ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 126: นรกโลกันตร์และการเผชิญหน้า ณ ชายแดน
ในมือของเขา… ดาบฟันวิญญาณที่ดูสามัญธรรมดาเล่มนั้น พลันลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงที่ร้อนแรงจนแทบจะแผดเผาสรวงสวรรค์ให้มอดไหม้!
เจตจำนงอันเย็นยะเยือก ทรนง และเด็ดขาดดุจคำพิพากษาของพระเจ้า…
ก้าวข้ามผ่านห้วงมิติ ดังก้องกังวานลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งวิญญาณของทุกคน!
สรรพสิ่งในจักรวาล... จงแหลกสลายเป็นเถ้าถ่าน!
จงเผาผลาญ… หลิวเริ่นรั่วฮั่ว!
ดาบเดียว… ฟาดฟันลงมา!
ไม่มีเสียงกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น
ไม่มีแรงระเบิดที่ทำลายล้างโลกหล้า
โลกทั้งใบราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงในฉับพลัน
บนหน้าจอภาพ เสาเพลิงสีทองอร่ามที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานความร้อนมหาศาลนับสิบต้น พุ่งทะยานจากพื้นดินขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างไร้สรรพสำเนียง!
โดยมีบังเกอร์ส่วนกลางเป็นจุดศูนย์กลาง รัศมีทำลายล้างแผ่ขยายครอบคลุมสิ่งปลูกสร้างรอบข้างนับร้อยเมตร
ชั่วพริบตาเดียว ภายใต้แสงสีทองอันเจิดจร้านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็สลายกลายเป็นความว่างเปล่า
ภายในบังเกอร์…
รอยยิ้มกระหายเลือดบนใบหน้าของอสูรมนุษย์มังกรยังไม่ทันจางหาย
ร่างกายและวิญญาณของมันก็ระเหยกลายเป็นไอหายไปในพริบตาภายใต้เสาเพลิงทองคำ
ในวาระสุดท้ายของชีวิต...
ภาพสุดท้ายที่มันเห็น คือรอยยิ้มบ้าคลั่งของรัชทายาทเผ่าเงาผู้เชื่อมั่นว่าจะได้ครอบครองทุกสิ่ง
ก่อนที่ร่างนั้นจะถูกเปลวเพลิงกลืนกินจนไม่เหลือซาก
แม้แต่เถ้าถ่านสักนิด… ก็ไม่มีหลงเหลือ
ซ่า…
หน้าจอหลักขนาดมหึมาในห้องบัญชาการกะพริบวูบหนึ่งครั้ง ก่อนจะดับวูบกลายเป็นสีดำสนิท
กล้องวงจรปิดทุกตัวที่หันหน้าเข้าสู่ใจกลางเมือง…
ละลายหายไปพร้อมกันในวินาทีนั้นด้วยความร้อนระดับนรกแตก!
ความเงียบสงัด
เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ทุกคนเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอเอาไว้
ต่างจ้องมองหน้าจอสีดำนั้นด้วยแววตาว่างเปล่า สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก
ตูม—!!!!
เสียงระเบิดกัมปนาทที่มาช้ากว่าภาพปรากฏดังสนั่นหวั่นไหว ส่งตรงมาจากเมืองว่างเทียนที่อยู่ห่างไกล
แรงสั่นสะเทือนทำให้อัฒจันทร์ทั้งหลังสั่นไหวอย่างรุนแรง
จวงเหว่ยได้สติกลับคืนมา
เขาวิ่งถลันลงจากอัฒจันทร์ พร้อมกับอาจารย์อีกหลายคนที่เสียขวัญไม่แพ้กัน สายตาจับจ้องไปยังทิศทางของเมืองว่างเทียนเขม็ง
ที่ปลายสุดของสายตา…
เสาแสงสีทองนับสิบต้นที่เชื่อมต่อระหว่างฟ้าและดิน ยังคงลุกไหม้อย่างเงียบงัน
ราวกับจะแผดเผาท้องฟ้าให้เป็นรูโหว่
เนิ่นนาน...
กว่าเสาเพลิงจะค่อยๆ จางหายไป
ทิ้งไว้เพียงผืนดินสีดำเมี่ยมที่ถูกหลอมละลายจนกลายเป็นแก้ว และหลุมยักษ์ลึกสุดหยั่งคาด
ทุกสิ่งที่เคยมีอยู่ตรงนั้น… หายไปจนหมดสิ้น
จวงเหว่ยค่อยๆ หันหน้ากลับมาอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากสั่นระริก มองไปทางผู้อาวุโสฮวงที่ยืนตะลึงงันอยู่ข้างๆ
ท่าน… ท่านฮวง… ท่านว่า… ภายใต้การโจมตีระดับนี้ เจ้าชายเงาระดับ B ตัวนั้น…
ยังมีโอกาสรอดไหม
ผู้อาวุโสฮวงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนออกมา
แววตาของเขาเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
รอด
อย่าว่าแต่เจ้าชายเงาที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับ B เลย
ต่อให้เป็นปีศาจกระจกระดับ B ขั้นสูงสุดของเจ้า เข้าไปรับการโจมตีนี้ตรงๆ ก็คงกลายเป็นขี้เถ้าในพริบตา!
