ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 119 ไอเทมที่เหนือล้ำตรรกะของโลก
ซูหลีหอบหายใจแผ่วเบา หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผม ทว่านัยน์ตาของเธอกลับทอประกายเจิดจ้าอย่างน่าประหลาด
ซู… ซูซู…
น้ำเสียงของเซี่ยม่งหรานสั่นสะท้าน เธอโผเข้ากอดซูหลีแน่น พูดจาวกไปวนมาด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
นี่เธอ… ไปทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรตัวที่สองตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แถมยังเป็นวิญญาณมือมีดระดับ D อีกต่างหาก!
แล้วเมื่อกี้… ไอ้สิ่งที่ใช้บล็อกการโจมตีนั่นมันคืออะไรกัน
ทักษะพรสวรรค์ของเธอใช่มั้ย โคตรเท่เลย!
เพื่อนรัก! เธอซ่อนไพ่ตายไว้ลึกขนาดนี้เลยเหรอ! ไม่ปริปากบอกฉันเลยสักนิด!
ซูหลีถูกเขย่าจนเริ่มมึนหัว แต่บนใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้มบางๆ
อาจารย์ไม่ให้ฉันบอกใครน่ะสิ ให้เก็บไว้ใช้เป็นไพ่ตายในยามคับขัน
เซี่ยม่งหรานพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตาเป็นประกายวิบวับ
เข้าใจแล้วๆ! ซ่อนคมในฝักสินะ! ไม่สิ! แบบนี้ไม่ใช่ซ่อนคมแล้ว นี่มันพยัคฆ์ซ่อนเล็บชัดๆ!
พระเจ้าช่วย! ในรุ่นปีหนึ่งปีนี้ เธอต้องแกร่งที่สุดแน่ๆ!
อีตาเย่เฉิงที่เห่าหอนซะดังลั่น ก็มีแค่วิญญาณแค้นเพลิงคลั่งเลเวลตันระดับ E ไม่ใช่หรือไง
เอามาเทียบกับเธอแล้ว ห่างชั้นกันลิบลับ!
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! เธอคือลูกพี่ของฉัน! ลูกพี่ซูหลี! ฉันจะขอเกาะขาเธอไปตลอดเลย!
เพิ่งเคยถูกเรียกว่าลูกพี่เป็นครั้งแรก พวงแก้มของซูหลีก็ซับสีระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
แต่เพียงครู่เดียวเธอก็ส่ายหน้า สายตาทอดมองขึ้นไปยังยอดตึกระฟ้าโดยสัญชาตญาณ
แกร่งที่สุดงั้นเหรอ ฉันน่ะ… ยังห่างไกลอีกเยอะ
น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยความจริงจังและโหยหา
เธออย่าลืมสิ ว่ารุ่นของเราน่ะ… ยังมีอีกคนที่ก้าวข้ามไปเป็นอาจารย์คุมสอบแล้วนะ
ณ ยอดตึกระฟ้า
โม่หยิงเฉินละสายตาจากการต่อสู้ข้ามระดับอันยอดเยี่ยมเบื้องล่าง
ยัยหนูนี่… ใช้ได้เลยแฮะ
เขาเอ่ยชมเบาๆ
ไม่ว่าจะเป็นการอ่านสถานการณ์ที่เฉียบขาด จังหวะการงัดไพ่ตายออกมาใช้
หรือแม้แต่ความเด็ดเดี่ยวในการปลดปล่อยทักษะพรสวรรค์ ล้วนเหนือล้ำกว่ามาตรฐานของนักศึกษาใหม่ไปไกลลิบ
หากได้รับการขัดเกลาอีกสักหน่อย ย่อมต้องกลายเป็นยอดฝีมือที่น่าเกรงขามอย่างแน่นอน
จิตใจที่ห้าวหาญเช่นนี้ เหนือกว่าไอ้เด็กเย่เฉิงที่เอาแต่หดหัวฟาร์มคะแนนอยู่อีกฝั่งแบบคนละชั้นเลยทีเดียว
ครึ่งวันต่อมา
โม่หยิงเฉินที่กำลังหลับตาพักผ่อน พลันเลิกคิ้วขึ้น
สายตาของเขาพุ่งทะลุผ่านเศษซากปรักหักพัง เจาะลึกเข้าไปยังทิศทางที่พวกซูหลีกำลังมุ่งหน้าไป
นัยน์ตาสีเขียวอมหม่นสามคู่ สว่างวาบขึ้นท่ามกลางเงามืด
