ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 116 ไปที่เขตเมืองฝั่งตะวันออก!
จางเผยฝูมองดูสีหน้าหวาดผวาแทบสิ้นสติของเหล่านักศึกษา แล้วคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ
เขายกมือขึ้นทำท่ากดอากาศลงเบาๆ ไม่ต้องตื่นตระหนกไป
ถึงแม้สัตว์อสูรระดับสูงพวกนี้จะมีระดับพลังที่สูงส่งก็จริง
แต่ในความเป็นจริงแล้ว แก่นแท้พลังงานของพวกมัน ได้ถูกอุปกรณ์พันธนาการชนิดพิเศษผนึกเอาไว้โดยสมบูรณ์แล้ว
ทักษะสกิลทั้งหมดที่มี ไม่สามารถใช้งานได้เลยแม้แต่อย่างเดียว
เหลือเพียงแค่ค่าสถานะพื้นฐานที่ยังคงเหนือกว่าสัตว์อสูรในระดับเดียวกันอยู่นิดหน่อยเท่านั้น
และที่สำคัญ พวกมันทั้งหมดถูกล็อกตัวให้อยู่แต่ในเขตพื้นที่ที่กำหนดไว้ ไม่สามารถออกไปไหนได้ ขอเพียงแค่พวกเจ้าไม่รนหาที่ไปยั่วโมโหพวกมัน ก็รับรองว่าปลอดภัยไร้กังวล
แต่ทว่า…
เขาเปลี่ยนน้ำเสียงให้เคร่งขรึมขึ้นอย่างฉับพลัน
ใครหน้าไหนที่คิดอยากจะลองดีไปท้าทายพวกมัน ก็ประเมินฝีมือตัวเองให้ดีๆ เสียล่ะ
สัตว์อสูรระดับ Cทั้งสิบตัวนั่น ถึงจะถูกผนึกพลังเอาไว้ แต่พลังรบที่แสดงออกมาได้ ก็ยังเทียบเท่ากับระดับ Dขั้นสูงสุดเป็นอย่างน้อย
ส่วนสัตว์อสูรระดับ Bเพียงหนึ่งเดียวตัวนั้น… ต่อให้ถูกผนึกพลังทับซ้อนกันหลายชั้น มันก็ยังคงครอบครองพลังเทียบเท่ากับ… ผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับ Cอยู่ดี!
สิ้นคำกล่าวนั้น กลุ่มนักศึกษาที่เพิ่งจะสงบสติอารมณ์ลงได้ ก็กลับมาแตกตื่นโกลาหลอีกครั้ง
พลังเทียบเท่ากับผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับ C!
นี่มันก็ยังเป็นตัวตนที่สามารถบดขยี้พวกเขาทิ้งได้ในพริบตาอยู่ดีนี่หว่า!
เมื่อเห็นว่าบรรลุผลลัพธ์ในการข่มขวัญตามที่ต้องการแล้ว จางเผยฝูก็เอ่ยต่อ
กำไลข้อมืออิเล็กทรอนิกส์ที่พวกเจ้าสวมอยู่ คงเห็นกันทุกคนแล้วใช่ไหม
ของสิ่งนี้ คือยันต์คุ้มกันภัยในการประลองครั้งนี้
เมื่อต้องเผชิญกับอันตรายที่ไม่อาจต้านทานได้ แต่ละคนสามารถใช้กำไลข้อมือส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือได้สองครั้ง
การขอความช่วยเหลือครั้งแรก จะไม่มีบทลงโทษหรือข้อจำกัดใดๆ
แต่การใช้งานครั้งที่สอง นั่นหมายความว่า… เจ้าจะถูกคัดออกจากการประลองโดยทันที!
พูดจบ เขาก็หันไปทางโม่หยิงเฉินและอาจารย์คุมสอบอีกสามท่าน
เมืองวั่งเทียนมีขนาดไม่ใหญ่นัก พวกท่านทั้งสี่คน รับผิดชอบดูแลกันคนละเขตพื้นที่ก็แล้วกัน
หยิงเฉิน ทางฝั่งเขตตะวันออก ขอมอบหมายให้เจ้าเป็นคนดูแลนะ
ภารกิจกู้ภัยทั้งหมดในเขตตะวันออก เจ้าเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจแต่เพียงผู้เดียว
โม่หยิงเฉินพยักหน้ารับเบาๆ โดยไม่พูดอะไร
เขาพาราชาวานร และออกเดินทางพร้อมกับอาจารย์คุมสอบอีกสามท่าน เงาร่างของพวกเขาวูบไหว พุ่งทะยานเข้าสู่ซากเมืองวั่งเทียนในพริบตา
พวกเขาจำเป็นต้องล่วงหน้าไปประจำการยังเขตพื้นที่ที่ตนรับผิดชอบ และหาจุดซุ่มสังเกตการณ์ในมุมสูงที่เหมาะสม เพื่อคอยสอดส่องดูแลสถานการณ์ทั้งหมด
เบื้องหลังพวกเขา ซูหลีทอดสายตามองแผ่นหลังของโม่หยิงเฉินที่กำลังเลือนหายไปอย่างเหม่อลอย นัยน์ตาแฝงแววครุ่นคิดบางอย่าง
ราวๆ ยี่สิบนาทีต่อมา
จางเผยฝูได้รับการยืนยันผ่านทางชุดหูฟัง ว่าอาจารย์คุมสอบทั้งสี่ท่านได้เข้าประจำการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เขาโบกมือตะโกนก้องบอกเหล่านักศึกษาทั้งหมด
ทุกคน เข้าเมืองได้!
