ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 129: โซ่ตรวนสะกดวิญญาณ
จวงเหว่ยทนไม่ไหวแล้ว!
เขารู้สึกว่าขืนฟังต่อไป จิตใจแห่งเต๋าของเขาคงได้พังทลายลงแน่ๆ!
เจ้าเด็กบ้านี่ เลิก สรุปว่า ได้แล้วโว้ย!
เขาดึงกระดาษอนุมัติเปล่าออกมาจากกองเอกสารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว จรดปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างดุดัน
แล้วตบมันลงบนโต๊ะเสียงดังปัง!
พอได้แล้ว! เลิกสรุปสักที! เอาใบนี้ไปที่คลังอุปกรณ์ของมหาวิทยาลัย ไปเบิกชุดเกราะมาหนึ่งชุด… ไม่สิ! สองชุดไปเลย!
เอาไปใส่ให้ลิงของเจ้า แล้วก็เจ้าจอมดาบมรณะที่… บาดเจ็บสาหัส… ของเจ้าด้วย!
บอกคนคุมคลังว่าค่าใช้จ่ายทั้งหมด หักจากเงินเดือนข้า จวงเหว่ย!
ความเงียบเหงาและความเศร้าหมองบนใบหน้าของโม่หยิงเฉินมลายหายไปราวกับคลื่นน้ำลด
รอยยิ้มเจิดจ้าดุจดวงตะวันเข้ามาแทนที่ทันควัน
เขาก้าวเข้าไปคว้าใบอนุมัติมาเก็บไว้อย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับกวาดกล่องไม้ลงกระเป๋าเสื้อไปด้วยในคราวเดียว
ขอบคุณครับท่านอธิการ!
ท่านอธิการจวงใจป้ำที่สุด! สมแล้วที่เป็นเสาหลักของเทียนอวิ๋น เป็นแบ็คอัพที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเรา!
จวงเหว่ยได้ยินแล้วหางตากระตุกยิกๆ ทำได้แค่โบกมือไล่อย่างอ่อนใจ
ถึงจะไม่รู้ว่าทำไม…
แต่เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าตัวเองเพิ่งจะโดนเจ้าเด็กแสบนี่ต้มจนสุก!
เมื่อออกมาพ้นห้อง โม่หยิงเฉินถึงค่อยเปิดกล่องไม้โบราณใบนั้นด้วยความพึงพอใจ
ภายในกล่อง มีกำไลข้อมือสีดำสนิทที่ทำจากโลหะชนิดพิเศษวางสงบนิ่งอยู่
บนพื้นผิวของมันสลักลวดลายซับซ้อนและดูลึกลับ
[โซ่ตรวนสะกดวิญญาณ]
[ประเภท: อุปกรณ์สำหรับผู้ฝึกสัตว์]
[ตำแหน่ง: ข้อมือ]
[ผลลัพธ์: สามารถทำสัญญาผูกวิญญาณกับสัตว์อสูรที่ยอมจำนนด้วยความสมัครใจ เพื่อรับสิทธิ์ในการควบคุมอย่างสมบูรณ์]
[ข้อจำกัดการสะกด: สัตว์อสูรที่ถูกสะกด ระดับและศักยภาพจะถูกล็อกไว้อย่างถาวร และไม่สามารถสวมใส่อุปกรณ์เสริมใดๆ ได้]
[จำนวนที่สะกดได้: 1 ตน]
[สถานะปัจจุบัน: ว่าง]
รูม่านตาของโม่หยิงเฉินหดเกร็งฉับพลัน!
ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปครึ่งวินาที!
ไม่ใช่ของใส่ให้สัตว์อสูร… แต่เป็นของที่ผู้ฝึกสัตว์ใช้เอง!
จวงเหว่ยแอบมองปฏิกิริยาของโม่หยิงเฉิน พอเห็นสีหน้าตกตะลึงของเด็กหนุ่ม
ความขุ่นเคืองที่โดนหลอกเมื่อครู่ก็จางหายไปเกินครึ่ง
แทนที่ด้วยความภาคภูมิใจในฐานะครูบาอาจารย์
เป็นไงล่ะอิงเฉิน ของชิ้นนี้… หนักสมราคาคุยไหม
เขาหัวเราะอย่างได้ที
นี่คือของที่ข้ากับพวกตาเฒ่าคนอื่นๆ ช่วยกันรื้อค้นคลังสมบัติของมหาวิทยาลัยจนแทบพลิกแผ่นดินหามาให้เจ้าโดยเฉพาะ
พวกเราลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า เจ้าสิ่งนี้แหละเหมาะกับเจ้าที่สุด!
