ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 117 เทพก็คือเทพ วันยังค่ำก็ต้องแหงนหน้ามองอยู่ดี
สีหน้าของซูหลีดูเจื่อนลงเล็กน้อย
เธอยกมือขึ้น ค่อยๆ แกะมือของเซี่ยม่งหรานที่เขย่าบ่าเธออยู่ออกอย่างยากลำบาก
เอ่อ… เย่เฉิงเขาก็ไปที่เขตตะวันออกเหมือนกันงั้นเหรอ
น้ำเสียงของซูหลีเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย
หา
เซี่ยม่งหรานถึงกับเหวอไปเลย เธอมองซูหลีตาปริบๆ
นี่เธอไม่รู้เรื่องหรอกเหรอ
สรุปว่าที่อีตาเย่เฉิงมันยืนพล่ามซะยืดยาว ทั้งวิเคราะห์โน่นนี่นั่น ทั้งพูดจาถากถางท้าทายสารพัดเมื่อกี้…
เพื่อนรักของเธอคนนี้ ไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักคำงั้นเหรอเนี่ย
สมองของเซี่ยม่งหรานประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉุกคิดถึงปัญหาที่สำคัญยิ่งกว่าขึ้นมาได้
เดี๋ยวนะ ซูซู ในเมื่อเธอไม่ได้ยินที่เย่เฉิงมันพล่ามเมื่อกี้ แล้วเธอ… เธอจะไปเขตตะวันออกทำไมกัน
ซูหลีอ้าปากเตรียมจะอธิบาย
ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดออกจากปาก เสียงร้องโพล่งอย่างตื่นเต้นของเซี่ยม่งหรานก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน
อ๋อ— ฉันรู้แล้ว!
เธอต้องคิดวิเคราะห์ออกเองแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ!
เธอใจตรงกันกับไอ้บ้าเย่เฉิงนั่นเป๊ะเลย!
เธอก็กลัวว่าเขตอื่นคนจะแห่ไปกันเยอะจนแย่งกันล่าสัตว์อสูรไม่พอ เลยตั้งใจจะไปกอบโกยคะแนนที่เขตตะวันออกใช่ไหมล่ะ
ยิ่งพูดเซี่ยม่งหรานก็ยิ่งตื่นเต้น
ทว่าซูหลีกลับมองเพื่อนสาวนิ่งๆ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธเหนือความคาดหมาย
ไม่ใช่หรอก
ฉันก็แค่รู้สึกว่า…
เขตตะวันออกน่ะ ปลอดภัยที่สุดต่างหาก
พูดจบ เธอก็ไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยม่งหรานมโนไปไกลกว่านี้อีก
เธอออกเดินนำหน้า มุ่งตรงไปยังเส้นทางเข้าสู่เขตตะวันออกที่ดูเงียบสงบไร้ผู้คน
เบื้องหลังของเธอ เซี่ยม่งหรานสาวเท้ายาวๆ วิ่งตามมาพร้อมกับเครื่องหมายคำถามเต็มหัว
เดี๋ยวก่อนสิซูซู! อย่ามาทำเป็นพูดจามีลับลมคมนัยนะ!
เขตตะวันออกมันจะปลอดภัยที่สุดได้ยังไง เขตอื่นเขามีอาจารย์คุมสอบระดับ Cตัวจริงเสียงจริงคอยดูแลอยู่นะยะ!
หรือว่า… หรือว่าเธอจะรู้จักกับพ่อหนุ่มสุดหล่อที่เป็นอาจารย์คุมสอบคนเมื่อกี้
เมื่อเผชิญกับคำถามเซ้าซี้ของเพื่อนรัก ซูหลีก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก พยายามตอบปัดๆ ไป
ความลับบางอย่าง มันก็แชร์ให้ใครฟังไม่ได้หรอกนะ
ในเมื่อโม่หยิงเฉินเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตนด้วยตัวเอง
ในฐานะเครื่องรางเกาะขาเทพทรูที่ดีอย่างเธอ ก็ต้องรู้จักหุบปากเก็บความลับให้มิดชิด
เธอจะบอกเซี่ยม่งหรานไม่ได้เด็ดขาด
ว่าเมื่อครู่นี้… เธอเพิ่งจะค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่เข้าให้แล้ว!
