล้วกดโทรออก
ฮัลโหล เสี่ยวจวงเหรอ
น้ำเสียงของผู้อาวุโสฮวงเต็มไปด้วยพลัง และแฝงความสบายใจไว้อย่างแนบเนียน
ปลายสายคือ จวงเหว่ย อธิการบดีมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น ที่ดูจะตื่นเต้นและเกรงใจอย่างเห็นได้ชัด
ท่านฮวง ท่านโทรมาหาผมมีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าครับ
ผู้อาวุโสฮวงกระแอมเบาๆ แล้วพูดเนิบๆ ว่า อืม… ก็มีเรื่องนิดหน่อย
ข้าจำได้ว่า… ตอนที่มหาวิทยาลัยพยายามทาบทามข้าให้มาเป็นศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ เราได้เซ็นสัญญาข้อตกลงกันไว้ใช่ไหม
ในสัญญาระบุว่า ตราบใดที่เป็นศิษย์ที่ข้ารับไว้ในมหาวิทยาลัย… ทรัพยากรสำหรับการวิวัฒนาการสัตว์อสูรทั้งหมด ทางมหาวิทยาลัยจะเป็นผู้รับผิดชอบ… ถูกต้องไหม
จวงเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก
แต่เขาก็รีบตอบกลับอย่างนอบน้อม ถูกต้องครับท่านฮวง มีข้อตกลงนี้อยู่จริง ท่านถามเรื่องนี้ทำไมหรือครับ…
มีก็ดีแล้ว
ผู้อาวุโสฮวงพยักหน้าพอใจ น้ำเสียงผ่อนคลายลง
งั้น… เจ้าช่วยไปที่คลังทรัพยากร เตรียมชุดวัสดุวิวัฒนาการระดับ C เกรดท็อปสุดมาให้ข้าสักชุดหน่อยสิ
ลูกศิษย์ข้า… เผลอวิวัฒนาการสัตว์อสูรจากระดับ D ขึ้นระดับ C ไปซะแล้ว
แต่เรื่องทรัพยากรนี่… ส่วนที่โรงเรียนควรสนับสนุน ก็ต้องจ่ายมาตามระเบียบ อย่าให้เสียกติกา
ผู้อาวุโสฮวงเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมต่อ
อ้อ… แล้วก็… วัสดุระดับ B น่ะ ข้าประเมินว่าคงอีกไม่นานก็ได้ใช้แล้ว
ข้าแนะนำให้พวกเจ้าประชุมกันล่วงหน้า เตรียมงบประมาณเผื่อไว้เลยจะดีกว่า
ปลายสาย… จวงเหว่ยงงเป็นไก่ตาแตก
ท่านฮวง… เดี๋ยวนะครับ… เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสน
ทรัพยากรวิวัฒนาการของ สวี่หงหยาง ทางโรงเรียนเพิ่งจะอนุมัติไปเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ใช่เหรอครับ จะให้เบิกอะไรเพิ่มอีก
อีกอย่าง เจ้าลิงสี่กรของเด็กนั่น ถึงจะเก่งจริง…
แต่ศักยภาพของมัน… ไม่น่าจะพร้อมขึ้นระดับ B เร็วขนาดนี้นะครับ
ผู้อาวุโสฮวงได้ยินแล้วกลั้นขำไม่อยู่ มุมปากยกยิ้มกว้าง
ไม่… ข้าไม่ได้พูดถึงหงหยาง
เขาพูดเน้นทีละคำชัดเจน
ข้าหมายถึง… อิงเฉิน
โม่หยิงเฉิน
เมื่อกี้เขาเพิ่งมาหาข้า… พาจอมดาบมรณะมาให้ดู… ตอนนี้มันวิวัฒนาการเป็นจอมดาบอสุราเรียบร้อยแล้ว
ความเงียบเข้าปกคลุมปลายสาย
ผู้อาวุโสฮวงจินตนาการภาพจวงเหว่ยอ้าปากค้าง สมองตายสนิทได้อย่างชัดเจน
ผ่านไปครึ่งนาทีเต็มๆ เสียงละเมอเพ้อพกของจวงเหว่ยถึงดังขึ้นมา
จอม… จอมดาบอสุรา
ระดับ… ระดับ C แล้ว
วินาทีนี้ ภาพความทรงจำไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวจวงเหว่ยราวกับกรอหนัง
ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนในห้องทำงาน...
เด็กหนุ่มที่ทำหน้า ซื่อ และ น่าสงสาร
ตอนนั้นเขายังนึกเวทนาเด็กคนนี้จับใจ
แต่พอมองย้อนกลับไปตอนนี้…
เวทนาบ้าบออะไรกัน!
นั่นมันหลอกต้มตุ๋นเขาจนเปื่อยชัดๆ!
พอนึกถึงอุปกรณ์สองชุดที่มูลค่ารวมกันเท่ากับเงินเดือนสิบปีของเขา ซึ่งโดนเจ้าเด็กนั่นใช้คำพูดไม่กี่คำหลอกเอาไป…
หน้าเหี่ยวๆ ของจวงเหว่ยก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความเจ็บใจ
เอ่อ… ท่านฮวงครับ…
เสียงของจวงเหว่ยเปลี่ยนเป็นอึกอัก
หือ
เรื่องทรัพยากรของโรงเรียน ท่านวางใจได้เลย! ผมจะจัดชุดใหญ่ไฟกะพริบให้ศิษย์หลานอิงเฉินอย่างแน่นอน!
ยังไงผมก็ไม่ได้จ่ายเอง เดี๋ยวผมทำเรื่องเบิกงบส่วนกลางให้ทันที!
อืม ผู้อาวุโสฮวงพอใจมาก
เอ่อ… คือว่า… เสียงของจวงเหว่ยแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน
ท่านช่วย… หาโอกาส… ลองสะกิดศิษย์หลานอิงเฉินหน่อยได้ไหมครับ…
บอกเขาว่า… อุปกรณ์สองชุดที่เอาไปจากผมวันนั้นน่ะ…
จะ… คืนผมได้ไหมครับ
เจ้าเด็กแสบนั่น… ใจดำอำมหิตเกินไปแล้ว! หลอกได้แม้กระทั่งอธิการบดีตาดำๆ!
นั่น… นั่นมันเงินเดือนสิบปีของผมเลยนะครับ!
เอ่อ…
ฟังเสียงคร่ำครวญปานจะขาดใจของจวงเหว่ย
ผู้อาวุโสฮวงถือโทรศัพท์ค้างไว้อย่างนั้น ทำหน้าไม่ถูก
ได้แต่ยืนนิ่ง อึ้งกิมกี่ หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
เจ้าเด็กนี่… มันร้ายจริงๆ