ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 125: งานเลี้ยงสีเลือด
รัชทายาทเผ่าเงาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีโลหิตฉายแววอำมหิตและขบขันอย่างปิดไม่มิด
สดับฟังดูสิ…
น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เปี่ยมด้วยพลังสะกดข่มดังกังวานไปทั่วบังเกอร์ ราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต
นั่นคือบทเพลงแห่งอิสรภาพ… ที่พวกมดปลวกน่าสมเพชข้างนอกนั่นกำลังขับขานเพื่อพวกเรา
ที่เบื้องหน้าของมัน อสูรมนุษย์มังกรระดับ C ซึ่งหมอบราบอยู่กับพื้น เงยหัวอันอัปลักษณ์ขึ้นมา ส่งเสียงคำรามด้วยความคลั่งไคล้
ฝ่าบาท! ข้าน้อยสัมผัสได้แล้ว!
กรงขังเส็งเคร็งของพวกมนุษย์นี่ อย่างมากก็ทนได้อีกไม่กี่นาที มันกำลังจะพังทลายลงแล้ว!
เมื่อถึงเวลานั้น ข้าน้อยขออาสาเป็นทัพหน้า ฉีกกระชากพวกมนุษย์ที่ไม่เจียมกะลาหัวพวกนั้นให้เป็นชิ้นๆ!
ฉีกกระชากงั้นรึ
รัชทายาทเผ่าเงาแค่นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยามของผู้ที่อยู่เหนือกว่า
ไม่… นั่นมันเมตตาพวกมันเกินไป
ร่างผอมสูงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมกางแขนออกกว้าง
เจ้าพวกมนุษย์นี่ช่างน่าขบขัน พวกมันคิดว่าจะรอดด้วยการแยกย้ายกันไปซ่อนตัว
แต่ถามหน่อยเถอะ… มันจะมีประโยชน์อะไร
ช่างเป็นความรู้ที่ตื้นเขินและน่าสมเพชเสียจริง
ตูม—!
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่เหนือล้ำกว่าระดับ C หลายเท่าตัว ระเบิดออกจากร่างของมันอย่างกะทันหัน!
ภายในอาณาเขตเงาแห่งนี้… พรสวรรค์ของข้า คือพระเจ้า!
ผืนดินทุกตารางนิ้ว ซากปรักหักพังทุกก้อน ขอเพียงแค่มีเงา… มันก็คือดวงตาและอาวุธของข้า!
น้ำเสียงของรัชทายาทเผ่าเงาเริ่มไต่ระดับความบ้าคลั่งสูงขึ้นเรื่อยๆ!
พรสวรรค์ที่ข้าปลุกตื่นขึ้นมา มีนามว่า บัญชาแห่งเงา!
เสด็จพ่อของข้าเคยตรัสไว้… นี่คือพรสวรรค์ระดับสูงสุดที่เข้าใกล้คำว่า อาณาเขต มากที่สุด!
พวกเจ้าคิดว่ามันมีดีแค่การตรวจสอบตำแหน่งงั้นรึ
ผิดถนัด!
หมับ!
มันกำหมัดแน่น!
ทันใดนั้น เงาทุกสายภายในบังเกอร์ราวกับมีชีวิตขึ้นมา พวกมันบิดเบี้ยวและยืดขยายกลายเป็นหนวดสีดำนับไม่ถ้วน เคลื่อนไหวไปมาอย่างบ้าคลั่ง!
การบัญชาการ! สองคำนี้ต่างหากคือแก่นแท้ของมัน!
วินาทีที่พันธนาการสลายไปโดยสมบูรณ์ ข้าจะสั่งให้เงาทุกสายในเมืองนี้เกิดการจลาจลพร้อมกัน!
ข้าจะทำให้พวกมดปลวกที่หลงคิดว่าตัวเองซ่อนตัวดีแล้ว… ถูกเงาใต้เท้าของตัวเองกลืนกินทั้งเป็น!