ราชาวานร!
ลิงหินตัวนั้นที่ติดตามอยู่ข้างกายโม่หยิงเฉิน!
ตอนที่โม่หยิงเฉินมาถึงล่าช้า ความสนใจของทุกคนมุ่งเป้าไปที่ตัวเขา ซูหลีเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ
ทว่าในวินาทีที่หัวหน้าจางเผยฝูประกาศว่าโม่หยิงเฉินคืออาจารย์คุมสอบ
เมื่อซูหลีหันกลับไปมองลิงตัวนั้นอีกครั้ง เธอก็เพิ่งจะตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงอันน่าทึ่ง!
ลิงตัวนั้น… ตัวมันเล็กลง!
เธอจำได้แม่นยำไม่มีวันลืม!
ตอนที่อยู่ในมิติลับระดับ D เธอได้ร่วมเป็นร่วมตายต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับราชาวานรนานเกือบสิบชั่วโมงเต็ม
ในตอนนั้น ราชาวานรมีความสูงเกือบๆ เมตรครึ่ง
ทั่วทั้งร่างปกคลุมไปด้วยเกราะศิลาที่แข็งแกร่งดุจกำแพงเหล็ก ดูราวกับเป็นป้อมปราการเคลื่อนที่
ทว่าลิงที่เธอเห็นในวันนี้… กลับมีความสูงไม่ถึงหนึ่งเมตรด้วยซ้ำ!
แถมเกราะศิลาอันเป็นเอกลักษณ์นั่นก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เหลือเพียงขนสีทองสลวยที่ดูพลิ้วไหวและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา!
สิ่งเดียวที่จะทำให้สัตว์อสูรเกิดความเปลี่ยนแปลงชนิดพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเช่นนี้ได้…
เมื่อมองย้อนกลับไปในหน้าประวัติศาสตร์ของผู้ฝึกสัตว์ มีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น
นั่นคือการวิวัฒนาการ!
หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรุนแรงอย่างควบคุมไม่ได้
ตอนที่ยังอยู่แค่ระดับ E ราชาวานรก็สามารถระเบิดพลังรบที่น่าสะพรึงกลัวเทียบเท่ากับระดับ Dขั้นสูงสุดออกมาได้แล้ว
นั่นคือการต่อสู้ข้ามระดับที่ห่างกันมากกว่าหนึ่งขั้นใหญ่เลยนะ!
แล้ว…
ในตอนนี้ที่มันวิวัฒนาการขึ้นสู่ระดับ Dแล้วล่ะ
พลังของมัน… จะพุ่งทะยานไปถึงจุดที่วิปริตเหนือจินตนาการขนาดไหนกัน
เป็นไปไม่ได้หรอกน่าที่ยิ่งวิวัฒนาการแล้วจะยิ่งอ่อนแอลงน่ะ
ต่อให้ความสามารถในการสู้ข้ามระดับแบบโกงๆ นั่นจะหายไป อย่างแย่ที่สุดพลังของมันก็ต้องอยู่ระดับ Dขั้นสูงสุดอยู่แล้ว
แต่ถ้าเกิด…
ถ้าเกิดว่าพรสวรรค์ในการต่อสู้ข้ามระดับอันน่าเหลือเชื่อนั่น ยังคงถูกเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์แบบล่ะ
ความคิดหนึ่งที่ทำเอาหนังศีรษะชาหนึบและร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน ผุดขึ้นมาในหัวของซูหลีอย่างบ้าคลั่ง
ระดับ Dขั้นสูงสุด บวกกับการสู้ข้ามระดับ E กที…
นั่นมันจะไม่ใช่… ระดับ Cหรอกหรือ!
