ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 139: สัญชาตญาณสัตว์ป่าและตัวตนแห่งการสังหาร
ผู้อาวุโสฮวงเห็นท่าทางกระวนกระวายของโม่หยิงเฉิน ก็เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
อะไรของเจ้า จะรีบไปไหนนักหนา
ข้าบอกไปแล้วไม่ใช่รึ ว่าโลกแห่งห้วงลึกต้องใช้สัตว์อสูรระดับ C ขึ้นไปถึงจะเรียกออกมาสู้ได้ เจ้าไปตอนนี้ก็ได้แต่ยืนดูตาปริบๆ เท่านั้นแหละ
วางใจเถอะ รอให้สัตว์อสูรของเจ้าวิวัฒนาการถึงระดับ C เมื่อไหร่ ข้าจะเตรียมวัตถุดิบสร้างค่ายกลไว้ให้พร้อมสรรพแน่นอน!
โม่หยิงเฉินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า
ถ้าอาจารย์พูดแบบนี้ ข้าก็ตาสว่างแล้วล่ะ
อาจารย์ครับ ผมทราบดีครับ
เพราะงั้น… ผมถึงได้มาหาอาจารย์ไงครับ
หมายความว่าไง ผู้อาวุโสฮวงเริ่มงง
โม่หยิงเฉินยิ้มมุมปาก สะบัดมือเบาๆ
พริบตาถัดมา
แสงสว่างวาบขึ้นข้างกายโม่หยิงเฉิน
ร่างเงาสูงใหญ่ทว่าเก็บงำกลิ่นอายไว้อย่างมิดชิด ปรากฏตัวขึ้นกลางห้องรับแขก
กลิ่นอายนี่มัน…
รูม่านตาของผู้อาวุโสฮวงหดเกร็งฉับพลัน
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากถาม
โฮก—!!!!!
เสียงคำรามโหยหวนจนผิดคีย์ ดังระเบิดขึ้นจากมุมห้อง!
ราชสีห์เงาแสงที่เมื่อครู่ยังวางมาดราชานอนเมินเฉยต่อผู้อาวุโสฮวง
บัดนี้ขนสีทองทั่วร่างลุกชูชันราวกับถูกไฟช็อต!
ร่างกายมหึมาของมันดีดตัวถอยหลังกรูดด้วยความเร็วที่ขัดกับขนาดตัวอย่างสิ้นเชิง
กรงเล็บทั้งสี่ตะกุยพื้นหินขัดมันจนเกิดเสียงกรีดแหลมแสบแก้วหู
ก่อนจะพุ่งไปกระแทกผนังด้านหลังเสียงดังสนั่น!
มันจ้องมองร่างเงาที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น
ดวงตาสิงโตขนาดเท่าระฆังทองแดง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและการสั่นสะเทือนที่ฝังลึกถึงจิตวิญญาณ!
ราวกับว่าสิ่งที่มันเห็นไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน แต่เป็นเทพแห่งความตายที่เดินดินอยู่ตรงหน้า!
เสี่ยวหยิง! เป็นบ้าอะไรของแก!
ผู้อาวุโสฮวงตกใจกับปฏิกิริยารุนแรงของสัตว์อสูรคู่ใจ ตวาดเสียงเขียว
นั่นมันสัตว์อสูรของลูกศิษย์ข้า ไม่ใช่ศัตรู!
ไสหัวไปนอนที่เดิมซะ!
ราชสีห์เงาแสงได้ยินเสียงเจ้านาย แต่ร่างกายยังคงสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ ส่งเสียงครางหงิงๆ
แต่ไม่กล้าส่งเสียงดังไปกว่านั้น
มันทำได้เพียงจ้องเขม็งไปที่ร่างเงานั้นอย่างไม่วางตา
ผู้อาวุโสฮวงเพิ่งจะได้หันมาพิจารณาสัตว์อสูรตัวใหม่ของลูกศิษย์อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
เพียงแค่แวบแรกที่เห็น…
แม้แต่คนระดับเขาที่มีประสบการณ์โชกโชนเป็นถึงผู้ฝึกสัตว์ระดับ 5 ยังอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเฮือกใหญ่
เขามองไม่ออก!