มันคือหมาป่า…
หมาป่าพงไพรระดับ Dสามตัวที่มีลำตัวยาวกว่าสี่เมตร มัดกล้ามเนื้อปูดโปน และแยกเขี้ยวแหลมคมน่าสะพรึงกลัว
[เผ่าพันธุ์: หมาป่าพงไพร]
[ระดับ: D เลเวล 10]
[ทักษะ: ตีวงล้อม, ลบกลิ่นอาย, กรงเล็บตะปบ, กระหายเลือด]
พวกมันกระจายกำลังออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อตัวเป็นวงล้อมที่สมบูรณ์แบบ
ล็อกเป้าหมายสองเด็กสาวให้กลายเป็นเหยื่ออันโอชะรายต่อไป
หมาป่าพงไพร คือนักล่าแห่งระดับ Dที่เลื่องชื่อด้านความเจ้าเล่ห์และการทำงานเป็นทีม
เมื่อทั้งสามตัวผนึกกำลังกัน ต่อให้เป็นสัตว์อสูรระดับ Dขั้นสูงสุด หากต้องรับมือก็ยังถือเป็นเรื่องตึงมือไม่น้อย
แก่นแท้ของกลยุทธ์ที่ซูหลีใช้ คือการให้วิญญาณมือมีดเข้าปะทะดึงความสนใจจากด้านหน้า
แล้วให้ตั๊กแตนเงาลอบสังหารจากด้านข้างในรูปแบบสองรุมหนึ่ง
ทว่าเมื่อใดที่จำนวนศัตรูมีมากกว่าสอง รูปแบบการต่อสู้ของเธอจะพังทลายลงในพริบตา
ขอดูหน่อยซิ ว่าเธอจะเลือกทำยังไง
มีบางอย่างผิดปกติ
ซูหลีหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน กวาดสายตาระแวดระวังไปรอบทิศทาง
เซี่ยม่งหรานเองก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านมาบางเบา เธอเกร็งหมัดแน่นด้วยความประหม่า
บรู๊ววว—!
เสียงหอนดังกังวานกึกก้องมาจากทางซ้ายมือ
วินาทีต่อมา หมาป่าพงไพรหน้าตาดุร้ายก็กระโจนพรวดออกมาจากหลังกำแพงพังทลาย พุ่งเข้าใส่พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง!
เสี่ยวหยิง!
ซูหลีตวาดลั่น
ตั๊กแตนเงาและวิญญาณมือมีดแยกย้ายกันพุ่งเข้าปะทะซ้ายขวาในทันที
ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความสนใจของพวกเธอถูกดึงไปจนหมดสิ้น
จากอีกสองทิศทาง เงาดำทะมึนอีกสองสายก็พุ่งทะยานเข้าจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว!
แย่แล้ว!
นี่มันวงล้อมมฤตยู!
ใบหน้าของเซี่ยม่งหรานซีดเผือดไร้สีเลือด
เถาวัลย์ประกายดาว!
เธอแผดเสียงร้อง เถาวัลย์พุ่งทะลวงพื้นดินขึ้นมา หวังจะสกัดกั้นหมาป่าตัวหนึ่งเอาไว้
แต่หมาป่าพงไพรตัวนั้นกลับมีความเร็วที่น่าขนลุก เพียงแค่มันตวัดกรงเล็บ เถาวัลย์ก็ถูกฉีกกระชากจนขาดกระจุย!
ส่วนอีกด้านหนึ่ง หมาป่าตัวที่สามได้ลอบอ้อมมาทางด้านหลังของซูหลี อ้าปากกว้างหมายจะขย้ำคอหอย!
ม่านมิติ!
ซูหลีกัดฟันกรอด ทักษะพรสวรรค์ถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง
กำแพงที่มองไม่เห็นสกัดกั้นคมเขี้ยวปลิดชีพของหมาป่าเอาไว้ได้
แต่มันก็แลกมาด้วยอาการหน้ามืดวิงเวียน ใบหน้าของเธอซีดขาวหนักกว่าเดิม
การใช้ทักษะพรสวรรค์ติดต่อกันถึงสองครั้งในวันเดียว เผาผลาญพลังงานของเธอไปอย่างมหาศาล
สถานการณ์พลิกผันดิ่งลงเหว!
วิญญาณมือมีดถูกหมาป่าพงไพรตัวหนึ่งพัวพันไว้อย่างแน่นหนาจนไม่อาจปลีกตัวได้
ส่วนตั๊กแตนเงาของซูหลี กลับต้องเผชิญหน้ากับการรุมขย้ำอย่างบ้าคลั่งจากหมาป่าพงไพรถึงสองตัวพร้อมกัน!