ถึงแม้การโจมตีปูพรมทั่วทั้งเมืองแบบนี้ ความรุนแรงอาจจะไม่สูงมากนัก แต่ถ้าแค่กวาดล้างพวกสวะไปสักเก้าในสิบส่วน… แค่นั้นก็เหลือเฟือแล้ว
สายตาสีเลือดกวาดมองเหล่าอสูรระดับ C ทั้งสิบตนที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่เบื้องล่าง
ส่วนพวกเจ้า…
หน้าที่ของพวกเจ้า คือออกไปล่าพวกที่แข็งแกร่งพอจะรอดชีวิตจากคลื่นเงาของข้ามาได้
จงเพลิดเพลินให้เต็มที่… เพลิดเพลินไปกับงานเลี้ยงแห่งเลือดเนื้อที่ข้าบรรจงจัดเตรียมให้!
เข้าใจแล้วใช่ไหม!
โฮก—!!!
อสูรระดับ C ทั้งสิบตนแผดเสียงคำรามก้องฟ้า
ดวงตาของพวกมันลุกโชนไปด้วยความกระหายเลือด
โดยเฉพาะอสูรมนุษย์มังกรที่ตื่นเต้นจนตัวสั่นระริก มันราวกับมองเห็นภาพเมืองทั้งเมืองกลายเป็นนรกบนดินภายใต้อำนาจของเจ้านายเหนือหัว!
อานุภาพของฝ่าบาทไร้เทียมทาน! มนุษย์ชั้นต่ำพวกนั้นไม่มีทางจินตนาการถึงความยิ่งใหญ่ของท่านได้เลย!
ป่านนี้พวกมันคงยังคิดว่าตัวเองซ่อนตัวมิดชิดอยู่กระมัง!
พูดถึงตรงนี้ แววตาของมันก็ฉายแววอิจฉาและเทิดทูน
ไม่รู้ว่าในชั่วชีวิตนี้ ข้าน้อยจะมีวาสนาได้ปลุกพรสวรรค์กับเขาบ้างหรือไม่
อยากจะสัมผัสถึงความทรงพลังของสิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์ดูสักครั้ง
รัชทายาทเผ่าเงายิ้มเยาะ
ยังไม่ถึงระดับ B แต่อยากจะปลุกพรสวรรค์
ฝันกลางวันอยู่หรือไง
ปีศาจเงาคร้านจะใส่ใจลูกสมุน มันหลับตาลง
จิตสำนึกของมันหลอมรวมเข้ากับความมืดมิดที่ปกคลุมทั่วทั้งเมืองในชั่วพริบตา
ภาพนับหมื่นนับพันหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
มุมตึกฝั่งตะวันออก... นักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังกอดกันตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
ยอดตึกฝั่งตะวันตก… อาจารย์คนหนึ่งกำลังพานักเรียนวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต
ทิศใต้… ทิศเหนือ…
มนุษย์ทุกคนที่รอดชีวิต ทุกการเคลื่อนไหว ทุกสีหน้าแห่งความสิ้นหวัง ล้วนปรากฏชัดเจนในขอบเขตการรับรู้ของมัน
ทุกอย่าง… อยู่ในกำมือ!
แต่ทว่า… จู่ๆ รัชทายาทเผ่าเงาก็ชะงักไปเล็กน้อย
ผ่านรอยแตกของหลังคาบังเกอร์ มันมองเห็นเงาร่างหนึ่ง
ร่างในชุดเกราะล้ำยุคสีแดงตัดขาว ไอพ่นสีฟ้าครามที่มือและเท้าพยุงร่างนั้นให้ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
คนผู้นั้นกำลังก้มลงมองพวกมัน… ราวกับมองดูสัตว์ร้ายในกรงขังที่กำลังจะหลุดออกมาอาละวาด
อสูรมนุษย์มังกรสังเกตเห็นความผิดปกติของเจ้านาย จึงมองตามสายตาขึ้นไป ก่อนจะระเบิดโทสะออกมาทันที
ฝ่าบาท! ไอ้มดปลวกนั่นมันรนหาที่ตาย!
ความตายมาจ่อคอหอยแล้ว แทนที่จะไปหาที่ซ่อนตัวสั่นรอความตาย ดันกล้าเสนอหน้ามาแอบดูพวกเรา
ข้าน้อยขออาสา! ทันทีที่ผนึกคลาย ข้าน้อยจะฉีกอกมันเป็นรายแรก!