สิ้นคำของผู้อาวุโสฮวง
เสียงสูดลมหายใจเย็นยะเยือกดังขึ้นระงมไปทั่วบริเวณ!
จวงเหว่ยและจางเป่ยฟูหันมาสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความมึนงงสับสนในแววตาของอีกฝ่าย
ข้าจำได้ว่า… จอมดาบมรณะของเจ้าหนูโม่หยิงเฉิน… เพิ่งจะระดับ D ใช่ไหม
สัตว์อสูรระดับ D…
จางเป่ยฟูพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย พึมพำกับตัวเองเบาๆ
สามารถปล่อยพลังโจมตี… ระดับนี้ได้ด้วยเหรอ
ในขณะเดียวกัน
ณ ชายแดนทางตอนเหนือของจักรวรรดิหลงเซี่ย
ท้องนภาถูกแบ่งแยกออกเป็นสองโลกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงด้วยเส้นแบ่งที่มองไม่เห็น
ฟากหนึ่ง คือดวงดาราที่หมุนวน ท้องฟ้าสว่างไสวเจิดจรัส
สัตว์อสูรมังกรยักษ์ที่มีความยาวเกือบพันเมตร ลอยตัวอยู่อย่างสง่างาม
ทุกจังหวะการหายใจของมัน ทำให้ห้วงมิติเกิดระลอกคลื่นสั่นไหว
อีกฟากหนึ่ง คือความตายอันนิรันดร์และความมืดมิด
หมอกดำทมิฬที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ ก่อตัวเป็นห้วงลึกที่บิดเบี้ยว
ราวกับจะกลืนกินแสงสว่างและความอบอุ่นทั้งหมดของโลกใบนี้ให้สิ้นซาก
เทพพิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของจักรวรรดิหลงเซี่ย หลงอู๋จี้ ยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนศีรษะของมังกรดารา
สายตาของเขาสงบนิ่ง จ้องมองตรงไปยังต้นตอของความมืดมิดนั้น
กุ่ยหยิง (เงาภูต)
น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังมาก แต่กลับก้องกังวานชัดเจนไปทั่วฟ้าดิน
ผู้ล่วงล้ำ… ตาย
ท่ามกลางหมอกดำ ร่างเงาเลือนรางของมนุษย์ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
เขาคือราชาแห่งเผ่าเงา สัตว์อสูรระดับ S นามว่า กุ่ยหยิง
หลงอู๋จี้… ข้าไม่มีเจตนาจะทำสงครามกับเจ้า
เสียงของกุ่ยหยิงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความร้อนรน
สายเลือดของข้าที่อยู่ในเขตแดนของเจ้า ได้เปิดใช้งานสมบัติลับช่วยชีวิต
หลีกไป! ข้าจะไปรับลูกของข้าคืน
ข้าขอสาบานในนามกษัตริย์ ข้าจะไม่แตะต้องคนหรือแม้แต่หญ้าสักต้นของหลงเซี่ย!
ในใจของกุ่ยหยิงร้อนรุ่มดั่งไฟสุม
ผู้ที่เปิดใช้อาณาเขตเงา คือบุตรชายที่เขาคาดหวังไว้มากที่สุด ผู้ที่มีพรสวรรค์ใกล้เคียงกับเขาที่สุด!
เด็กคนนั้น… ปลุกพรสวรรค์ระดับสูงสุด บัญชาแห่งเงา ที่แม้แต่ตัวเขาเองยังต้องทึ่ง
นั่นคือความหวังในอนาคตของเผ่าเงา!
ดังนั้น ทันทีที่สัมผัสได้ เขาจึงฉีกกระชากมิติ รีบเร่งเดินทางมาโดยไม่สนต้นทุนใดๆ
แต่ไม่นึกเลยว่า ปฏิกิริยาตอบสนองของหลงอู๋จี้จะรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ราวกับมารอดักรออยู่ที่นี่นานแล้ว!
หากไม่ใช่เพราะเกรงกลัวความสามารถสายกฎเกณฑ์อันลึกลับของมังกรดาราระดับ S ตนนั้น…
ป่านนี้เขาคงบุกฝ่าเข้าไปแล้ว!