สำหรับสัตว์อสูรสายลอบสังหารแล้ว สิ่งที่พวกมันเกรงกลัวที่สุดก็คือการถูกล้อมกรอบเช่นนี้
เวลาผ่านไปเพียงสิบกว่าวินาที บนร่างของตั๊กแตนเงาก็เต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะลึกถึงกระดูก การเคลื่อนไหวของมันเริ่มเชื่องช้าลง
ฉัวะ!
หมาป่าตัวหนึ่งสบโอกาสฉวยช่องโหว่ กรงเล็บอันแหลมคมของมันกรีดลึกเข้าที่หัวไหล่ของเซี่ยม่งหราน เลือดสดๆ สาดกระเซ็น!
ม่งหราน!
ซูหลีหวีดร้องด้วยความตกใจ
เมื่อเห็นเพื่อนรักล้มลงไปกองกับพื้น ครวญครางด้วยความเจ็บปวด และเห็นสัตว์อสูรของตนกำลังตกอยู่ในสภาพปางตาย
ในที่สุด จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้และความหยิ่งทระนงในดวงตาของซูหลี ก็ถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด
เธอรู้ดีว่า หากขืนฝืนต่อไป… มีเพียงความตายที่รออยู่
เธอไม่ลังเลอีกต่อไป
รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี กดปุ่มขอความช่วยเหลือบนกำไลข้อมืออย่างแรง!
คำเตือน! เขตเมืองตะวันออก พิกัดที่ (73, 441) มีนักศึกษาส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือระดับสูงสุด!
เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันเย็นชา ดังก้องขึ้นในหูฟังของโม่หยิงเฉินพร้อมกัน
บนอัฒจันทร์ลอยฟ้า หน้าจอขนาดยักษ์สลับภาพไปยังตำแหน่งที่ซูหลีอยู่โดยอัตโนมัติ
ทันทีที่เห็นหมาป่าพงไพรระดับ Dทั้งสามตัว สีหน้าของอธิการบดีจวงเหว่ยก็ดำทะมึนลงในพริบตา
เหลวไหลสิ้นดี! ตอนที่ปล่อยสัตว์อสูรลงไป ทำไมไม่มีใครรายงานฉันว่าหมาป่าพงไพรมันมากันเป็นฝูงสามตัวแบบนี้!
เขาลุกพรวดขึ้นยืน น้ำเสียงแฝงความเกรี้ยวกราด
ตำแหน่งของโม่หยิงเฉินอยู่ตรงไหน
จางเผยฝูที่อยู่ด้านข้างชี้ไปยังมุมหนึ่งของหน้าจอ
ท่านอธิการบดี ดูนั่นสิครับ เขาอยู่บนดาดฟ้าของตึกที่สูงที่สุดนั่น ห่างจากจุดขอความช่วยเหลือไม่ถึงห้าร้อยเมตร!
หัวใจของทุกคนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ระยะห่างห้าร้อยเมตร สำหรับยอดฝีมือระดับสูงอาจใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา
แต่สำหรับเด็กสาวสองคนที่กำลังถูกสัตว์อสูรระดับ Dรุมขย้ำ ทุกวินาทีที่ผ่านไป… หมายถึงเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย!
บนหน้าจอ
เงาร่างบนยอดตึกค่อยๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืน
ข้างกายของเขา ปรากฏกระเป๋าเดินทางสีเงินยวงใบหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ
จากนั้น ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดของทุกคน
เขาก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
แล้วทิ้งตัวดิ่งลงไป
ดิ่งลงมาจากยอดตึกระฟ้าที่มีความสูงถึงห้าร้อยเมตร!
เชี่ยเอ๊ย!
อธิการบดีจวงเหว่ยที่มักจะวางตัวสุขุมหนักแน่นมาตลอด ถึงกับหลุดสบถคำหยาบออกมา
เขาบ้าไปแล้วเรอะ!
ทั่วทั้งอัฒจันทร์ลอยฟ้าตกอยู่ในความเงียบงัน
ทุกคนเบิกตาค้างจ้องมองจุดสีดำที่กำลังร่วงหล่นลงมาด้วยความเร็วสูงบนหน้าจอ สมองขาวโพลนไปหมด
นี่มันการกู้ภัยบ้าอะไรกัน
นี่มันฆ่าตัวตายชัดๆ!
ทะ… ท่านอธิการบดี! เร็วเข้า! ดูกระเป๋าใบนั้นสิ!
น้ำเสียงของจางเผยฝูแหลมปรี๊ดขึ้นด้วยความตื่นตะลึงถึงขีดสุด