ทว่า รัชทายาทเผ่าเงากลับยกมือห้ามด้วยความสนใจใคร่รู้
ไม่ต้องรีบ
มันกล้าปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ แสดงว่าต้องมีของดีอะไรสักอย่างมาอวดอ้าง
ช่างเถอะ…
ให้มันมีชีวิตต่ออีกสักครึ่งนาที รอให้พันธนาการของพวกเราสลายไปจนหมดก่อน ค่อยให้มันได้เห็นกับตาว่า… ความสิ้นหวังที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร
ฝ่าบาทปรีชาญาณ!
อสูรมนุษย์มังกรก้มหัวลงอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังที่โหดร้าย
ภายนอก ณ กองบัญชาการชั่วคราวบนอัฒจันทร์
บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
ดวงตาของจวงเหว่ยแดงก่ำ เขาตะโกนกรอกเสียงใส่เครื่องสื่อสาร
เครื่องกักกันเหลือเวลาอีกเท่าไหร่!
เจ้าหน้าที่เทคนิคจ้องมองตัวเลขถอยหลังบนหน้าจอด้วยความหวาดผวา เสียงของเขาสั่นเครือ
รายงานท่านอธิการ! เหลืออีก... สามสิบวินาที! ยี่สิบเก้า…
ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่อีกคนก็ผุดลุกขึ้นยืน
นิ้วของเขาชี้ไปยังหน้าจอย่อยด้วยความตื่นตะลึง ราวกับเห็นผี!
เจอแล้ว! ผมเจอโม่หยิงเฉินแล้วครับ!
เขาตะโกนลั่นพร้อมกับรีบสลับภาพขึ้นสู่จอหลักด้วยมือไม้ที่สั่นเทา
จากพิกัดของกล้องวงจรปิด… ตอนนี้… ตอนนี้เขากำลัง…
เสียงของเขาขาดห้วงไปดื้อๆ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก
อยู่ที่ไหน รีบพูดสิโว้ย!
จวงเหว่ยร้อนรนจนแทบจะกระโดดเข้าไปบีบคอ
เจ้าหน้าที่คนนั้นสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเปล่งเสียงที่ฟังดูเหมือนคนละเมอออกมา
เขาอยู่เหนือ… บังเกอร์ส่วนกลาง! จุดที่ขังรัชทายาทเผ่าเงาระดับ B เอาไว้ครับ!
อะไรนะ!
ผู้อาวุโสฮวงและจวงเหว่ยเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน รูม่านตาหดเกร็งจนเหลือเท่ารูเข็ม!
ทั้งกองบัญชาการตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าขนลุก!
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หน้าจอหลักขนาดมหึมา
ร่างในชุดเกราะสีแดงขาวนั้นช่างโดดเด่นและบาดตาเหลือเกิน!
ไอ้เด็กนั่นมันบ้าไปแล้วหรือไง!
เครื่องกักกันกำลังจะพังอยู่รอมร่อ มันวิ่งไปที่นั่นเพื่อจะไปเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยให้ปีศาจเงาหรือไง!
จวงเหว่ยรู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ร่างกายโอนเอนแทบทรงตัวไม่อยู่
วินาทีต่อมา ภาพบนหน้าจอก็ฉายให้เห็นโม่หยิงเฉินในชุดเกราะมาร์คค่อยๆ ร่อนลงจอดบนพื้นดิน
จากนั้น… เขาเรียกสัตว์อสูรตนที่สองออกมาจากมิติสัตว์อสูร
ร่างของ จอมดาบมรณะ ผู้ถือดาบยาวปรากฏกายขึ้น
วูม—
ภายในบังเกอร์ แสงสว่างจากอุปกรณ์พันธนาการดับวูบลงโดยสมบูรณ์
โซ่ตรวนพลังงานที่ล่ามสัตว์อสูรทุกตัวไว้ แตกกระจายกลายเป็นผุยผง!
ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! อิสรภาพ!
รัชทายาทเผ่าเงาเงยหน้าหัวเราะร่า พลังเงาอันไร้ที่สิ้นสุดพวยพุ่งออกจากร่างดุจภูเขาไฟระเบิด!
มันกำลังจะออกคำสั่งเพื่อเริ่มงานเลี้ยงนองเลือดที่วางแผนมาอย่างยาวนาน
แต่ทว่า… ในวินาทีถัดมา
ที่ด้านนอกบังเกอร์ จอมดาบมรณะผู้ยืนสงบนิ่งมาโดยตลอด…
ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น