ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 127: ข้าจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลไปตอนไหน
ขาดสะบั้น…
สายใยโลหิตที่เชื่อมโยงกับบุตรชายผู้เป็นความหวังสูงสุด สายใยที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตอันแข็งแกร่ง…
ในวินาทีนี้…
มันขาดลงอย่างกะทันหันโดยไร้สัญญาณเตือน!
ตายแล้ว
เป็นไปไม่ได้!
ระยะเวลาของอาณาเขตเงายังไม่สิ้นสุดด้วยซ้ำ!
เว้นเสียแต่ว่า… จะมียอดฝีมือระดับ S ลงมือทำลายอาณาเขตด้วยตัวเอง!
กุ่ยหยิงเงยหน้าขวับ นัยน์ตาสีโลหิตจ้องเขม็งไปที่หลงอู๋จี้ด้วยความอาฆาตแค้น
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง…
เข้าใจแล้ว!
มิน่าเล่าเจ้าถึงโผล่หัวมาที่นี่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!
มิน่าเล่าเจ้าถึงแสดงท่าทีแข็งกร้าว ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว!
นี่มันคือกับดัก!
กับดักสังหารที่พวกเจ้าวางแผนมาอย่างดี เพื่อกำจัดความหวังในอนาคตของเผ่าเงา!
ดี… ดีมากจักรวรรดิหลงเซี่ย!
น้ำเสียงของกุ่ยหยิงสงบนิ่งลงจนน่ากลัว ไม่มีโทสะเจือปน มีเพียงความเย็นยะเยือกที่แช่แข็งวิญญาณและความเคียดแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูกดำ
เขาจ้องมองใบหน้าอันเรียบเฉยของหลงอู๋จี้
หนี้แค้นบัญชีนี้… เผ่าเงาจะจดจำไว้
หลงอู๋จี้ อีกไม่นานพวกเจ้าจะได้ลิ้มรสความสิ้นหวังที่แท้จริง
ข้าขอสาบานในนามแห่งราชันย์… ข้าจะใช้เสียงกรีดร้องของสิ่งมีชีวิตนับล้าน เพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณลูกชายข้า!
สิ้นคำประกาศกร้าว
ร่างของราชันย์เผ่าเงาก็แตกสลายกลายเป็นกลุ่มควันดำ ก่อนจะจางหายไปในความว่างเปล่า
ทิ้งให้หลงอู๋จี้ยืนขมวดคิ้วอยู่บนศีรษะมังกรดาราเพียงลำพัง
เกิดบ้าอะไรขึ้น
วันรุ่งขึ้น
จักรวรรดิหลงเซี่ย, กองบัญชาการชายแดนเหนือ
สถานที่แห่งนี้คือป้อมปราการที่เข้มงวดที่สุดของจักรวรรดิ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเหล็กและเลือด
ทว่า ณ ห้องบัญชาการส่วนกลาง กลับตกอยู่ในความเงียบสงัด
ภาพโฮโลแกรมกำลังฉายบันทึกเหตุการณ์ซ้ำไปซ้ำมาโดยไร้เสียง
ในภาพ… ร่างชายหนุ่มในชุดเกราะสีแดงขาวยืนสงบนิ่งอยู่เหนือซากปรักหักพัง
เบื้องหน้าเขา จอมดาบมรณะ ชักดาบออกจากฝัก
แล้วฟาดฟันลงไปเพียงครั้งเดียว
ไม่มีเสียง
โลกทั้งใบราวกับถูกสูบเสียงหายไปจนหมด
เสาเพลิงสีทองอร่ามที่ถักทอจากแสงและความร้อนบริสุทธิ์นับสิบต้น ฉีกกระชากผืนดิน ทะลวงผ่านท้องฟ้า
ภายในเสาเพลิงนั้น ทุกสรรพสิ่งระเหยกลายเป็นไอ ทุกชีวิตแตกดับสูญสลาย
รัชทายาทเผ่าเงาระดับ B, สัตว์อสูรระดับ C นับสิบตนที่น่าสะพรึงกลัว, รวมไปถึงบังเกอร์ส่วนกลางที่แข็งแกร่งดุจป้อมปราการ…
ทั้งหมดกลับคืนสู่ความว่างเปล่า
แม้แต่ฝุ่นผงสักเม็ด… ก็ไม่มีเหลือ
เมื่อภาพฉายจบลง ความเงียบในห้องยิ่งทวีความหนักอึ้ง
หลงอู๋จี้ยืนไพล่มือ แววตาที่เคยผ่านการมองดูดวงดาวเกิดดับ มาบัดนี้กลับสั่นไหวระริก
เขาไม่ได้ตกใจในอานุภาพของ นรกโลกันตร์
การโจมตีระดับนี้ ขอเพียงมังกรดาราของเขาพ่นลมหายใจเบาๆ ก็ทำได้รุนแรงกว่านี้หลายเท่า
สิ่งที่ทำให้จิตใจของเขาสั่นคลอน คือ ตัวตน ของผู้ที่ปล่อยการโจมตีนี้ต่างหาก
เจ้าจอมดาบมรณะตนนั้น
