ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 106 ยืนยันเป้าหมาย กายาเหล็กกล้า
หลายชั่วโมงต่อมา…
เงาร่างของโม่หยิงเฉินกลับมาปรากฏตัวที่บ้านพักอีกครั้ง
ในมือของเขาหิ้วกระเป๋าเดินทางสีแดงที่แฝงกลิ่นอายเทคโนโลยีล้ำยุคสุดขีดใบหนึ่ง
[ชุดเกราะมาร์คไฟว์ รูปแบบกระเป๋าหิ้ว]
ชุดเกราะแบบพกพาที่ปรากฏตัวในสนามแข่งรถจากภาพยนตร์ไอรอนแมนภาคสอง
สายตาของโม่หยิงเฉินหยุดอยู่ที่กระเป๋าใบนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมันทิ้งไว้ข้างๆ
ด้วยพละกำลังของราชาวานรและจอมดาบมรณะในปัจจุบัน ชุดเกราะสายเทคโนโลยีแบบนี้ หากสวมใส่เข้าไปก็มีแต่จะกลายเป็นตัวถ่วง และจำกัดการแสดงพลังของพวกมันเสียเปล่าๆ
ตลอดห้าชั่วโมงเต็มในการสำรวจ ภายในขอบเขตที่พลังจิตของเขาในปัจจุบันสามารถครอบคลุมถึง…
นอกจากชุดเกราะชิ้นนี้แล้ว ก็ไม่มี ไอเทมสำเร็จรูป ชิ้นอื่นอีกเลย
ห้องวิจัยที่เหลือ ล้วนว่างเปล่า
ทว่าการปรากฏขึ้นของชุดเกราะชิ้นนี้ กลับทำให้โม่หยิงเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก
อย่างน้อยมันก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า ภายในสถาบันวิจัยหมื่นภพยังมีไอเทมเหนือธรรมชาติชิ้นอื่นๆ ดำรงอยู่อีก
ไม่ใช่ว่าต่อจากนี้ไปเขาจะต้องพึ่งพาอุปกรณ์แปรสภาพเพื่อผลิตของพวกนั้นขึ้นมาเองทั้งหมด
นั่นหมายความว่า การอัปเกรดของสถาบันวิจัยหมื่นภพในครั้งนี้…
แท้จริงแล้วก็แค่เพิ่มช่องทางในการผลิตไอเทมจากรายชื่อที่มีอยู่แล้วขึ้นมาอีกหนึ่งทางเท่านั้น
ทว่าไม่ได้ปิดตายเส้นทางการรับไอเทมเหนือธรรมชาติโดยตรงแบบเดิมแต่อย่างใด
บัดนี้ ทางเลือกที่วางอยู่เบื้องหน้าเขามีอยู่สองทาง
หนึ่งคือ มุ่งมั่นยกระดับพลังจิตต่อไป เพื่อสำรวจพื้นที่ลึกลับที่อยู่ลึกซึ้งและห่างไกลออกไป
สองคือ เลือกห้องวิจัยสักห้องจากที่มีอยู่ตอนนี้ แล้วอาศัยทรัพยากรในมือเพื่อสร้างไอเทมในนั้นให้ปรากฏขึ้นมา
สำหรับสายเลือดผานกู่และแผ่นหยกสรรพสิ่งนั้น ปริมาณพลังงานที่ต้องการมันมหาศาลทะลุฟ้าจนไม่อาจประเมินได้ จึงต้องพับเก็บไปก่อนชั่วคราว
ทว่าตัวเลือกอื่นๆ ก็ล้วนยั่วยวนใจไม่แพ้กัน
วิชาอสนีบาตพันปักษา พลังจิตเคลื่อนย้าย หรือจะเป็นเพลงดาบหกพิฆาตเยือกแข็ง…
ท้ายที่สุด ความคิดของโม่หยิงเฉินก็ไปหยุดอยู่ที่สายเลือดชนิดหนึ่ง
[สายเลือดคริปโตเนียน · กายาเหล็กกล้า]
สำหรับสถานการณ์ในปัจจุบัน…
ความสามารถนี้เปรียบเสมือนถูกสร้างมาเพื่อราชาวานรโดยเฉพาะ!