มองไม่ออกเลยสักนิด!
สัตว์อสูรตรงหน้าชัดเจนว่าไม่ได้ปล่อยพลังงานใดๆ ออกมาเลย
แต่กลับให้ความรู้สึกกดดันมหาศาลราวกับกำลังยืนอยู่ปากเหวไร้ก้นบึ้ง
มันไม่ใช่แรงกดดันจากระดับพลัง… แต่มันคือการข่มขวัญทางสายเลือดและลำดับชั้นทางชีวภาพอย่างสมบูรณ์แบบ!
นี่… จอมดาบมรณะของเจ้า… วิวัฒนาการแล้ว
น้ำเสียงของผู้อาวุโสฮวงแห้งผากโดยไม่รู้ตัว
โม่หยิงเฉินพยักหน้า
แล้วแสร้งทำหน้าซื่อถามกลับไป
ใช่ครับอาจารย์ อาจารย์ลองทายดูสิครับ ว่ามันวิวัฒนาการเป็นตัวอะไร
หือ สมองของผู้อาวุโสฮวงแล่นจี๋
เขาหันกลับไปพิจารณาร่างเงานั้นอีกครั้ง กวาดตามองขึ้นลงอย่างละเอียดถี่ถ้วน
สุดท้าย เขาก็พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา แววตาซับซ้อนยากจะคาดเดา
อย่าบอกนะว่า… เป็นตำนานที่มีแต่ในทฤษฎี… จอมดาบอสุรา
โม่หยิงเฉินแกล้งทำหน้าตกใจ
หา อาจารย์รู้ได้ไงครับ
ไม่ใช่ว่าจอมดาบอสุรายังไม่เคยมีใครวิวัฒนาการสำเร็จมาก่อนเหรอครับ หรือว่าอาจารย์เคยเห็น
ผู้อาวุโสฮวงค้อนขวับใส่ลูกศิษย์ แววตาเป็นประกายวาวโรจน์
ข้าไม่เคยเห็น และดูไม่ออกหรอก!
แต่ดูจากสีหน้าเจ้าที่พยายามกลั้นยิ้มแทบตาย บวกกับความวิปริตผิดมนุษย์ของเจ้า…
คำตอบมันก็แปะอยู่บนหน้าเจ้าแล้วไม่ใช่หรือไง
ขนาดนั้นเลยเหรอครับ โม่หยิงเฉินลูบจมูกทำหน้าไร้เดียงสา
พอเลยเจ้าตัวแสบ!
ผู้อาวุโสฮวงชี้หน้าคาดโทษด้วยความขบขันปนระอา ก่อนจะสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้จริงจัง
สรุปคือ เจ้าอดใจไม่ไหวที่จะเข้าไปทดสอบพลังในโลกแห่งห้วงลึกแล้วสินะ
ไม่ต้องกลับไปรอแล้ว ขาดแค่วัตถุดิบชิ้นเดียวเท่านั้น
ก่อนหน้านี้มีคนโก่งราคาขายแพงกว่าปกติสามเท่า ข้าเห็นว่าไม่จำเป็นเลยกะว่าจะรอไปก่อน
แต่ดูท่าทางตอนนี้…
ผู้อาวุโสฮวงไม่ลังเลอีกต่อไป ควักโทรศัพท์ออกมากดโทรออกทันที
เหล่าหลี่! ไอ้ ดวงตาแห่งความว่างเปล่า นั่นน่ะ… ข้าให้ราคาห้าเท่า! เอามาส่งข้าเดี๋ยวนี้… ตอนนี้… ทันที!