เขาค่อยๆ หันหน้าไปหาพันเอกคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกาย
เอาไฟล์ข้อมูลของสัตว์อสูรตนนี้ขึ้นมา
นายทหารรีบส่งไฟล์ข้อมูลลับระดับสูงสุดให้ทันที
สายตาของหลงอู๋จี้กวาดมองเอกสารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดชะงัก
ระดับ D
เมื่อเห็นตัวอักษรนี้ แม้แต่หลงอู๋จี้ผู้เป็นถึงเทพพิทักษ์ของชาติ ลมหายใจยังสะดุดไปชั่วขณะ
จอมดาบมรณะระดับ D จริงๆ ด้วย…
ข้ามระดับใหญ่ถึงสองขั้น เพื่อสังหารรัชทายาทเผ่าเงาระดับ B ในดาบเดียว
นี่ไม่ใช่แค่อัจฉริยะ ไม่ใช่แค่ปีศาจ
นี่คือตำนาน!
ตำนานที่มีลมหายใจและกำลังเดินดินอยู่จริงๆ… ผู้ที่จะมาพลิกโฉมความรู้ความเข้าใจในระบบสัตว์อสูรทั้งหมด!
ฮ่าๆๆ…
หลงอู๋จี้หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นเรื่อยๆ จนก้องกังวานไปทั่วกองบัญชาการ!
ดี! ยอดเยี่ยมมากเด็กน้อยแห่งหลงเซี่ย!
ยอดเยี่ยมมาก โม่หยิงเฉิน!
เขาหมุนตัวกลับ แววตาเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาว
ถ่ายทอดคำสั่ง!
ยกระดับไฟล์ข้อมูลของโม่หยิงเฉินขึ้นเป็นระดับ สมบัติล้ำค่าแห่งจักรวรรดิ และทำการปิดผนึกถาวร!
ส่วนรางวัล…
หลงอู๋จี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
เจ้าเด็กนี่ เริ่มจากทำลายแผนการร้ายของประเทศเพื่อนบ้าน ต่อด้วยการบริจาคเทคนิคการต่อสู้ และล่าสุด… สังหารรัชทายาทเผ่าเงาระดับ B ด้วยตัวคนเดียว ช่วยชีวิตอัจฉริยะทั้งเมืองเอาไว้
ความชอบแต่ละครั้ง ใหญ่หลวงเทียมฟ้า
หากให้รางวัลแบบขอไปที สำหรับเขาแล้ว… มันไม่ใช่รางวัล แต่มันคือการดูถูก
แววตาของเขาฉายแววจริงจัง
เตรียมตัวให้พร้อม
ข้าจะไปเมืองเทียนอวิ๋นด้วยตัวเอง
ในขณะเดียวกัน ณ มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนทางเดินอันร่มรื่นของมหาวิทยาลัย
โม่หยิงเฉินกำลังเดินทอดน่องไปยังห้องทำงานของอธิการบดี
นับตั้งแต่เมื่อวาน ที่เขาใช้ดาบเดียวเผาผลาญใจกลางเมืองว่างเทียนจนกลายเป็นทุ่งแก้ว
โลกใบนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย
ในยามนี้ ขณะที่เดินอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย
นักศึกษาทุกคนที่สบตากับเขา ต่างพากันกลั้นหายใจ แล้วก้มหน้าหลบสายตาราวกับถูกไฟช็อต ก่อนจะแหวกทางให้อย่างนอบน้อม
สายตาของพวกเขา… ผสมปนเปไปด้วยความคลั่งไคล้ เทิดทูน และความยำเกรงที่ฝังลึก
ราวกับว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นไม่ใช่เพื่อนร่วมสถาบัน
แต่เป็นเทพเจ้าเดินดิน
และที่สองข้างทาง ยังมีเงาร่างแปลกหน้าที่ไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษาซ่อนตัวอยู่
คนเหล่านี้คือตัวแทนจากกิลด์ชั้นนำ และตระกูลมหาอำนาจในเมืองเทียนอวิ๋น
เมื่อโม่หยิงเฉินเดินผ่าน ก็มักจะมีคนอดรนทนไม่ไหว พุ่งตัวออกมาขวางหน้าด้วยท่าทีนอบน้อมถ่อมตนถึงที่สุด
คุณโม่ครับ! ผมมาจากกิลด์วายุสวรรค์ พวกเรายินดีเสนอสัญญาระดับ S…
โม่หยิงเฉินไม่แม้แต่จะปรายตามอง ฝีเท้าของเขาไม่หยุดชะงักแม้แต่นิดเดียว
ถัดไปไม่ไกล ชายชราผมขาวโพลนมายืนขวางกลางถนนด้วยท่าทีตื่นเต้น
สหายตัวน้อยโม่! ข้าคือประมุขตระกูลหวัง ขอแค่เจ้ายอมมาเป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ คลังสมบัติของตระกูลหวังทั้งหมดยินดีเปิดให้เจ้าเลือกหยิบได้ตามใจชอบ!