หลังจากที่ราชาวานรวิวัฒนาการทะลวงขึ้นเป็นวานรศึกสะท้านฟ้า ทักษะเกราะศิลาก็สูญหายไป พลังป้องกันจึงลดฮวบลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
หากต้องเผชิญหน้ากับบอสระดับ Cขั้นสูงสุด และพลาดท่าถูกโจมตีเข้า ก็มีสิทธิ์ที่จะได้รับบาดเจ็บแล้ว
และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น…
เขาจำได้ขึ้นใจว่า หนวดขาว สิ้นลมหายใจลงอย่างไร
ร่างกายอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานนั่น สุดท้ายก็ต้องพังทลายลงเพราะแบกรับภาระจากการใช้ผลสั่นสะเทือนมากเกินไปจนรับไม่ไหว
พลังของผลสั่นสะเทือนนั้นดุดันไร้ผู้ต่อต้านก็จริง แต่ภาระที่มันส่งผลกระทบต่อร่างกายก็หนักหนาสาหัสและน่าสะพรึงกลัวไม่แพ้กัน
ตอนนี้ราชาวานรยังมีอัตราการหลอมรวมกับผลสั่นสะเทือนค่อนข้างต่ำ จึงยังไม่ต้องเผชิญกับปัญหานี้
แต่ในอนาคตมันไม่แน่เสมอไป
เขาจำเป็นต้องเตรียมการป้องกันไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ!
เพราะฉะนั้น เอาเจ้านี่แหละ!
อีกอย่าง สิ่งที่ต้องใช้เครื่องจักรผลิตในห้องวิจัยนั้น มีเพียงคุณสมบัติ กายาเหล็กกล้า เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ไม่ได้รวมเอาขีดความสามารถทั้งหมดของชาวคริปโตเนียนมาด้วย ความยากในการสร้างจึงไม่น่าจะสูงจนเกินไป
คุ้มค่าที่จะลอง!
เมื่อตัดสินใจได้ โม่หยิงเฉินก็กลับเข้าสู่สถาบันวิจัยหมื่นภพอีกครั้ง
ภายในห้องวิจัยกายาเหล็กกล้า
โม่หยิงเฉินหยิบยุทโธปกรณ์ระดับสีเขียวที่ดรอปได้จากการลงมิติลับก่อนหน้านี้ออกมาหนึ่งชิ้น แล้วโยนมันลงไปในอุปกรณ์แปรสภาพ
[ระดับพลังงานปัจจุบัน 0.005%]
ก็พอรับได้ แปรง่ายกว่าผลสั่นสะเทือนถึงห้าเท่า
เขาโยนอาวุธระดับสีฟ้าลงไปอีกหนึ่งชิ้น
[ชาร์จพลังงานสำเร็จ]
[ระดับพลังงานปัจจุบัน 0.205%]
เพิ่มมา 0.2% ก็ไม่เลว
โม่หยิงเฉินคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว
อุปกรณ์สีฟ้าและสีเขียวแม้จะมูลค่าไม่สูงนัก แต่ขอเพียงแค่มีเงิน ก็สามารถเหมาซื้อจากตลาดมาได้เป็นจำนวนมหาศาล
นั่นก็หมายความว่า… ขอเพียงเขามีเงิน
เขาก็สามารถกว้านซื้ออุปกรณ์สีฟ้ามาถมใส่อุปกรณ์แปรสภาพ เพื่อผลิตไอเทมเหนือธรรมชาติออกมาได้เป็นกอบเป็นกำ!
