ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 118 ยัยหนูนี่... ใช้ได้เลยแฮะ
สายตาของเขาตวัดมองไปยังอีกฟากฝั่ง
ซูหลีและเซี่ยม่งหราน
รูปแบบการต่อสู้ของสองสาวนั้นแตกต่างจากเย่เฉิงอย่างสิ้นเชิง
พวกเธอเปี่ยมไปด้วยความดุดันและกล้าได้กล้าเสียจนน่าทึ่ง
เถาวัลย์ประกายดาวของเซี่ยม่งหราน ที่ปกติเป็นสัตว์อสูรสายซัพพอร์ตคอยควบคุมศัตรู
ทว่าในเวลานี้ กลับถูกเธอนำมาใช้เป็นตัวแทงค์ล่อเป้าดึงความสนใจของพวกสัตว์อสูร
ทุกครั้งที่เถาวัลย์รัดพันเป้าหมายไว้ได้อย่างแม่นยำ และจำกัดการเคลื่อนไหวของมันในเสี้ยววินาทีนั้น…
จากในเงามืด ก็จะมีประกายดาบสีดำทมิฬวาบผ่าน!
ปลิดชีพในดาบเดียว!
ตั๊กแตนเงาของซูหลี ทำหน้าที่เป็นสุดยอดมือสังหารได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันกุมจังหวะการลงมือในแต่ละครั้งได้อย่างไร้ที่ติ
จิตสังหารรุนแรงดีมาก การประสานงานก็เข้าขากันสุดๆ
โม่หยิงเฉินพยักหน้าเบาๆ
ซูหลีคนนี้ ดูเป็นนักรบที่แท้จริงยิ่งกว่าไอ้เด็กเย่เฉิงนั่นซะอีก
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะละสายตากลับมา เพื่อเอนหลังงีบหลับสักงีบนั้นเอง
ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้างขึ้น
สายตาจดจ้องเขม็งไปยังเบื้องหน้าของสองสาว
สัตว์ประหลาดร่างยักษ์ความสูงกว่าสามเมตร ทั่วทั้งร่างชุ่มโชกไปด้วยเมือกสีเขียวคล้ำที่มีฤทธิ์กัดกร่อน…
ค่อยๆ ย่างกรายออกมาจากซากตึกที่ถล่มทลาย
[เผ่าพันธุ์: โทรลล์เน่าเปื่อย]
[ธาตุ: พิษ]
[ระดับ: D เลเวล 47]
[ทักษะ: บ่อโคลนดูด, ทุบทำลาย, ผิวหนังแข็งแกร่ง, สัมผัสพิษร้าย]
คิ้วของโม่หยิงเฉินเลิกขึ้นเล็กน้อย
ระดับ D เลเวล 47
ตัวตนระดับนี้ สำหรับนักศึกษาใหม่ที่แม้แต่ระดับ E ยังไม่ผ่านเกณฑ์ ก็ไม่ต่างอะไรกับยมทูตที่มารับวิญญาณ
เขาลูบปลายคางเบาๆ โดยที่ไม่ได้ขยับเขยื้อนทำอะไร
ตราบใดที่ผู้เข้าแข่งขันยังไม่กดปุ่มขอความช่วยเหลือ เขาย่อมไม่สามารถสอดมือเข้าไปยุ่งได้
อีกอย่าง… เขาก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเด็กสาวที่ทำให้เขารู้สึกชื่นชมขึ้นมานิดหน่อยคนนี้… จะสามารถสร้างความประหลาดใจเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาได้หรือไม่
บนพื้นดินเบื้องล่าง
ใบหน้าของเซี่ยม่งหรานซีดเผือดลงในพริบตา น้ำเสียงสั่นเครือ
ซู… ซูซู! ทะ… โทรลล์เน่าเปื่อยระดับ D! เร็วเข้า! รีบหนีเร็ว!
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้ กดทับจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก
ทว่าซูหลีกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง
บนใบหน้างดงามที่ดูเย็นชา ไม่เพียงแต่จะไร้ซึ่งความหวาดกลัว แต่กลับมีประกายแห่งจิตวิญญาณการต่อสู้ลุกโชนขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ
หนีทำไม
ซูหลีเอ่ยเสียงเรียบ
ทำไมต้องหนีด้วย
บ้าไปแล้ว! เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ! เซี่ยม่งหรานร้อนรนจนแทบจะร้องไห้
นั่นมันระดับ Dนะ! แค่มันฟาดกระบองลงมา ตั๊กแตนของเธอก็เละเป็นโจ๊กแล้ว!
เถาวัลย์ของฉันมัดมันไว้ไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวด้วยซ้ำ!
นอกจากว่าเธอจะสามารถฆ่ามันได้ในทีเดียวน่ะสิ!