โม่หยิงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ระงับความตื่นเต้นในใจ แล้วเงยหน้ามองจวงเหว่ย
ท่านอธิการครับ… ของชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไป
ฮ่าๆๆ! จวงเหว่ยหัวเราะร่า
กว่าจะทำให้เจ้าพูดคำว่า ล้ำค่า ออกมาได้นี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ!
เขาชี้ไปที่กำไลในมือโม่หยิงเฉิน
ใส่มันซะ แล้วมันจะเป็นของเจ้า
โม่หยิงเฉินพยักหน้า สวมกำไลลงบนข้อมือซ้าย
ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่างทันที
เขาฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถาม
ท่านอธิการครับ สัญญาผูกวิญญาณแบบนี้ มันต่างกับสัญญาทางวิญญาณปกติของผู้ฝึกสัตว์ยังไงครับ
ต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยล่ะ
จวงเหว่ยส่ายหน้า สีหน้ากลับมาจริงจัง
อย่างแรก ตามที่เขียนไว้ในหน้าต่างข้อมูล สัตว์อสูรที่ถูกควบคุมด้วยสิ่งนี้ ศักยภาพจะถูกปิดตายโดยสมบูรณ์
จับมาตอนระดับ C มันก็จะหยุดอยู่ที่ระดับ C ตลอดไป ไม่มีวันพัฒนาได้อีก
แถมยังใส่อุปกรณ์เสริมเพื่อเพิ่มพลังต่อสู้ไม่ได้ด้วย
อย่างที่สอง มันไม่สามารถเก็บเข้า มิติสัตว์อสูร ได้เหมือนสัตว์อสูรปกติ
ทำได้แค่เก็บไว้ใน มิติสะกดวิญญาณ เล็กๆ ที่ติดมากับตัวกำไลเท่านั้น
จวงเหว่ยพูดจบก็เอนหลังพิงโซฟา มองดูโม่หยิงเฉินอย่างสบายอารมณ์
เขารู้ดีว่าด้วยสติปัญญาของเด็กคนนี้ ย่อมมองเห็นจุดสำคัญของมันได้ไม่ยาก
เป็นไปตามคาด
โม่หยิงเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่เดียว ก็เงยหน้าขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย
ท่านอธิการครับ ผมมีคำถามสองข้อ
ว่ามา
ข้อแรก... สัตว์อสูรที่ถูกควบคุมด้วยอุปกรณ์นี้ เปลี่ยนตัวได้ไหมครับ
คำถามนี้เจาะเข้าเป้าอย่างจัง!
ถ้าเปลี่ยนตัวไม่ได้ ของชิ้นนี้สำหรับเขาที่มีสถาบันวิจัยหมื่นภพอยู่ในมือ มูลค่าจะลดฮวบจนกลายเป็นของไร้ค่าในเวลาไม่นาน
แต่ถ้าเปลี่ยนได้…
ความสำคัญทางยุทธวิธีของมันจะประเมินค่าไม่ได้เลยทีเดียว!
แววตาของจวงเหว่ยฉายแววชื่นชม
ได้แน่นอน
หลังจากสะกดวิญญาณแล้ว เจ้าสามารถยกเลิกสัญญาฝ่ายเดียวเมื่อไหร่ก็ได้
แต่แล้วน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นเตือนสติ
แต่ข้าต้องเตือนไว้ก่อนนะ
สัตว์อสูรที่ถูกยกเลิกสัญญา ทันทีที่หลุดพ้นจากการควบคุม มันจะเป็นอิสระ…
และจะมีความแค้นระดับ ไม่ตายไม่เลิกรา กับผู้ใช้อุปกรณ์ทันที
เพราะฉะนั้น อย่าได้คิดปลดปล่อยมันสุ่มสี่สุ่มห้าตอนที่เจ้ายังไม่มั่นใจว่าจะจัดการมันได้
ไม่งั้นจากที่จะเปลี่ยนตัว อาจกลายเป็นเจ้าเองที่โดนสัตว์อสูรตัวเก่าขย้ำตายคาที่
โม่หยิงเฉินลอบยิ้มในใจ นิ้วมือลูบไล้กำไลเย็นเฉียบอย่างแผ่วเบา
เปลี่ยนได้!
