ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 128: ความเข้าใจผิดของจวงเหว่ย...
เมื่อคิดได้ดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของจวงเหว่ยก็ยิ่งดูอบอุ่นและเปี่ยมเมตตามากขึ้นไปอีก
อิงเฉินเอ๋ย ครั้งนี้ทางมหาวิทยาลัย… ไม่สิ ทั้งเมืองเทียนอวิ๋นติดหนี้บุญคุณเจ้าก้อนโตเลยทีเดียว
หากไม่ได้เจ้าช่วยกู้สถานการณ์ไว้ นักศึกษาใหม่รุ่นนี้คง…
จวงเหว่ยละไว้ในฐานที่เข้าใจ แต่ความหมายนั้นชัดเจน
…คงตายเรียบไม่เหลือซาก
โม่หยิงเฉินได้ฟังก็เพียงแค่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
ท่านอธิการพูดเกินไปแล้วครับ มันเป็นหน้าที่ของผม
ในเมื่อผมรับหน้าที่เป็นกึ่งอาจารย์คุมสอบ การดูแลความปลอดภัยของผู้เข้าสอบก็เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว
จวงเหว่ยมองดูท่าทีสงบนิ่งไม่ยินดียินร้ายของเด็กหนุ่ม ในใจก็ยิ่งประเมินค่าเขาสูงขึ้นไปอีกสามส่วน
ไม่หวั่นไหวต่อคำเยินยอ อนาคตไกลแน่นอน!
เขาค่อยๆ หยิบกล่องไม้โบราณใบหนึ่งออกมาจากใต้โต๊ะ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเด็กหนุ่มอย่างระมัดระวัง
อิงเฉิน เจ้าเป็นเด็กดี และเป็นวีรบุรุษของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น
ข้าในนามของมหาวิทยาลัย ได้ประชุมด่วนเมื่อคืนเพื่ออนุมัติของรางวัลชิ้นนี้ให้เจ้า
มูลค่าของมันอาจจะไม่ถึงขั้นประเมินไม่ได้ แต่ก็เป็นน้ำใจจากทางสถาบัน หวังว่าจะช่วยชดเชย… ความสูญเสียของเจ้าได้บ้าง
ความสูญเสีย ชดเชย
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความฉงน
จวงเหว่ยกลับทำสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวราวกับจะบอกว่า ข้าเข้าใจเจ้าดี แล้วลดเสียงลงต่ำ
อิงเฉิน! ที่นี่ไม่มีคนนอก ข้าเป็นอธิการบดีของเจ้า อยู่ต่อหน้าข้าไม่ต้องฝืนทำเข้มแข็งหรอก!
ถึงข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าใช้วิธีไหน...
แต่การที่ทำให้สัตว์อสูรระดับ D ระเบิดพลังระดับต้องห้ามออกมาได้ขนาดนั้น…
ราคาที่เจ้าต้องจ่าย… คงมหาศาลจนเกินจินตนาการสินะ!
โม่หยิงเฉินมองแววตาที่มั่นอกมั่นใจราวกับมองทะลุปรุโปร่งของจวงเหว่ย แล้วอ้าปากจะแย้ง
ไม่… จริงๆ แล้วก็ไม่ได้จ่ายอะไร…
โธ่! อิงเฉิน! จวงเหว่ยรีบขัดขึ้นทันที น้ำเสียงเจือแววตำหนิเล็กน้อย
เจ้าเด็กคนนี้ ทำไมยังทำตัวห่างเหินกับอธิการบดีอีก
ข้าจะทำร้ายเจ้าหรือไง
บอกความจริงข้ามาเถอะ เจ้าจอมดาบมรณะตนนั้น… มัน… ตายไปแล้วใช่ไหม
น้ำเสียงของจวงเหว่ยเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ราวกับปักใจเชื่อใน ข้อเท็จจริง นี้ไปแล้ว
โม่หยิงเฉินมองดูจินตนาการอันบรรเจิดของอีกฝ่าย แล้วมุมปากก็กระตุกยิกๆ
ไม่ตายครับ ท่านอธิการ... ท่านคิดมากไปแล้ว
เอาเป็นว่า ท่านให้ผมดูของในกล่องก่อนดีกว่าว่าคือ…
ใครจะไปคิดว่าจวงเหว่ยจะไม่เชื่อ แถมยังปักใจเชื่อข้อสันนิษฐานของตัวเองหนักกว่าเดิม!