ทางเข้าทั้งสี่ทิศ ตะวันออก ใต้ ตะวันตก เหนือ พวกเจ้าสามารถเลือกเส้นทางได้อย่างอิสระ!
เมื่อจางเผยฝูเดินจากไป
บริเวณปากทางเข้า กลุ่มนักศึกษานับร้อยชีวิตก็แบ่งกลุ่มตามปาร์ตี้ของตน และเริ่มปรึกษาหารือกันเป็นครั้งสุดท้าย
ทุกคน เมื่อกี้ก็คงได้ยินแล้วใช่ไหมว่าในเมืองนี้มันอันตรายขนาดไหน
นักศึกษาที่ดูจะเป็นหัวหน้ากลุ่มคนหนึ่งเอ่ยวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
ถึงจะไม่นับรวมสัตว์อสูรระดับ Cสิบตัวที่ถูกผนึกเอาไว้ แค่ฝูงสัตว์อสูรระดับ Dจำนวนมหาศาลที่เดินเพ่นพ่านอยู่ในซากเมือง ก็หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่พวกเราจะรับมือไหวแล้ว
เพราะฉะนั้น เขตเมืองฝั่งตะวันออก ห้ามเลือกเด็ดขาด!
สมาชิกอีกคนรีบสนับสนุนทันที
ใช่เลย มหาวิทยาลัยทำอะไรไม่เข้าเรื่อง! ถึงขั้นเอาชีวิตพวกเราไปล้อเล่น ให้เด็กปีหนึ่งรุ่นเดียวกับเรามาเป็นอาจารย์คุมสอบเนี่ยนะ!
ต่อให้เขาจะเก่งกาจแค่ไหน แต่จะเก่งไปกว่าอาจารย์คุมสอบอีกสามท่านที่เป็นระดับ Cของแท้ได้ยังไง
ถ้าเกิดมีเรื่องคอขาดบาดตายขึ้นในเขตตะวันออก แล้วเขามาช่วยไม่ทันล่ะก็ พวกเราได้ตายกันหมดแน่!
พูดถูก เขตตะวันออก ใครอยากไปก็ไปเถอะ แต่ทีมเราไม่ขอเสี่ยงเด็ดขาด
ฉันก็ไม่เอาด้วยหรอก รักษาชีวิตไว้ก่อนดีกว่า
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ทีมของนักศึกษาส่วนใหญ่ล้วนตัดสินใจเลือกเส้นทางไปยังเขตพื้นที่อื่นอย่างไม่ลังเล
ไม่นานนัก บริเวณลานทางเข้าก็เหลือเพียงทีมของซูหลีและเย่เฉิงที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม
เย่เฉิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความสับสน
ทว่าในท้ายที่สุด เขาก็หันขวับไปสั่งจ้าวหมิงและหลี่จื้อไจ๋ที่ยืนอยู่ข้างกาย
พวกเรา… จะไปที่เขตตะวันออก!
สิ้นเสียงของเขา เซี่ยม่งหรานที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ
เย่เฉิง นี่นาย… นายไม่กลัวอันตรายหรือไง
เย่เฉิงที่กำลังจะก้าวเท้าออกไป ชะงักฝีเท้าลงเมื่อได้ยินคำถามนั้น
เขาหันกลับมา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่แฝงความบ้าคลั่ง
อันตรายงั้นหรือ
แค่สัตว์อสูรระดับ E กระจอกๆ สำหรับฉันแล้วมันก็เป็นแค่เศษสวะ
ส่วนพวกระดับ D ถ้าใช้ความระมัดระวังให้มากหน่อย ก็ใช่ว่าจะรับมือไม่ได้
และสำหรับระดับ Cกับระดับ B ก็ถูกผนึกไว้ในพื้นที่จำกัด ออกมาเพ่นพ่านไม่ได้อยู่แล้ว
แล้วเธอจะให้ฉันกลัวอะไรล่ะ ห๊ะ
เขากวาดสายตามองลานกว้างที่บัดนี้ไร้ผู้คน รอยยิ้มเย้ยหยันยิ่งเหยียดกว้าง
ความจริงแล้ว ไม่ว่าจะไปเขตไหน มันก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ แค่ล่าสัตว์อสูรสะสมคะแนนเหมือนกัน
แต่ไอ้พวกโง่พวกนั้น กลับแห่กันไปแออัดอยู่ในเขตอื่นจนหมด
เขาหยุดเว้นจังหวะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ถึงซากเมืองวั่งเทียนนี่จะกว้างใหญ่ก็จริง แต่พวกเธอหัดใช้สมองคิดดูบ้างสิ ลำพังแค่อาจารย์ในมหาวิทยาลัยของเรา…
ต่อให้เตรียมการล่วงหน้ามาเป็นเดือนก็เถอะ…
พวกเขาจะไปจับสัตว์อสูรมาปล่อยในเมืองนี้ได้สักกี่ตัวกันเชียว
พระเยอะแต่โจ๊กมีน้อย!