หลงอู๋จี้ได้ยินดังนั้น สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
รัชทายาทเผ่าเงา… ตกอยู่ในอันตรายในเขตแดนหลงเซี่ย
ใครทำ
น่าสนใจ
แต่แล้วยังไงล่ะ
ราชาต่างเผ่าพันธุ์ บังอาจมาเรียกร้องในดินแดนของข้า
ลูกของเจ้า… เกี่ยวอะไรกับข้า
หลงอู๋จี้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียว
ไสหัวไป… เดี๋ยวนี้!
หลงอู๋จี้! เจ้าอยากตายนักใช่ไหม!
กุ่ยหยิงระเบิดโทสะออกมาจนถึงขีดสุด!
หมอกดำที่ห่อหุ้มร่างระเบิดออกอย่างรุนแรง!
ชั่วพริบตา กฎเกณฑ์ของฟ้าและดินถูกพลิกกลับ แสงและความมืดถูกบิดเบือน!
อาณาเขตภูตผีอันไร้ที่สิ้นสุด ครอบคลุมร่างของหลงอู๋จี้และมังกรดาราเอาไว้จนหมดสิ้น!
ในเมื่อเจ้าไม่ยอมให้ข้าผ่าน... ข้าก็จะบุกฝ่าเข้าไปเอง!
ภายในอาณาเขตภูตผี มือยักษ์ที่ก่อตัวจากเงาบริสุทธิ์ขนาดมหึมาบดบังท้องฟ้า
ฟาดลงมาใส่หลงอู๋จี้เต็มแรง!
หลงอู๋จี้แค่นเสียงในลำคอ ยังคงยืนเอามือไพล่หลังอย่างไม่สะทกสะท้าน
มังกรดาราที่อยู่ใต้เท้าของเขา เชิดหัวขึ้นคำรามก้องฟ้าทันที
โฮก—!!!!
เสียงมังกรคำราม ไม่ใช่แค่เสียงร้อง แต่คือการประกาศกฎเกณฑ์อันสูงส่งเหนือสรรพสิ่ง!
คลื่นเสียงแผ่ขยายออกไป กฎเกณฑ์ที่บิดเบี้ยวของอาณาเขตภูตผีถูกพลังอำนาจนี้ตบจนราบเรียบ
กลับคืนสู่ระเบียบเดิมในพริบตา!
ต่อจากนั้น มังกรดาราอ้าปากกว้าง
สิ่งที่พ่นออกมาไม่ใช่ลมหายใจมังกรทั่วไป
แต่เป็นธารดาราที่ส่องประกายระยิบระยับพาดผ่านท้องฟ้า!
ในธารดารานั้น แสงแต่ละจุดดูเหมือนจะเป็นภาพฉายของดวงดาวที่กำลังดับสูญ
อัดแน่นไปด้วยพลังแห่งการเกิดดับของจักรวาล!
ตูม—!!!!
ธารดาราปะทะเข้ากับมือเงายักษ์อย่างจัง!
ไม่มีการระเบิด ไม่มีการแตกหัก
มีเพียงอาณาเขตการสลายตัวของกฎเกณฑ์ ที่รุนแรงพอจะทำให้สัตว์อสูรระดับ A ระเหยกลายเป็นไอได้ในเสี้ยววินาที กำลังขยายตัวออกอย่างบ้าคลั่งจากจุดปะทะ!
ห้วงมิตกรีดร้องโหยหวน!
ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะต้านได้นานแค่ไหน!
กุ่ยหยิงคำรามลั่น หนวดเงาจำนวนมหาศาลผุดขึ้นจากอาณาเขตภูตผี
พุ่งเข้าใส่ธารดารานั้นอย่างไม่กลัวตาย!
แววตาของหลงอู๋จี้วาวโรจน์ จิตสังหารพุ่งทะยาน
คิดจะแข่งความอึดกับข้าในดินแดนของข้า
โง่เขลา!
บนร่างของมังกรดารา อักขระดวงดาวนับไม่ถ้วนสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน!
พลานุภาพของธารดาราเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าในพริบตา!
ในวินาทีที่พลังอำนาจทำลายล้างกำลังจะบดขยี้อาณาเขตภูตผีให้แหลกลาญ
ร่างมหึมาของกุ่ยหยิงกลับสะดุ้งเฮือก
ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความบ้าคลั่ง แข็งค้างไปในทันที
อาณาเขตภูตผีที่กำลังอาละวาด หยุดชะงักลงดื้อๆ
ไม่…
กุ่ยหยิงก้มหน้าลง ส่งเสียงพึมพำราวกับคนละเมอ
เสียงกรีดร้องที่ไร้สุ้มเสียง ระเบิดก้องขึ้นในส่วนลึกของวิญญาณเขา!