ไม่ตาย
งั้นแสดงว่าใช้วิชาลับที่ต้องจ่ายค่าตอบแทนหนักกว่านั้น! อย่างเช่น… สังเวยศักยภาพ หรือเผาผลาญระดับพลัง
หลังใช้งาน สัตว์อสูรจะตกอยู่ในสภาวะปางตาย ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลถึงจะยื้อชีวิตไว้ได้ หรือเลวร้ายที่สุดอาจระดับตกลงมาถาวร… ใช่ไหมล่ะ!
โม่หยิงเฉินถูกรัวคำถามใส่จนทำหน้าไม่ถูก ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธอีกรอบ
ไม่ใช่จริงๆ ครับ…
ยังไม่ใช่เรอะ! เสียงของจวงเหว่ยสูงปรี๊ด
สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่า ข้าว่าแล้วเชียว
ข้าไม่เชื่อ!
เว้นแต่เจ้าจะเรียกจอมดาบมรณะออกมาให้ข้าเห็นกับตาเดี๋ยวนี้!
หือ โม่หยิงเฉินร้องเสียงหลง
จิตของเขาจมดิ่งลงสู่มิติสัตว์อสูร
เหลือบมอง รังไหมยักษ์ ที่ห่อหุ้มด้วยแสงแห่งการวิวัฒนาการอันเจิดจ้า ซึ่งภายในมีร่างของนักดาบกำลังหลับใหลอยู่
สีหน้าของเขาฉายแววลำบากใจขึ้นมาทันที
ท่านอธิการ... คือ… ตอนนี้มันออกมาไม่สะดวกน่ะครับ
นั่นไง! ว่าแล้วเชียว!
จวงเหว่ยตบเข่าฉาดใหญ่ ทำหน้าเหมือนผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน
ข้ารู้อยู่แล้ว! ข้าพูดถูกเผงเลยใช่ไหมล่ะ!
คิดว่าข้าเป็นอธิการบดีมาเปล่าๆ ปลี้ๆ หรือไง วิชาต้องห้ามแบบไหนบ้างที่ข้าไม่เคยเห็น
เอานี่ไป! นี่คือค่าชดเชยของเจ้า! ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!
จวงเหว่ยยัดกล่องไม้ใส่อ้อมอกของโม่หยิงเฉินทันที
โม่หยิงเฉินประคองกล่องไว้ด้วยความงุนงง
เขากำลังจะอธิบายว่าสัตว์อสูรของเขาแค่กำลังวิวัฒนาการตามปกติ เลยเรียกออกมาไม่ได้
แต่ทว่า… คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอหอย
ดวงตาสีดำสนิทของเขาพลันกลอกกลิ้งไปมาอย่างเจ้าเล่ห์
ชั่วพริบตา ความสงบนิ่งและความจนใจบนใบหน้าก็มลายหายไป
ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าซับซ้อนที่ผสมปนเปไปด้วยความน้อยใจ ความเจ็บปวด และความพยายามจะเข้มแข็ง
ท่านอธิการ...
น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ฟังดูแหบพร่าอย่างน่าสงสาร
ในเมื่อ… ท่านเดาถูกหมดแล้ว
ผมก็คงปิดบังท่านไม่ได้อีกต่อไป
จอมดาบมรณะของผม… ยอมรับว่าต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลจากการโจมตีครั้งนั้นจริงๆ
อย่าว่าแต่สองสามวันนี้เลย เกรงว่าอีกนานแสนนาน มันคงไม่สามารถตอบรับเสียงเรียกของผมได้อีกแล้ว
เขาก้มหน้าลง น้ำเสียงยิ่งฟังดูหดหู่
และถึงแม้มันจะปรากฏตัวได้อีกครั้ง… เกรงว่า… มันคงไม่ใช่จอมดาบมรณะตนเดิมอีกต่อไป
จวงเหว่ยได้ฟังถึงกับหน้าถอดสี
รุนแรงขนาดนั้นเชียว ถึงขั้นทำให้ระดับการวิวัฒนาการถดถอยเลยหรือ
จากจอมดาบมรณะระดับ D… ลดระดับลงเหลือแค่นักดาบตาบอดระดับ E อย่างนั้นรึ
จวงเหว่ยสูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตระหนก
วิชาลับนี้ช่างร้ายกาจและอำมหิตอะไรเช่นนี้!