มะ… ไม่น่าจะเป็นไปได้หรอกมั้ง…
ซูหลีพึมพำกับตัวเอง เธอแทบไม่อยากจะเชื่อในข้อสันนิษฐานของตน
แต่ทว่า… สถานะใหม่ของโม่หยิงเฉินก็แวบเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง
อาจารย์คุมสอบ!
อาจารย์คุมสอบอีกสามท่าน ล้วนแต่เป็นอาจารย์ผู้ฝึกสัตว์ระดับ Cของมหาวิทยาลัยทั้งสิ้น!
แล้วในฐานะอาจารย์คุมสอบคนที่สี่อย่างโม่หยิงเฉิน…
เขามีสิทธิ์อะไรถึงได้กลายมาเป็นข้อยกเว้นล่ะ
จิ๊กซอว์ทุกชิ้นถูกนำมาปะติดปะต่อกัน เผยให้เห็นความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำเอาเธอแทบจะหยุดหายใจ
เทพ… เทพโม่… เขาเพิ่งจะเปิดเทอมมาได้ไม่ถึงเดือน…
แต่กลับได้ครอบครองสัตว์อสูรที่มีพลังรบระดับ Cแล้วงั้นเหรอ
นี่มัน…
นี่มันคือระดับเดียวกับอาจารย์แนวหน้าของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นเลยนะ!
เขตตะวันออก... ปลอดภัยสุดๆ ไปเลยล่ะงานนี้
มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่
มันเป็นรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์และเลื่อมใสบูชาชนิดที่ไม่มีใครหน้าไหนจะเข้าใจได้
คนน้อยๆ แบบนี้สิดี ความสนใจของเทพโม่จะได้พุ่งเป้ามาที่ฉันได้มากขึ้นไม่ใช่หรือไง
ถ้าเป็นแบบนี้… ก็ยิ่งหมดห่วงเรื่องที่เขาจะเข้ามาช่วยชีวิตไม่ทันเวลาไปได้เลยน่ะสิ!
เวลาล่วงเลยไป
ณ ดาดฟ้าของตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในเขตเมืองตะวันออก
โม่หยิงเฉินนั่งห้อยขาอยู่ตรงริมขอบดาดฟ้าอย่างสบายอารมณ์
ขาทั้งสองข้างแกว่งไกวไปมากลางอากาศ สายตาทอดมองลงไปยังปาร์ตี้ทั้งสองทีมเบื้องล่างด้วยความสนใจ
อืม… ซูหลียัยหนูนี่ ก็มีดีเหมือนกันแฮะ
ตั๊กแตนเงาของเธอถูกบ่มเพาะมาอย่างดีทีเดียว ลงมือเฉียบขาด ทุกการโจมตีล้วนเล็งไปที่จุดตาย
พวกสัตว์อสูรระดับ E เมื่ออยู่ต่อหน้ามัน ก็ไม่ต่างอะไรกับกระดาษบางๆ
โดนทีเดียวจอดทั้งนั้น
พลังทำลายล้างระดับนี้ น่าจะแตะขอบเขตของระดับ Dได้แล้วมั้ง
สู้ข้ามระดับงั้นเหรอ จุ๊ๆๆ…
มุมปากของโม่หยิงเฉินจุดรอยยิ้มบางๆ
ถ้าเขาดูไม่ผิดล่ะก็…
ยัยหนูซูหลีคนนี้ ยังแอบซ่อนไพ่ตายเอาไว้อีกใบ
ตั๊กแตนเงาของเธอเป็นเพียงแค่สัตว์อสูรระดับ E ต่อให้พรสวรรค์สูงส่งแค่ไหน ลำพังตัวมันเองย่อมไม่มีทางทำผลงานข้ามระดับได้ถึงขนาดนี้แน่