ซูหลีส่ายหน้า พร้อมกับเอ่ยออกมาสั้นๆ
ฆ่าในทีเดียวไม่ได้หรอก
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของดาดฟ้าตึกระฟ้าเบื้องหน้า
พยายามเรียกความกล้าให้ตัวเอง ราวกับเด็กน้อยที่อยากจะโชว์ผลงานให้ผู้ปกครองได้เห็น
แต่ฉัน… มีวิธีจัดการ
พูดจบ เธอก็ไม่สนใจเสียงร้องห้ามของเพื่อนรักอีกต่อไป
เสี่ยวหยิง เตรียมลงมือ!
เมื่อสิ้นเสียงคำสั่ง ตั๊กแตนเงาที่หลบซ่อนตัวอยู่ตรงมุมตึก ก็เร้นกายกลืนหายไปกับเงามืดอีกครั้งอย่างไร้สุ้มเสียง
และในครั้งนี้ เป้าหมายของมันไม่ใช่พวกลูกกระจ๊อกระดับ E อีกต่อไป
แต่เป็นโทรลล์ระดับ D ที่มีพลังมากพอจะทำให้เหล่านักศึกษาใหม่ทุกคนต้องสั่นสะท้าน!
เซี่ยม่งหรานมองดูเสี้ยวใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของซูหลี สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปมาหลายตลบ
ท้ายที่สุด เธอก็กัดฟันกรอด
ยัยบ้าเอ๊ย! เอาวะ ฉันจะยอมบ้าบิ่นไปกับเธอสักครั้งก็แล้วกัน! ซูซู เธอต้องรับมือให้อยู่ล่ะ!
การต่อสู้ ปะทุขึ้นในชั่วพริบตา
เซี่ยม่งหรานเปิดฉากโจมตีก่อน เถาวัลย์ประกายดาวพุ่งทะลวงขึ้นมาจากใต้ดิน พุ่งเข้ารัดพันขาทั้งสองข้างของโทรลล์เน่าเปื่อยอย่างแม่นยำ
โฮก!
โทรลล์ยักษ์คำรามต่ำอย่างดูแคลน มันไม่ได้เห็นการก่อกวนระดับมดปลวกนี้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
มันไม่ได้หยุดเดินด้วยซ้ำ เพียงแค่เกร็งกล้ามเนื้อขาอย่างแรง!
เป๊าะ! เป๊าะ!
เสียงขาดสะบั้นดังขึ้น เถาวัลย์อันเหนียวแน่น กลับขาดวิ่นดุจฟางแห้งอย่างง่ายดาย!
ช่องว่างของระดับพลัง ช่างห่างไกลกันราวฟ้ากับเหว!
ทว่าในเสี้ยววินาทีที่โทรลล์ยักษ์หันความสนใจไปที่เซี่ยม่งหราน เพราะการท้าทายอันไร้ผลนั้น…
เงาดำทะมึนแห่งความตาย ก็พุ่งทะยานออกมาจากเงามืดเบื้องหลังของมันอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!
ตั๊กแตนเงา!
ขาหน้าทั้งสองข้างของมันแปรเปลี่ยนเป็นคมมีดอาบยาพิษร้าย
พุ่งเข้าเฉือนที่หลังคออันไร้การป้องกันของโทรลล์ยักษ์ ด้วยมุมองศาที่พิสดารและแม่นยำถึงขีดสุด!
ทั้งจังหวะเวลา ความเร็ว และมุมในการลงมือ… ล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
แม้แต่โม่หยิงเฉินที่นั่งอยู่บนดาดฟ้าตึกระฟ้า ยังมีประกายความชื่นชมพาดผ่านดวงตา
ฉัวะ!
เลือดสีเขียวคล้ำ พุ่งกระฉูดออกมาราวกับน้ำพุ!
รอยแผลเหวอะหวะบาดลึกจนเห็นกระดูก ปรากฏขึ้นบนลำคอของโทรลล์ยักษ์
ทว่าสีหน้าของซูหลีและเซี่ยม่งหราน กลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังดูเคร่งเครียดหนักยิ่งกว่าเดิม
พวกเธอรู้ดีว่า… การต่อสู้ที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก
การโจมตีครั้งนี้ เป็นเพียงแค่การลอบกัด เป็นแค่การเบิกโรงเท่านั้น
หลังจากนี้ต่างหาก คือการสวนกลับดุจพายุฝนฟ้าคะนอง จากสัตว์อสูรระดับ D!
โฮกกก—!
ความเจ็บปวดแสนสาหัส จุดชนวนสัญชาตญาณดิบเถื่อนของโทรลล์เน่าเปื่อยให้ระเบิดขึ้น
มันแผดเสียงคำรามกึกก้องกัมปนาท เอี้ยวตัวกลับมาพร้อมกับตวัดท่อนกระบองหินขนาดยักษ์ในมือ…
พุ่งแหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว ฟาดลงมาที่กลางหัวของตั๊กแตนเงาอย่างดุดัน!
ตั๊กแตนเงารีบวูบหลบ ถอยกรูดไปด้านหลังอย่างรวดเร็วในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย
ด้วยร่างกายที่เปราะบางของมัน หากโดนฟาดเข้าจังๆ คงมีจุดจบเพียงอย่างเดียว… คือแหลกคาที่!