เขารีบเอ่ยปลอบใจทันที
อิงเฉิน อย่าเพิ่งเสียใจไป! ตราบใดที่ขุนเขายังอยู่ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนเผา!
ก็แค่ระดับลดลงไม่ใช่หรือ ด้วยพรสวรรค์ระดับเจ้า สักวันต้องหาวิธีทำให้มันกลับมาเก่งเหมือนเดิมได้แน่!
พูดจริงๆ นะ วิชาลับของเจ้านี่มันเหลือเชื่อมาก!
แค่จ่ายด้วยการลดระดับ แต่กลับระเบิดพลังสังหารข้ามสองระดับใหญ่ได้… มันทรงพลังเกินไปแล้ว!
โม่หยิงเฉินก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม ไม่คิดจะแก้ไขความเข้าใจผิดใดๆ ทั้งสิ้น
นิ้วมือลูบไล้กล่องไม้ในมือไปมาเบาๆ
ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้น
สรุปคือ… ท่านอธิการครับ
ผม… ต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยอนาคตของสัตว์อสูรตัวเก่งจนแทบพังพินาศ
เพื่อช่วยชีวิตอัจฉริยะของเมืองนี้นับพันคน
แถมยังช่วยท่านแก้ปัญหาใหญ่ระดับที่อาจทำให้เก้าอี้อธิการบดีของท่านกระเด็น
น้ำเสียงของโม่หยิงเฉินเรียบเฉยลง ดวงตาจ้องมองจวงเหว่ยเขม็ง
จากนั้น เขาก็ก้มลงมองกล่องไม้ใบเล็กในอ้อมแขนอีกครั้ง
ท่าน... ให้ค่าชดเชยผมมา… แค่นี้เองเหรอครับ
จวงเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน
ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกเหมือนเจ้าเด็กโม่หยิงเฉินคนนี้…
กำลังวางแผนต้มตุ๋นเขาอยู่
เจ้าเด็กนี่… คงไม่ได้แกล้งทำหรอกนะ
สัตว์อสูรของมันอาจจะไม่เป็นไรเลยก็ได้
หรืออาจจะเจ็บหนักน้อยกว่าที่เขาจินตนาการไว้
แต่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาได้เพียงวูบเดียว
จวงเหว่ยก็รีบปัดมันทิ้งไปทันที
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
การโจมตีระดับเผาผลาญฟ้าดิน ระเหยสัตว์อสูรระดับ B จนไม่เหลือแม้แต่วิญญาณขนาดนั้น!
จะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทน!
ในมุมมองของเขา แค่ระดับลดจาก D เหลือ E นี่ถือว่าจ่ายน้อยจนน่าเหลือเชื่อแล้วด้วยซ้ำ!
เขาถึงขั้นระแวงว่า โม่หยิงเฉินอาจจะแกล้งพูดให้ดูเบาลงเพื่อรักษาหน้าตัวเองด้วยซ้ำไป!
ชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของจวงเหว่ยเต็มไปด้วยความลำบากใจ
อิงเฉิน ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากให้เจ้ามากกว่านี้นะ แต่ทางโรงเรียนเร่งประชุมคัดเลือกอุปกรณ์ชิ้นนี้มาให้เจ้าทั้งคืน มันคือ…
ยังพูดไม่ทันจบ
โม่หยิงเฉินก็สวนขึ้นมาทันควัน
เขาไม่เงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่เปรยออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
สรุปว่า… ผมจ่ายค่าตอบแทนไปขนาดนั้น ก็ได้ของชดเชยแค่อุปกรณ์ชิ้นเดียว
จวงเหว่ยสะอึก รีบแก้ตัวพัลวัน
อิงเฉิน เชื่อข้าเถอะ ของชิ้นนี้ประเมินค่าไม่ได้เลยนะ!
พวกเราวิเคราะห์กันมาแล้ว ว่ามันเหมาะกับเจ้าที่สุด…
สรุปว่า… ผมเอาอนาคตของสัตว์อสูรไปเดิมพัน ก็ได้ค่าชดเชยแค่อุปกรณ์ชิ้นเดียว
โม่หยิงเฉินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ว่างเปล่าไร้อารมณ์
อิงเฉิน… เจ้าลองเปิดดูก่อนไหม… เสียงของจวงเหว่ยเริ่มอ่อยลง
สรุปว่า…
พอ! หยุด!