โม่หยิงเฉินยังคงเดินผ่านร่างของชายชราไปอย่างสงบ
ราวกับว่าคนเหล่านั้น และข้อเสนอที่ล้ำค่าจนทำให้คนทั้งโลกต้องอิจฉา เป็นเพียงอากาศธาตุริมทาง
ตลอดทางเดิน ผู้คนประเภทนี้โผล่ออกมาไม่ขาดสาย
ข้อเสนอที่โยนใส่เขา หนักหน่วงและบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ
แต่… ไม่มีใครสามารถทำให้ฝีเท้าของเด็กหนุ่มหยุดลงได้แม้แต่วินาทีเดียว
หัวใจของโม่หยิงเฉินราบเรียบไร้ระลอกคลื่น
นี่น่ะหรือผลพลอยได้ของสิ่งที่เรียกว่าชื่อเสียง
น่ารำคาญชะมัด
ณ ห้องทำงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น
จวงเหว่ยมองดูโม่หยิงเฉินที่กำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟา ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งชื่นชมและหวาดเสียว
โชคดี…
โชคดีเหลือเกินที่ตอนนั้นเขารู้จักประเมินตน ไม่หน้ามืดตามัวเสนอตัวเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเจ้าเด็กนี่ แต่ไปเชิญผู้อาวุโสฮวงมาแทน
นี่มันนักเรียนที่ไหนกัน นี่มันเทพเซียนจำแลงกายมาชัดๆ!
ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน พลังฝีมือก็ก้าวกระโดดจนแม้แต่เขาที่เป็นอธิการบดีก็ทำได้แค่แหงนหน้ามอง!
ตามคำบอกเล่าด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดของผู้อาวุโสฮวง…
การโจมตีที่เผาผลาญฟ้าดินของจอมดาบมรณะนั้น ต่อให้เป็น ปีศาจกระจก ระดับ B ขั้นสูงสุดของเขาเข้าไปรับหน้า
จุดจบมีเพียงอย่างเดียว… กลายเป็นขี้เถ้าในพริบตา!
คำนวณดูแล้ว นั่นไม่เท่ากับว่าพลังรบของเจ้าเด็กนี่ แซงหน้าเขาที่เป็นถึงอธิการบดีไปแล้วหรือไง
แน่นอน จวงเหว่ยไม่ได้โง่
การโจมตีระดับล้างบางขนาดนั้น ย่อมต้องเป็นการใช้วิชาต้องห้ามระดับสูงสุดอย่างแน่นอน
และมันต้องแลกมาด้วย ราคา ที่แพงลิบลิ่วเกินกว่าคนทั่วไปจะจินตนาการได้
เพราะยังไงเสีย มันก็เป็นแค่สัตว์อสูรระดับ D
ถ้าสะบัดมือปล่อยพลังระดับนั้นได้เรื่อยๆ สมดุลของโลกผู้ฝึกสัตว์คงพังพินาศไปนานแล้ว
จวงเหว่ยถอนหายใจด้วยความเวทนาปนชื่นชม โดยหารู้ไม่ว่า… ในใจของโม่หยิงเฉินนั้นกำลังคิดอะไรอยู่
ราคาที่ต้องจ่าย ราคาบ้าบออะไรกัน ข้าแค่รอคูลดาวน์สกิลเฉยๆ…