เซี่ยม่งหรานเพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าวินาทีต่อมา รูม่านตาของเธอกลับหดเล็กลงอย่างรุนแรง!
เมื่อโจมตีพลาดเป้า โทรลล์เน่าเปื่อยกลับละทิ้งตั๊กแตนเงา และเบนเป้าหมายแห่งความโกรธเกรี้ยวมาที่เถาวัลย์ประกายดาวของเธอแทน!
กระบองหินที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาล ฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน!
สมองของเซี่ยม่งหรานขาวโพลนไปในพริบตา
ไม่นะ!
เปรี้ยง—!
เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องทึบๆ!
เงาร่างโปร่งแสงของผู้ถือดาบ ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเถาวัลย์ประกายดาวตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ
มันยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไขว้กันเป็นรูปกากบาท รับการโจมตีอันตรายถึงชีวิตนี้ไว้ได้อย่างฉิวเฉียด!
แรงกระแทกอันมหาศาล ซัดร่างโปร่งแสงนั้นกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ไถลไปกับพื้นจนเกิดรอยลึกเป็นทางยาวสองสาย
แต่มันกลับไม่สะทกสะท้านต่อความเจ็บปวด ทันทีที่ตั้งหลักได้…
มันก็พุ่งทะยานกลับเข้าไปปะทะกับโทรลล์ยักษ์อีกครั้งอย่างไม่คิดชีวิต!
เข้าพัวพันต่อสู้อย่างดุเดือด!
แม้จะตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด และถูกโจมตีจนต้องถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่มัน… กลับสามารถถ่วงเวลาเอาไว้ได้จริงๆ!
สัตว์อสูรธาตุวิญญาณระดับ D… วิญญาณมือมีด!
เซี่ยม่งหรานยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
ซูหลี… ทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรตัวที่สองได้แล้วงั้นเหรอ
ในจังหวะที่โทรลล์ยักษ์ถูกวิญญาณมือมีดเข้าพัวพันอย่างหนักหน่วงนั้นเอง
ประกายแสงอันเยียบเย็น ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง
ตั๊กแตนเงาเร้นกายหายไปในเงามืดอีกครา ก่อนจะเปิดฉากลอบโจมตีหมายเอาชีวิต!
ทว่าคราวนี้ โทรลล์ยักษ์เตรียมตัวรับมือไว้แล้ว!
มันคำรามก้อง ตวัดกระบองหินกลับหลังมาอย่างหนักหน่วงและดุดัน
พุ่งเป้าไปที่ตั๊กแตนเงาที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา!
ทว่าเหตุการณ์อันน่าเหลือเชื่อกลับเกิดขึ้น
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกระบองหินที่อาจปลิดชีพตนได้ ตั๊กแตนเงากลับไม่หลบหลีกแม้แต่น้อย ดวงตาของมันสาดประกายเย็นชา และพุ่งเข้าใส่ด้วยท่วงท่าโจมตีต่อไป!
ตอนนี้นี่แหละ!
ซูหลีตะโกนลั่น น้ำเสียงของเธอใสกระจ่างและเด็ดขาด
ม่านมิติ!
วูบ—!
ระลอกคลื่นมิติที่บิดเบี้ยวจนแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า คล้ายกับผิวน้ำที่ถูกรบกวน…
ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าตั๊กแตนเงาอย่างกะทันหัน
กระบองหินฟาดกระแทกเข้ากับระลอกคลื่นมิตินั้นอย่างจัง!
ไม่มีเสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาท มีเพียงเสียง ตึบ ทึบๆ ที่ดังก้องเข้าไปในหัวใจ
กระบองหินที่มากพอจะบดขยี้แผ่นหินให้แหลกละเอียด ราวกับฟาดลงไปบนก้อนสำลีที่มองไม่เห็นทว่าเหนียวแน่นสุดขีด
พละกำลังทั้งหมดถูกดูดกลืนและสลายหายไปในพริบตา!
ทักษะพรสวรรค์ของผู้ฝึกสัตว์ ม่านมิติ!
นี่ต่างหากคือไพ่ตายที่ซูหลีซ่อนไว้ลึกที่สุด และเป็นไพ่ตายที่เธอมั่นใจที่สุด!
อาศัยจังหวะที่การโจมตีของโทรลล์ยักษ์ถูกสกัดกั้น จนร่างกายของมันเกิดอาการชะงักงันไปชั่วขณะ
ขาหน้าของตั๊กแตนเงา ก็แปรเปลี่ยนเป็นเคียวของยมทูตอีกครั้ง
สับลงไปที่รอยแผลลึกถึงกระดูกรอยเดิมนั้น อย่างแม่นยำไร้ที่ติ!
ฉัวะ!
ครั้งนี้ ไม่มีสิ่งใดมาขวางกั้นได้อีกแล้ว
ตุ้บ!
ศีรษะอันใหญ่โตของโทรลล์ยักษ์ ขาดกระเด็นลอยละลิ่วขึ้นฟ้า ก่อนจะร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง
ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