ดังนั้น ถ้าอยากจะได้คะแนนสูงๆ อยากจะคว้าอันดับหนึ่ง ก็ต้องไปที่เขตตะวันออกเท่านั้น!
เพราะที่นั่น… มีทรัพยากรมากที่สุด และมีคู่แข่งน้อยที่สุด!
พูดจบ เขาก็เลิกให้ความสนใจเซี่ยม่งหรานอีกต่อไป
แต่กลับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายไปทางซูหลีแทน
ซูหลี ฉันขอตัวล่วงหน้าไปก่อนล่ะนะ
ฉัน… จะรอเธออยู่ที่เขตตะวันออก
สิ้นคำกล่าว เขาก็หันหลังก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าสู่เขตเมืองฝั่งตะวันออกอย่างเด็ดเดี่ยว
แผ่นหลังของเขา เต็มเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งทระนงของผู้ที่พร้อมจะทุ่มหมดหน้าตัก
เซี่ยม่งหรานเดินคอตกเข้าไปหาซูหลี เอามือเล็กๆ โบกไปมาตรงหน้าเพื่อนสาว
ที่รักซูซู วิญญาณเข้าร่างหรือยังจ๊ะ! คิดอะไรอยู่เนี่ย ถึงได้เหม่อขนาดนี้
เธอกำลังคิดอยู่ใช่ไหม ว่าตกลงพวกเราจะเลือกไปเขตไหนดี
ซูหลีสะดุ้งสุดตัวราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์
เธอร้อง หา ออกมาด้วยความมึนงง
ม่งหราน... มะ… เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ
เซี่ยม่งหรานเห็นท่าทางเด๋อด๋าของเพื่อนสาว ก็ได้แต่ยกมือขึ้นกุมขมับอย่างอ่อนใจ
เวรกรรมแท้ๆ
ปกติยัยนี่ก็เป็นคนหัวไวและมีสติรอบคอบดีนี่นา ทำไมวันนี้ถึงได้สติหลุดบ่อยนักล่ะ
เธอจึงจำใจต้องทวนคำถามช้าๆ ชัดๆ อีกครั้ง
ฉันถามว่า ตกลงพวกเราจะไปเขตไหนดี
เขตตะวันออก!
แทบจะในวินาทีที่เพื่อนสาวพูดจบ ซูหลีก็ตอบกลับมาอย่างเด็ดขาดและหนักแน่น
น้ำเสียงไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย
ดวงตาของเซี่ยม่งหรานเบิกกว้างเป็นประกาย ราวกับได้ค้นพบโลกใบใหม่
เธอพุ่งเข้าไปจับบ่าซูหลีเขย่าอย่างตื่นเต้น
ยอดไปเลยเพื่อน! ฉันกะไว้แล้วเชียว!
ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว อยากจะเข้าไปบวกกับอีตาเย่เฉิงซึ่งๆ หน้าแล้วใช่ไหมล่ะ!
ฉันน่ะหมั่นไส้ท่าทางขี้เก๊กของหมอนั่นมานานแล้ว เชิดหน้าชูตาซะจนจมูกจะชี้ฟ้าอยู่แล้ว ทำอย่างกับว่าอันดับหนึ่งมันนอนมาอยู่ในกระเป๋าตัวเองแล้วงั้นแหละ!
เซี่ยม่งหรานฮึกเหิมสุดขีด ตบอกตัวเองรับประกัน
เธอวางใจได้เลย ฉันจะรับหน้าที่ซัพพอร์ตให้เธออย่างสุดความสามารถเอง!
ด้วยพลังควบคุมของเถาวัลย์ประกายดาว บวกกับความสามารถของตั๊กแตนเงาของเธอ พวกเราร่วมมือกัน รับรองว่าไม่มีทางแพ้ไอ้วิญญาณแค้นเพลิงคลั่งอะไรนั่นหรอก!