เหตุผลที่มันแข็งแกร่งขนาดนี้…
คำตอบอยู่ที่สัตว์อสูรตัวที่สองที่เธอไม่เคยเผยให้ใครเห็นนั่นต่างหาก
วิญญาณมือมีด
สัตว์อสูรธาตุวิญญาณที่หาตัวจับยากยิ่งนัก มันสามารถใช้การสิงสู่เพื่อยกระดับพลังรบให้แก่พรรคพวกได้อย่างมหาศาล
ฉลาดไม่เบานี่
โม่หยิงเฉินพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ให้สัตว์อสูรตัวที่สองสิงสู่อยู่ในร่างของสัตว์อสูรตัวแรก ได้ทั้งซ่อนไพ่ตาย แถมยังเพิ่มพลังรบในทันทีอีก
ในยามคับขัน ก็แค่ปลดการสิงสู่ จู่ๆ ก็เปลี่ยนสถานการณ์กลายเป็นสองรุมหนึ่ง รับรองว่าทำให้ศัตรูตั้งรับไม่ทันแน่ๆ
น่าเสียดายอยู่อย่างเดียว พลังดั้งเดิมของมัน… ยังอ่อนแอเกินไปหน่อย
สายตาของโม่หยิงเฉินกวาดมองสลับไปมาระหว่างสองทีมเบื้องล่างในซากเมือง
เจ้าเด็กเย่เฉิงคนนี้ ก็นับว่ามีหัวคิดอยู่เหมือนกัน
เขาไม่ได้เลือกที่จะเดินตะลอนๆ ออกไปหาเรื่องสัตว์อสูรด้วยตัวเอง
แต่กลับเลือกใช้ซากอาคารที่มีชัยภูมิป้องกันง่ายโจมตียากเป็นฐานที่มั่น เล่นแผน ตั้งป้อมปราการ
ให้พรายสมุทรที่เป็นสัตว์อสูรสายซัพพอร์ต ซ่อนตัวอยู่ด้านในสุด ใช้เสียงเพลงสลับปล่อยวงแหวนบัฟและดีบัฟออกมาอย่างต่อเนื่อง
เสียงเพลงนั้นเปรียบเสมือนเหยื่อล่อ ดึงดูดให้สัตว์อสูรในละแวกนั้นแห่กันเข้ามาไม่ขาดสาย
ส่วนตรงประตูทางเข้า ก็ให้พฤกษาเหล็กไหลที่หนังเหนียวถึกทนคอยยืนขวางไว้เป็นป้อมปราการด่านหน้า
ส่วน วิญญาณแค้นเพลิงคลั่ง ของเย่เฉิงนั้น กลับลอยไปลอยมาอยู่ริมขอบสนามรบราวกับภูตผี
มันแทบไม่ต้องลงมือโจมตีก่อนด้วยซ้ำ
เพียงแค่อาศัยผลของทักษะติดตัว เพลิงวิญญาณ ที่ได้มาจากชะตากำเนิด ก็สามารถแผดเผาศัตรูทุกตัวที่กล้าเข้าใกล้ได้แล้ว
สิ่งที่เขาต้องทำ มีเพียงแค่คอยระวังไม่ให้ตัวเองโดนลูกหลงจากการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของสัตว์อสูรก็พอ
รอคอยอย่างสบายใจในขณะที่ศัตรูเหนื่อยล้า ล่อให้ศัตรูมาเป็นฝูงแล้วกวาดล้างรวดเดียว ก็ถือว่ามีกลยุทธ์ที่ดี
โม่หยิงเฉินวิจารณ์อย่างเรียบง่าย
น่าเสียดายที่เล่นเซฟเกินไปหน่อย จนขาดความดุดันบ้าบิ่นไปเลย
หมอนี่คงกะจะเน้นล่าแต่พวกสัตว์อสูรระดับต่ำ เพื่อปั่นคะแนนสะสมไปเรื่อยๆ สินะ