วางสายเสร็จ ผู้อาวุโสฮวงมองโม่หยิงเฉินด้วยสายตาชื่นชมระคนทอดถอนใจ
ลูกศิษย์คนนี้… คงอีกไม่นาน
เขาจะกลายเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่จนทั้งจักรวรรดิหลงเซี่ย หรือแม้แต่ทั่วทั้งโลกต้องจับตามอง
ประสิทธิภาพการทำงานของผู้อาวุโสฮวงนั้นรวดเร็วจนน่าตกใจ
เพียงแค่ยี่สิบนาที ก็มีคนวิ่งกระหืดกระหอบนำวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายมาส่งถึงที่
ผู้อาวุโสฮวงจัดวางวัตถุดิบต่างๆ ลงบนพื้นห้องรับแขกตามความทรงจำอย่างแม่นยำ
เมื่อผลึกสีดำสนิทชิ้นสุดท้ายถูกวางลงที่จุดศูนย์กลาง…
วูม—!
วัตถุดิบทั้งหมดราวกับถูกพลังงานที่มองไม่เห็นกระตุ้น
ต่างพากันเปล่งแสงสีดำสลัวออกมา
ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านหายไปในอากาศอย่างเงียบเชียบ
ไม่นานนัก วงเวทดาวหกแฉกที่ประกอบขึ้นจากอักขระลึกลับนับไม่ถ้วน ขนาดพอดีตัวคน ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นห้อง หมุนวนอย่างช้าๆ
เข้าไปสิ ผู้อาวุโสฮวงพยักพเยิดหน้าให้โม่หยิงเฉิน แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
แสดงให้ข้าเห็นหน่อย ว่าจอมดาบอสุราในตำนาน จะสร้างแรงสั่นสะเทือนในดินแดนแห่งความโกลาหลนั้นได้มากน้อยแค่ไหน
โม่หยิงเฉินพยักหน้าตอบรับผู้อาวุโสฮวง แล้วก้าวเท้าเข้าไปในวงเวท
แสงสว่างวาบขึ้น
ร่างของโม่หยิงเฉินหายวับไปในพริบตา
พร้อมกับวงเวทลึกลับบนพื้นก็เลือนหายไปเช่นกัน
เมื่อโม่หยิงเฉินจากไปพร้อมกับแสงของวงเวทจนหมดสิ้น
ผู้อาวุโสฮวงยืนไพล่มืออยู่กลางห้อง
เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับมา
สายตาจับจ้องไปที่ราชสีห์เงาแสงที่ยังคงนอนขนพองสยองเกล้าอยู่ที่มุมห้อง
เอาล่ะ… คนไปแล้ว
เล่ามาซิ เสี่ยวหยิง
เมื่อกี้… ทำไมแกถึงเสียอาการขนาดนั้น
สิ้นคำถามของผู้อาวุโสฮวง
สัตว์อสูรระดับ B ขั้นสูงสุดที่เมื่อครู่ยังดูองอาจน่าเกรงขาม ก็ดีดตัวผึงขึ้นจากพื้น!
ร่างกายมหึมาของมันยังคงสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ดวงตาที่เคยดุดัน บัดนี้ยังคงมีแววหวาดผวาหลงเหลืออยู่ และดูเหมือนจะยิ่งเข้มข้นขึ้นเมื่อหวนนึกถึง
อันตราย!
ตาแก่… มันคืออันตรายระดับวิกฤต!
เสียงของราชสีห์เงาแสงสั่นเครือ สื่อถึงความหวาดกลัวที่ฝังลึกในจิตวิญญาณ
เมื่อกี้… วินาทีที่เงาร่างนั้นปรากฏตัว… ข้าได้กลิ่น
ได้กลิ่น รูม่านตาของผู้อาวุโสฮวงหดวูบ
ใช่! ข้าได้กลิ่นของความตาย!
สัญชาตญาณของข้ากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง มันบอกข้าว่า… สิ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต!
มันคือหุบเหวนรกเดินดิน!
มันคือตัวตนแห่งกฎการสังหารที่สวมหนังสิ่งมีชีวิตเอาไว้!
แค่จ้องมองวิญญาณก็แทบจะถูกฉีกกระชาก! แค่คิดต่อต้านก็เหมือนถูกลบหายไปจากโลก!
น่ากลัว… มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!