แต่ทว่า…
ตอนนี้กระเป๋าเงินของเขาสะอาดหมดจดกว่าใบหน้าตัวเองเสียอีก แต้มทั้งหมดถูกนำไปแลกเป็นผลึกเทียนไห่จนเกลี้ยง
การจะพึ่งพาวิธีรับซื้อเอา จึงเป็นเรื่องเพ้อฝันในเวลานี้
โม่หยิงเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แววตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบ
เขาตัดสินใจได้แล้ว
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก นำสิ่งของชิ้นหนึ่งออกมาจากมิติเก็บของ
[หัวใจนิรันดร์]!
วัสดุวิวัฒนาการระดับ S!
ของกำนัลไถ่โทษที่ผู้อาวุโสหวางช่วยเรียกร้องมาจากไป๋จิงชุนเมื่อคราวประลองที่ลานทดสอบสุดขั้ว
นี่คือไอเทมที่มีมูลค่าสูงสุด และมีระดับพลังงานสูงสุดเท่าที่เขามีครอบครองอยู่ในตอนนี้!
ข้าอยากจะรู้นัก ว่าไอเทมระดับ S จะสามารถมอบพลังงานได้มากขนาดไหน!
สายตาของเขาแน่วแน่ วางมันลงในช่องรับของอุปกรณ์แปรสภาพอย่างระมัดระวัง!
วูบ—!
แสงสว่างจ้าสาดส่องออกมา หลอดพลังงานด้านบนของเครื่องจักรพุ่งทะยานขึ้นด้วยความเร็วที่ไม่อาจเทียบได้กับครั้งใดๆ!
[ระดับพลังงานปัจจุบัน: 30.205%]
เมื่อมองดูตัวเลขที่หยุดนิ่งอย่างมั่นคง
ลมหายใจของโม่หยิงเฉินถึงกับหยุดชะงักไปในวินาทีนั้น
วัสดุวิวัฒนาการระดับ Sหนึ่งชิ้น… ชิ้นที่มากพอจะทำให้ผู้ฝึกสัตว์ระดับสูงทั่วไปต้องคลั่งไคล้และเข่นฆ่าแย่งชิงกัน…
กลับ… ไม่สามารถเติมเต็มพลังงานให้เครื่องนี้ได้ถึงหนึ่งในสามด้วยซ้ำเนี่ยนะ
เพียงแค่การสกัดเอาคุณสมบัติ กายาเหล็กกล้า ออกมาเพียงอย่างเดียว ยังต้องใช้พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้
แล้วถ้าหากเป็นสายเลือดคริปโตเนียนแบบสมบูรณ์ครบถ้วนล่ะ มันจะขนาดไหน
โม่หยิงเฉินค่อยๆ ระบายลมหายใจขุ่นมัวออกจากปอด
อย่างน้อยก็ต้องใช้วัสดุระดับ Sอีกสองชิ้นสินะ…
น่าสนใจดี แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าท้าทาย ไม่ใช่หรือไง
เมื่อออกจากสถาบันวิจัย
โม่หยิงเฉินก็ทิ้งตัวจมลงไปในโซฟา คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน
วัสดุระดับ S…
เขาพึมพำกับตัวเอง ประกายความหงุดหงิดพาดผ่านแววตา
ความรู้สึกในตอนนี้ ราวกับขอทานที่นั่งเฝ้าภูเขาทองคำ
ทั้งๆ ที่รู้ว่ากุญแจไขคลังสมบัติวางอยู่ตรงหน้าแท้ๆ
แต่กลับพบว่ากุญแจดอกนั้นถูกหล่อหลอมปิดผนึกไว้ในน้ำแข็งหมื่นปีจนไม่อาจหยิบฉวยมาได้
ไปสุ่มที่แท่นบูชาวิญญาณดีไหม
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เขาก็รีบดับมันทิ้งไปทันที
ไม่ได้
แม้ว่าเขาจะมีโชคระดับพระเจ้า
ทว่าโชคระดับพระเจ้านั้น ทำงานโดยยึดหลักการทำงานจากกฎเกณฑ์พื้นฐานของโลกใบนี้
ในการประเมินของกฎเกณฑ์โลก สิ่งที่เขาขาดแคลนมากที่สุด คือสิ่งที่จะช่วยยกระดับพลังรบของสัตว์อสูรโดยตรง เช่น หินวิวัฒนาการทักษะ
มันไม่อาจทำความเข้าใจถึงการดำรงอยู่ของตัวตนระดับเหนือสามัญสำนึกอย่างสถาบันวิจัยหมื่นภพได้
มิเช่นนั้น ด้วยสถานการณ์ของเขาในตอนนั้น
สิ่งที่ควรจะได้มาก็ควรจะเป็นไอเทมที่ช่วยเพิ่มพลังจิต ซึ่งสำคัญกว่าหินวิวัฒนาการทักษะเสียอีก
แต่กลับไม่มีเลย เขาไม่ได้ของเพิ่มพลังจิตมาสักชิ้นเดียว
ทว่ากลับสุ่มได้หินวิวัฒนาการทักษะมาถึงแปดก้อนรวด!