นั่นหมายความว่ามูลค่าของมันในมือเขาจะทวีคูณขึ้นเป็นทวีคูณ!
เขาระงับความดีใจไว้ แล้วถามต่อ
ข้อสองครับ… ระดับของสัตว์อสูรที่ควบคุมได้ มีเพดานจำกัดไหมครับ
จวงเหว่ยได้ยินคำถามนี้ รอยยิ้มลึกลับก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
นี่แหละคือเหตุผลที่ข้าบอกว่ามันเหมาะกับเจ้าที่สุด
น้ำเสียงของเขาเจือความภูมิใจ
โซ่ตรวนสะกดวิญญาณอันนี้… ไม่มีข้อจำกัดเรื่องระดับพลังของสัตว์อสูร!
ขอเพียงเจ้ามีปัญญาทำให้มันยอมจำนนด้วยใจจริง…
ต่อให้เป็นสัตว์อสูรระดับ S… เจ้าก็สามารถจับมันมาเป็นทาสรับใช้ได้!
จริงเหรอครับ!
คราวนี้โม่หยิงเฉินเก็บอาการไม่อยู่จริงๆ
ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความปรารถนา!
ไม่มีข้อจำกัดเรื่องระดับ!
สี่คำนี้… มันเกิดมาเพื่อเขาชัดๆ!
จวงเหว่ยเห็นท่าทีตื่นตะลึงของเด็กหนุ่มก็พยักหน้าอย่างพอใจ
จริงแท้แน่นอน
เจ้าหนู… ถึงแม้เจ้าจอมดาบมรณะของเจ้าจะ… เอ่อ… หมดสภาพไปชั่วคราว แต่เจ้าลิงที่เป็นสัตว์อสูรหลักของเจ้าน่ะ พลังน่าจะแตะระดับ C แล้วใช่ไหม
ใช้มันไปไล่ทุบสัตว์อสูรระดับ C สักตัวให้หมอบราบคาบ แล้วบังคับให้มันยอมจำนน เท่านี้เจ้าก็ได้กำลังรบระดับ C มาฟรีๆ อีกหนึ่งตัวแล้วไม่ใช่หรือ
ในความเห็นของข้า… เจ้าจอมดาบมรณะน่ะ เส้นทางการวิวัฒนาการปกติดูจะมีขีดจำกัด สู้ตัดใจทิ้งไปเลยดีกว่า
จวงเหว่ยแนะนำด้วยความหวังดี
ทุ่มทรัพยากรทั้งหมดไปที่เจ้าลิงที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดนั่นจะดีกว่า
บวกกับโซ่ตรวนสะกดวิญญาณนี่… อนาคตของเจ้าไปได้ไกลลิบแน่นอน!
โม่หยิงเฉินได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่ได้เอ่ยแย้งอะไร
ทิ้งจอมดาบมรณะ
ตลกตายล่ะ
รอมันวิวัฒนาการเสร็จก่อนเถอะ อย่าว่าแต่ระดับ C เลย… ต่อให้ไปจับสัตว์อสูรระดับ B มาเป็นสัตว์เลี้ยงเล่นๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก!
วันนี้กำไรมหาศาลจริงๆ!
เขาไม่สนใจจวงเหว่ยที่กำลังพร่ำบ่นวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียอยู่คนเดียว โบกมือลาอย่างเท่ๆ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที
อ้าว เจ้าเด็กนี่ ได้ของแล้วชิ่งเลยเรอะ
จวงเหว่ยตะโกนไล่หลังอย่างหมั่นไส้
ไม่คิดจะขอบคุณอธิการบดีสักคำหรือไง
ขอบคุณครับท่านอธิการจวง!
โม่หยิงเฉินไม่หันกลับไปมอง แต่ชูใบอนุมัติในมือโบกไปมาเหนือหัว
ท่านอธิการจวงป๋าที่สุดในสามโลก!