หากไปสุ่มกาชาตอนนี้ ความเป็นไปได้สูงสุดก็คือได้เศษหินวิวัฒนาการทักษะกลับมากองเป็นภูเขาเลากาเหมือนเดิม
พลาดแล้วแฮะ
โม่หยิงเฉินนวดขมับ ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำลายกระเซ็นของอธิการบดีจวงเหว่ยแวบเข้ามาในหัว
ปฏิเสธเร็วเกินไป น่าจะลองต่อรองเงื่อนไขดูก่อนแท้ๆ…
ใครจะไปคิดล่ะว่า เพียงแค่เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งวัน
ไอ้พวกวัสดุหรือยุทโธปกรณ์ที่เขามองข้ามและเห็นเป็นขยะพวกนั้น จู่ๆ มันจะพลิกกลับมามีค่ามีราคาขึ้นมาอย่างกะทันหัน…
เขาลุกขึ้นยืน เดินวนเวียนไปมาในห้องรับแขกด้วยความหงุดหงิด
จังหวะที่ก้าวเดิน ปลายเท้าของเขาก็เผลอไปเตะเข้ากับกระเป๋าเดินทางสีแดงที่เพิ่งโยนทิ้งไว้บนพื้นเมื่อครู่นี้อย่างไม่ตั้งใจ
เคร้ง
เสียงกระทบดังขึ้นเบาๆ
โม่หยิงเฉินชะงักฝีเท้าลงในทันที
เขายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ค่อยๆ ก้มหน้าลงไป
จดจ้องกระเป๋าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยีสุดล้ำใบนั้นเขม็ง
ความคิดหนึ่ง พลันระเบิดขึ้นในหัวราวกับฟ้าผ่า!
เขารีบจมดิ่งลงสู่ห้วงจิตสำนึก ค้นหาบันทึกข้อความจากระบบในหัวอย่างรวดเร็ว
ไม่มี!
ไม่มีจริงๆ ด้วย!
นับตั้งแต่ที่เขาได้รับ [ชุดเกราะมาร์คไฟว์ รูปแบบกระเป๋าหิ้ว] ชิ้นนี้มา…
เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคย ที่คอยประกาศก้องว่า ขัดต่อกฎเกณฑ์ของโลก กลับไม่เคยดังขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว!
ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นผลสั่นสะเทือน หรือดาบอัคคีหลั่งไหล ล้วนถูกกฎเกณฑ์ของโลกประทับตราจำกัดสิทธิ์ว่า ส่งผลต่อสัตว์อสูรเท่านั้น ไปเสียหมด
และในคำอธิบายของอุปกรณ์แปรสภาพอณูพลังเหนือธรรมชาติ ก็ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ไอเทมที่ถูกผลิตขึ้นมา จะหลอมรวมเข้ากับต้นกำเนิดของโลกใบนี้โดยอัตโนมัติ
ชุดเกราะชิ้นนี้ มันไม่ได้ถูกผลิตขึ้นมา!
มันเป็น ไอเทมสำเร็จรูป ที่ดำรงอยู่ภายในสถาบันวิจัยมาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก!
หรือว่า…